Twórca mangi. W języku polskim występuje też forma mangaczka dla określenia kobiet tworzących mangę. Sufiks -ka (家) oznacza w języku japońskim osobę o sporej wiedzy w danej dziedzinie.
Yonkoma, czyli dosłownie cztero-panelowiec, to specyficzna konstrukcja mangowego skeczu, zawierającego się w czterech komórkach. Zazwyczaj są to historyjki jednorazowe, umieszczane jako dodatki w magazynach lub innych publikacjach. Położenie paneli jest różne, najczęściej układa się je z góry na dół, ale zdarzają się też horyzontalne oraz w układzie 2x2.
Pojawia się jednak wiele yonkom, które są kontynuowane i następuje w nich niewielki rozwój fabularny. Jeśli taka yonkoma okazuje się popularna, zaczyna się ukazywać równolegle jako odrębna publikacja. Wtedy na jednej stronie takiego wydania przedstawiane są dwa takie gagi w układzie wertykalnym.
Niektóre z popularnych tytułów doczekują się animowanej ekranizacji.
W Korei ogólne określenie wszystkich komiksów oraz filmów animowanych, poza granicami kraju tego – komiks południowokoreański. W jednym z alfabetów koreańskich zapis słowa manhwa składa się dokładnie z takich samych znaków, jak w alfabecie japońskim manga, a chińskim uproszczonym – mànhuà. Manhwy, w przeciwieństwie do manhuy i komiksów japońskich, czyta się tak samo jak europejskie czy amerykańskie – od lewej do prawej strony.
Tradycyjny komiks z Chin, czasem terminem tym określa się także mangi tłumaczone na język chiński. Ponieważ słowo to jest zdecydowanie mniej znane niż manga, komiks chiński czasem nazywany jest po prostu mangą. Słowo mànhuà jest kalką nazwy japońskiej – znaki w uproszczonym chińskim alfabecie są takie same jak zapis japońskiego manga. Większość najważniejszych chińskich komiksów wydawana jest w Hongkongu i na Tajwanie.
Z braku konkretnej definicji i rozróżnienia, czy w zakres obowiązków projektanta postaci wchodzi charakterystyka osobowości postaci, czy też wyłącznie wygląd zewnętrzny, przyjęliśmy, że chodzi tu o ogólną koncepcję wyglądu bohaterów danego tytułu. Będzie to więc twarz, cechy charakterystyczne budowy ciała, znaki szczególne oraz oczywiście ubiór. Postaci mogą posiadać wygląd zbliżony do naturalnego, jak w zachodnich filmach animowanych, jednak najczęściej przedstawiani są w bardzo charakterystyczny dla mangi i anime sposób, np. mają nienaturalnie wielkie oczy, włosy w kontrastowych kolorach, czy nienaturalne proporcje ciał, co najczęściej ma miejsce w produkcjach przeznaczonych dla żeńskiej widowni. Japońscy artyści komercyjni w sztuce rysowania twarzy zaszli na tyle daleko, że potrafią w nich rozkochać co wrażliwszych fanów.
W samej Japonii słowo chibi oznacza osobę niską lub dziecko. W slangu otaku terminem tym określa się styl rysowania postaci w specyficzny sposób – z krótkimi ciałami i nieproporcjonalnie dużymi głowami. Chibi często rysowane są w uproszczony sposób, w dłoniach nie wyróżnia się palców, nogi rysowane są w kształcie litery V i nie posiadają stóp. Postaci chibi są zazwyczaj do przesady słodkie, mówią dziecięcym głosem, mają wielkie niczym szczeniak oczy, często także łobuzerski charakter. Styl ten wykorzystywany jest nierzadko w pojawiających się nagle scenkach humorystycznych, przedstawiających bohaterów w zmniejszonej formie po to, by wyróżnić żart z poważnego kontekstu. Często przedstawia się w ten sposób prawdziwe myśli bohaterów, których normalnie nie zdradzają, albo po to, by uwypuklić pewne cechy charakteru danej postaci. Jednymi z bardziej znanych bohaterek rysowanych w tym stylu są Chibiusa i Chibichibi, pojawiające się w „Czarodziejce z Księżyca”.
Karykaturalne przedstawienie postaci, gdzie znakiem szczególnym jest powiększanie głów postaci do nieproporcjonalnie dużych rozmiarów oraz wyeksponowanie jakiejś przesadzonej reakcji poprzez deformację twarzy. Tego szczególnego sposobu rysowania używa się aby pokazać ekstremalną zmianę nastroju i przesadzoną reakcję postaci zmianą tą wywołaną. Nastrój ten może zmienić się na dowolne uczucie: złość, powagę, zakłopotanie lub udawaną słodycz. Przeważnie takie karykaturalne przedstawienie bohatera trwa najwyżej kilka sekund, co ma służyć rozładowaniu napięcia, jednak zdarzają się serie w całości utrzymane w takim stylu. Termin ten bardzo często stosuje się zamiennie z chibi, wielu twierdzi, że oba terminy są równoznaczne.
Słowo wywodzi się z połączenia słów scan i translation (tłumaczenie), następnie przerobionych według polskiego wzorca językowego. Odnosi się wyłącznie do wydawnictw komiksowych, w których fani na zeskanowane strony komiksów nanoszą tłumaczone teksty w miejsce wymazanych oryginalnych. Grupy skanlacyjne owoce swej pracy udostępniają w Internecie i przestrzegają podobnych zasad co fansuberzy. Z punktu widzenia prawa skanlacje są tak samo nielegalne jak hardsuby, ale do pewnego stopnia tolerowane.
