Rōninem – w tłumaczeniu: osobą dryfującą – nazywało się bezpańskich samurajów z okresu feudalnej Japonii. Po stracie pana, zgodnie z kodeksem bushidō, samurai powinien popełnić harakiri. Jeśli tego nie uczynił, musiał żyć w hańbie, co wiązało się z utratą przywilejów, dyskryminacją społeczną i pogardą wśród innych samurajów.
Obecnie rōninem nazywa się osobę, której nie udało się zdać egzaminu wstępnego do liceum, na uniwersytet lub inną uczelnię i postanawia poświęcić najbliższy rok na naukę, by ponownie przystąpić do egzaminu. Takie użycie tego terminu wywodzi się z faktu, iż osoba taka nie ma szkoły, do której mogłaby uczęszczać, tak jak rōnin nie miał pana. Nie jest to do końca prawdą, bowiem kanendosei – jak formalnie określa się taką osobę – uczęszcza zazwyczaj do szkoły przygotowawczej, nazywanej w Japonii – juku.
Typ skeczu, pochodzący z regionu Kansai, który rozprzestrzenił się w pozostałych częściach Japonii, choć Kansaiczyków nadal uważa się za mistrzów w tej dziedzinie. W skeczu tym występują dwaj komicy, nazywani kolejno tsukkomi i boke. Przedstawiają proste scenki, opierające się na jakimś nieporozumieniu lub grze słów i o slapstickowym finale, w których boke ośmiesza się, mówiąc coś niemądrego, a tsukkomi go koryguje, uderzając zazwyczaj jakimś rekwizytem w głowę. Najczęściej jest duży papierowy wachlarz, zwany harisenem, powodującym w momencie uderzenia głośny trzask.
Sytuacja kończąca film lub odcinek (sezon) serialu, charakteryzująca się tym, iż pozostawia wiele niedopowiedzianych kwestii związanych z bohaterem. Najczęściej akcja urywa się w bardzo dramatycznym momencie – w przypadku serialu ma to zachęcić widza do obejrzenia kolejnego odcinka (sezonu) i przekonania się, jak bohater wyjdzie z opresji, a w przypadku filmu zapewne zmusić widza do domysłów, próby samodzielnego odpowiedzenia sobie na pytanie, co stało się z bohaterem.
Etymologia: ang. cliff – ‘klif, urwisko’, hanger – ‘wieszak’
Sposób przedstawiania postaci i wydarzeń, stosowany najczęściej w produkcjach o dużej ilości odcinków. Charakteryzuje się pobieżnym przedstawieniem epizodów z życia jakiejś postaci bądź całkowitym ich pominięciem, czasem opcjonalnie uzupełnionym przez narratora. Przykładem zastosowania timeskupu może być „Dragon Ball Z”, gdzie Son Gohana poznajemy jako dziecko, później jednak występuje już jako osoba dorosła, mąż Videl i ojciec Pan.
Etymologia: ang. time – ‘czas’, skip – ‘przeskakiwać, pomijać’