Japońska gra wideo lub przeznaczona na komputery osobiste, o zawartości erotycznej, najczęściej w mangowej stylistyce graficznej, choć często wykorzystuje się trójwymiarową technikę cell shadingu. Eroge, najszerzej wykorzystywane określenie, jest skrótem wymowy po japońsku angielskich słów erotic game. Na Zachodzie skrótowo nazywane są H-games (skrót od hentai games), sami Japończycy zaś często nazywają je adaruto gēmu (od angielskiego adult game – gra dla dorosłych).
Stopień „nieprzyzwoitości” tych gier waha się od zwykłych obrazów nagich kobiet i mężczyzn, po ostrą pornografię (rysowaną lub animowaną).
Początkowo tworzono rozebrane wersje tradycyjnych gier, takich jak mahjong, szachy, blackjack, poker czy pachinko, gdzie w miarę postępu w grze odkrywano kolejne fragmenty erotycznych ilustracji. Później ten sam los spotkał układanki, puzzle oraz klasyczne gry komputerowe, m.in. wariacje „Tetrisa” i innych gier logicznych. Kiedy sprzęt zaczął pozwalać na bardziej rozwinięte gry, zaczęły powstawać dating sims, czyli symulatory randek, w których, aby uzyskać zawartość erotyczną, należało zdobyć serce jednej z bohaterek. W końcu pojawiły się visual novels, w których stopień interakcji z użytkownikiem był niewielki, a gra polegała głównie na poznawaniu losów bohaterów, serwując widzowi z rzadka rozebrane scenki.
Wiele eroge doczekało się udanych animowanych adaptacji, nie zawierających często żadnych elementów erotycznych.
Gra przygodowa o niewielkim stopniu interaktywności, zawierająca zazwyczaj statyczną grafikę 2D w mangowym stylu. Bardziej przypomina to interaktywną książkę typu choose your own adventure, gdzie czytelnik wybiera drogę, którą ma obrać główny bohater, po czym kierowany jest do odpowiednich rozdziałów książki.
Rolą gracza w grze tego typu jest w zasadzie czytanie ilustrowanej opowieści, w której wciela się on niejako w rolę głównego bohatera. Może jednak decydować od czasu do czasu o tym, w jakim kierunku ma potoczyć się akcja danego tytułu.
Większość visual novels to gry bishōjo, mające haremowy charakter, w których możliwe do wyboru scenariusze odnoszą się do kolejnych bohaterek. Najczęściej są to eroge, zawierające rysowane scenki erotyczne, jednak w ostatnich latach często nie jest to główna atrakcja takich produkcji, ponieważ wiele z nich posiada fabuły ciekawsze, niż w typowych eroge.
Bardzo wiele wizualnych nowel przenoszonych jest na ekrany telewizyjne jako anime, zdobywając w tej formie dużą popularność.
Jest to romantyczna gra symulacyjna, w której zadaniem gracza jest zdobycie w wyznaczonym czasie serca jednej z bohaterek. Podstawą są tu statystyki gracza takie, jak inteligencja, wygląd, czy siła, które musi on podnosić poprzez różnego rodzaju czynności, aby móc rozwijać związki z bohaterkami. Każda z nich ma też własny wskaźnik, przedstawiający stan jej relacji z graczem, zależny od akcji przez niego podejmowanych. Gra opiera się głównie na dialogach, gdzie gracz ma do wyboru kilka wariantów odpowiedzi. Cała rozgrywka odbywa się w określonym czasie, może to być okres letnich ferii, lub np. trzy lata liceum. Gra podzielona jest na dni, podczas których gracz może wykonać ograniczoną liczbę czynności.
Rozgrywka kończy się w wyznaczonym terminie lub wcześniej, jeśli gracz zdobędzie względy jednej z bohaterek – w przypadku każdej z nich przewidziane jest inne, atrakcyjne zakończenie.
Symulatory randkowe przeznaczone są najczęściej dla męskiego odbiorcy, ale zdarzają się takie gry dla dziewczyn (otome game), lub nawet umożliwiające relacje homoseksualne.
Część dating simów należy do kategorii eroge. Rzadziej są obiektem animowanych adaptacji, niż visual novels.
