Oznaczenie odbiorcy docelowego dla mangi, rzadziej stosowanego dla anime, gdzie granice między widownią docelową często się zacierają. Nadaje się je tytułom, których docelowymi odbiorcami są chłopcy z wyższych klas szkoły podstawowej i w wieku gimnazjalnym.
Najczęstszymi przedstawicielami tej kategorii są mangi, w których głównym elementem są pojedynki pomiędzy bohaterami. Metody pojedynkowania się zależą od gatunku konkretnego tytułu. Rywale mogą więc posługiwać się magią, nadprzyrodzonymi mocami, sztuką walki, czy wielkimi robotami (mecha), ale rywalizacja może się także odbywać poprzez uprawianie sportu, lub jakiejkolwiek dziedzinie, w której można się doskonalić. Produkcje te zawierają elementy wychowawcze pokazujące, jak przezwyciężać życiowe problemy, występujące na tym etapie życia (bohaterowie są zazwyczaj w wieku widza docelowego). Uatrakcyjnione są dużym ładunkiem slapstciku. Ten jest często wykorzystywany w tzw. haremówkach, w których, obok niezbyt rozgarniętego głównego bohatera, pojawia się wiele postaci żeńskich o wyjątkowo atrakcyjnym wyglądzie (bishōjo).
Oznaczeniem targetowym o tej nazwie opatrywane są mangi docelowo przeznaczone dla dziewczyn w wieku (w przybliżeniu od 10 do 18 lat). Najczęściej są to historie miłosne z protagonistką posiadającą silną osobowość, w których duży nacisk kładziony jest na rozwój osobowości postaci, relacje międzyludzkie i problemy dorastania. Niektóre produkcje shōjo posiadać mogą dodatkowo rozbudowaną intrygę oraz akcję, co przyciąga szerszą widownię, w tym również męską. W mangach shōjo pojawiają się często elementy innych gatunków, jak fantasy, science-fiction, czy horror. Istnieją także shōjo historyczne, jak również alegoryczne.
Mangi shōjo tworzone są głównie przez kobiety i wyróżniają się często większym wysmakowaniem artystycznym niż mangi innych gatunków. Zauważyć w nich można delikatniejszą kreskę i wyidealizowane twarze, szczególnie te męskie (bishōnen). Częstym zabiegiem jest umieszczanie w dziełach przeznaczonych dla tej grupy docelowej delikatnie zarysowanych wątków pobocznych obrazujących miłość między bohaterami (shōnen-ai/yaoi) oraz bohaterkami (shōjo-ai/yuri). Wydzielić też można gatunek mahō shōjo, gdzie protagonistka posiadając niezwykłe zdolności, wykorzystuje je do walki ze złem lub innych szlachetnych celach. Odpowiednikiem mangi shōjo dla kobiet jest josei. Anime tworzone w oparciu o mangi shōjo, są z reguły adaptowane w taki sposób, aby zyskać również męską publiczność.
Mangi, których docelowymi odbiorcami są mężczyźni w wieku osiemnastu-trzydziestu lat, ale czytelnikami mogą być także ludzie starsi, do około czterdziestego roku życia. Wydawnictwa dla targetu seinen czasami mylnie klasyfikowane są jako shōnen, ponieważ dla obu kategorii powstają mangi o podobnej tematyce i podobnych gatunkach. Istnieją jednak pewne wyróżniki, jak chociażby wyższy wiek protagonisty, czy bardziej stonowany humor. Podejmują inną, często poważniejszą problematykę (np. wchodzenie w dorosłe lub zawodowe życie). Występować może tam przemoc, seks i wulgaryzmy. Odpowiednikiem seinen dla kobiet jest josei.
Czasami nazywane także redīsu (レディース) lub redikomi (レディコミ), od angielskich słów ladies i ladies comics. Manga przeważnie tworzona przez panie, a adresatkami tej kategorii wiekowej są starsze nastolatki i młode kobiety. Męskim odpowiednikiem josei jest seinen.
W Japonii słowo josei oznacza tylko płeć żeńską i nie ma żadnego seksualnego podtekstu.
Mangi josei i ich animowane ekranizacje opowiadają przeważnie o codziennym życiu kobiet w Japonii. Ich bohaterkami są czasami uczennice liceów, jednak zazwyczaj opowiadają o kobietach dorosłych. Produkcje takie uważane są bardziej realistyczną i dojrzalszą wersją shōjo. W przeciwieństwie do shōjo, josei opisują prawdziwe romanse, a nie wyidealizowaną miłość jak w mangach dla nastolatek.