Termin ten określa hobbystę poświęcającego się swemu zainteresowaniu intensywniej i dogłębniej niż nakazują granice zdrowego rozsądku, odpowiednik angielskiego geeka. O ile na Zachodzie termin ten oznacza niegroźnego typa, który zbiera ogromne ilości materiałów związanych ze swoim hobby i poświęca na to cały wolny czas oraz wszystkie pieniądze, to w Japonii ma znaczenie pejoratywne – odnosi się do maniaków, którzy tak zatracili się w swoim zainteresowaniu, że nie mają żadnych prawdziwych przyjaciół i nie potrafią normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Do negatywnego znaczenia tego słowa przyczyniła się niechlubnie sprawa Tsutomu Miyazakiego, który – mając obsesję na punkcie pornograficznych mang i anime – zaczął przenosić swe zainteresowania do świata realnego i w rezultacie stał się seryjnym zabójcą młodych dziewczyn. Otaku z reguły nie są jednak groźni, prędzej można by powiedzieć o nich, że są samotni, zagubieni, lub obawiają się życia w realnym, niedoskonałym świecie. Najczęstszymi przedstawicielami otaku w Japonii są fani mangi, anime, gier wideo oraz gwiazd muzyki pop. Typowi otaku zbierają się w grupy, tworzą fanziny, kupują gadżety, dōjinshi oraz wszelkie inne dodatki związane z ulubionymi tytułami. Uczestniczą w konwentach, na których co odważniejsi przebierają się za swoich ulubionych bohaterów mangi, anime lub gier, co fachowo nazywane jest cosplayem.
Najczęściej jest to amatorska manga rysowana przez fanów indywidualnych lub przez kręgi młodych artystów, rozprowadzana w niewielkim nakładzie na konwentach. Autorzy zwykle czerpią pomysły lub wykorzystują postaci z popularnych mang i serii anime, choć znajdą się także tytuły oryginalne. Najczęściej jednak są to parodie znanych wydawnictw lub ich odważniejsze wersje, z zawartością erotyczną (hentai lub ecchi). Dla wielu artystów dōjinshi jest szansą na zaistnienie na profesjonalnym rynku mangi, wielu uznanych autorów zaczynało od tego rodzaju twórczości, np. grupa CLAMP, Ken Akamatsu („Love Hina”), czy Rikudō Kōshi („Excel Saga”). Dzięki małym nakładom, dōjinshi rozchodzą się szybko i są materiałem cennym z kolekcjonerskiego punktu widzenia.
Termin ten jest również stosowany w odniesieniu do innych rodzajów twórczości, powstają opowiadania, a nawet gry komputerowe. Jedną z bardziej znanych gier dōjinshi jest „Shingtsutan tsukihime” grupy Type-Moon, która to gra odniosła spory sukces, doczekując się animowanej ekranizacji.
Są to bogate w szczegóły, starannie odlane i pomalowane, wysokiej jakości modele, składające się z jednej lub wielu części, które przedstawiają postaci lub pojazdy z anime oraz gier. Modele takie są często małymi dziełkami sztuki, znacznie realistyczniej zaprojektowanymi, niż typowe figurki produkowane na masową skalę. Tworzone są metodami chałupniczymi i w niewielkich ilościach przez amatorów, którzy sprzedają je później na konwentach takich, jak WonderFestival.
Skala modeli jest różna – od 1:3 do 1:8 – jednak dziś najczęściej tworzy się w skali 1:8.
Obecnie działa w Japonii kilku producentów, którzy modele takie wykonują zawodowo, jednak uważa się, że prawdziwy garage kit powstaje z pasji, a nie w celach zarobkowych.
Historie epizodyczne, kontynuacje lub parodie, które za podstawę mają istniejące tytuły lub same postaci w nich występujące. Dość częstym zabiegiem jest mieszanie elementów kilku tytułów. Historie te nie mają zazwyczaj większego znaczenia jeśli chodzi o wątek główny tytułów, na podstawie których powstały. Ogólnie fanfiki nie są ograniczone do świata mangi i anime. Wszelkie rodzaje twórczości brane są na warsztat przez fanów. Do tej kategorii zaliczają się też amatorskie opowiadania oryginalne, które stylem i klimatem przypominają dzieła konkretnych autorów lub konkretne gatunki.
Rysowana twórczość fanów. Termin ten nie dotyczy wyłącznie mangi i anime, ale wszystkich dziedzin, takich jak filmy i książki (z całego świata). Rysowana twórczość fanów, przedstawiająca jakąś historię, bardziej podchodzi pod określenie dōjinshi, fan art odnosi się raczej do pojedynczych ilustracji, np. wyobrażenia danej postaci przez fana.
Nazwę tę wymyślili Japończycy, lubujący się w skracaniu angielskich określeń tak, aby mogli je szybko i bez trudu wypowiedzieć. Połączyli angielskie wyrazy costiume oraz play, co ogólnie oznacza przebieranie się za postaci fikcyjne, pochodzące z książek, komiksów, gier oraz filmów animowanych lub aktorskich. Termin ten można by w zasadzie podciągnąć pod wszelkich tego typu przebierańców z całego świata, ale używany jest tylko w odniesieniu do japońskiej popkultury. Cosplayerzy pokazują się głównie na konwentach mangi i anime lub uczestniczą w games shows. Podczas takich imprez pozują do zdjęć, organizowane są również konkursy na najlepszego cosplayera.
Anime music videos to amatorskie teledyski tworzone z fragmentów jednego lub wielu tytułów anime do znanych utworów muzycznych z całego świata, dobieranych w zależności od upodobań autora i nastroju pasującego w scenach, które ten zawarł w swoim dziele. AMV może być także zlepkiem fragmentów z wielu anime, które łączy jeden motyw, bądź które układają się w jakiś logiczny sens pasujący do treści piosenki. Do stworzenia takiego teledysku niepotrzebne są skomplikowane programy ani drogi sprzęt, nie jest też wymagana wielka wiedza. AMV tworzone są z reguły dla zabawy, aczkolwiek na wielu konwentach organizuje się konkursy na najlepsze produkcje tego typu.
Termin z japońskiego tłumaczony jako „terytorium absolutne”. W świecie anime oznacza on kawałek odsłoniętej skóry pomiędzy spódniczką mini a długimi zakolanówkami (skarpetkami długimi aż do uda). Uważa się, że najlepsze proporcje to 4:1:2.5 (długość spódniczki mini : terytorium absolutne : długość skarpetki od kolan wzwyż). W królestwie otaku uważany jest za silny czynnik moé.
Fanserwisem nazywamy elementy w mandze lub anime zbędne z punktu widzenia opowiadanej historii, mające jedynie na celu podekscytować fanów. Najczęściej są to bardzo lekkie elementy erotyczne, jak skąpo ubrane bohaterki lub bohaterowie, sceny przedstawiające ich w pozycjach uwodzicielskich i motywy takie jak podskakujące piersi lub specjalne ujęcia, wykonane tylko po to, żeby pokazać fragment bielizny (panty shot). Częstym zabiegiem jest wykorzystywanie wszelkiego rodzaju fetyszy, jak ubieranie bohaterek w stroje służbowe kelnerek, służących czy pielęgniarek lub mundurki szkolne albo elementy typowe dla cosplayu, jak kocie czy królicze atrybuty ciała. Fanserwisem można także nazwać przydługie sceny transformacji mechów, wykrzykiwanie nazw ciosów specjalnych, mówiące maskotki i inne podobne elementy podyktowane względami czysto sentymentalnymi.
Fanserwis jest określeniem używanym często w znaczeniu negatywnym, mówi się, że twórcy anime próbują nadrabiać braki w treści swych produkcji fanserwisem, a niektóre tytuły powstają wyłącznie na jego bazie. Pojawia się on często w haremówkach, gdzie obowiązkowo występują odcinki na plaży, basenie, czy w łaźni lub w gorących źródłach (onsen), eksponując ciała bohaterek w odpowiednio skąpych strojach i w konkretnych sytuacjach.