Nazwa tego terminu bierze się od japońskiej wymowy angielskiej litery H, pierwszej litery w słowie hentai. Japończycy posługują się tym terminem w życiu codziennym – często nazywają tak zboczeńców (osoby ciągle myślące o seksie, nie przestępców seksualnych). Słowo to znaczyć może dla nich również uprawianie seksu. Na Zachodzie określenie to stosuje się w nomenklaturze mangi/anime do określenia treści o charakterze erotycznym w danym tytule. Ecchi nie jest jednak równoznaczne z hentai, ponieważ w wydawnictwach tego typu nie występuje pornografia – temat seksu jest tam jedynie poruszany, często w sposób żartobliwy. Wykorzystuje się tu znacznie mniej prowokacyjne elementy rysowanej erotyki. Nie obrazuje się seksu i nie pokazuje narządów płciowych. Do elementów graficznych charakteryzujących te wydawnictwa zaliczyć można prowokacyjny ubiór (obcisłe stroje i kostiumy, podkreślające kobiece krągłości), przesadzone kobiece atrybuty, ukazywanie nagich piersi z sutkami lub bez, czy stosowanie specjalnych ujęć, mających na celu ukazać bieliznę bohaterek. Ponadto w produktach opatrzonych tym określeniem umieszcza się postaci nieświadome swej seksualności, niewinne, łatwo wpadające w zakłopotanie (moé), których wdzięki są oczywiście eksponowane. Nieodłącznym elementem towarzyszącym tym wydawnictwom jest fanserwis, najczęściej są to haremówki lub symulatory randkowe, które nie zawierają pornografii.
Jedna z wariacji gatunku shōnen – komedia romantyczna, najczęściej z elementami ecchi, w której główny bohater otoczony jest przez wiele atrakcyjnych dziewcząt, często mieszkając z nimi pod jednym dachem. Określenie to wymyślili zachodni fani, w Japonii zwykło nazywać się je lovecomi (skrót od love comedies – komedie miłosne). Czasem określa się je także mianem bishōjo. Często produkcje te są adaptacjami randkowych symulatorów.
W haremówkach fabuła koncentruje się na opisywaniu relacji pomiędzy bohaterem o dość sprecyzowanych cechach charakteru a dziewczętami o różnych, ale równie stereotypowych osobowościach. Większość członkiń „haremu” żywi względem bohatera jakieś uczucie, dla jednych jest obiektem westchnień, inne traktują go jak przyjaciela, a niektóre jak członka rodziny (najczęściej jak starszego brata). Humor w tego typy komediach wynika zazwyczaj z pomyłek i nieporozumień, niestety jest on bardzo schematyczny, często o podłożu seksistowskim, przeważnie z elementami fanserwisu, co jest jedną z wielu przyczyn krytyki tego gatunku.
Haremówki są jednak bardzo popularne wśród młodzieży, ich twórcy dwoją się i troją, aby każdy widz znalazł w nich pannę w swoim guście i mógł identyfikować się z protagonistą, który najczęściej jest przeciętnym facetem o dobrym sercu, choć zdarzają się także sympatyczni nieudacznicy i pechowcy.
Tłumaczone jako ‘magiczna dziewczyna’, jest podgatunkiem shōjo. Głównymi bohaterkami są w nim młode dziewczyny lub dziewczynki, które posiadają nadprzyrodzone lub magiczne zdolności. Walczą przy ich pomocy ze złem lub chronią świat przed jakimś zagrożeniem. Zawsze kierują nimi szlachetne pobudki, takie jak miłość czy sprawiedliwość. Towarzyszyć im może małe stworzenie mówiące ludzkim głosem (familiar), posiadające magiczną moc, a często w roli doradcy lub jako element humorystyczny. Dziewczyny takie przed użyciem mocy zwykle wypowiadają jakąś inkantację i przechodzą specjalną transformację, po której zmieniają swą postać i zyskują niezwykłe umiejętności. Jeśli są w grupach, potrafią łączyć swe moce, w zależności od złożoności problemu, z którym przychodzi im się akurat zmierzyć. Przy wykonywaniu magicznych zaklęć korzystają z różdżek, pierścieni, magicznych kart bądź amuletów. Jednym z najbardziej znanych na świecie tytułów tego gatunku jest „Czarodziejka z Księżyca”.
Istnieje także męski odpowiednik mahō shōjo – mahō shōnen, który zwykle występuje jako sprzymierzeniec głównej bohaterki w wydawnictwach tego gatunku. Zdarzają się jednak tytuły, w których magiczni chłopcy odgrywają główną rolę, jednak zazwyczaj nie posiadają wielu cech swych żeńskich odpowiedniczek, wynikających z definicji mahō shōjo. Elementy mahō shōnen znaleźć można w np. „Fullmetal Alchemist”, „Rycerzach Zodiaku”, „Królu szamanów” czy „Magister Negimagi”.
Skrót od angielskiego słowa mechanical. Podgatunek shōnen, w którym występują wielkie człekokształtne maszyny, prowadzone przez pilotów znajdujących się w ich wnętrzu lub, rzadziej, na odległość. Anime takie masowo realizowano w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, ale nawet dziś powstaje spora liczba takich produkcji. Najbardziej znanymi serialami z mechami są cykle „Gundam” i „Macross”. Fenomen wielkich robotów bierze się chyba stąd, że reprezentują i są jakby przedłużeniem pilota nimi sterującego. Pojedynek takich maszyn przypomina walczących ludzi i z tego powodu świetnie nadaje się do urozmaicenia gatunku shōnen. Mechy wyposażane są bardzo różny arsenał – od mieczy, kul na łańcuchach, kos i tarcz, poprzez pistolety, noże, strzelby, karabiny snajperskie, po zasobniki z rakietami, lasery i wszelkie wymysły autorów science-fiction. Wiele mechów potrafi przechodzić transformacje, tu dobrym przykładem są serie „Macross”, w których roboty mogły przyjmować trzy pozycje transformacyjne. W pierwszej przybierały kształt myśliwca i działały powietrzu, w drugiej były chodzącymi myśliwcami, a w trzeciej przyjmowały wygląd humanoidalny. W innych seriach mechy potrafią się łączyć ze sobą lub składają się w całość z mniejszych pojazdów. Nie wszystkie mechy zbudowane są z części mechanicznych, powstały także mechy z tkanki biologicznej i innych materiałów (np. evangeliony, rahxephony). Mechy pojawiają się głównie w anime science-fiction, są jednak przypadki wystąpień tych maszyn w fantasy, co możemy zauważyć np. w „The Vision of Escaflowne”.
Chociaż termin ten odnosi się nie tylko do anime i mangi, to właśnie dzięki nim się rozprzestrzenił i przeniknął do innych gatunków. Powstało wiele gier z wielkimi robotami w roli głównej i to nie tylko w Japonii, np. Amerykanie wydali serię symulatorów pt. „Mechwarrior”. Mechy pojawiły się także w literaturze science-fiction, np. w książce Stanisława Lema pod tytułem „Fiasko”.
Termin podobno wymyślony przez Amerykanów jako ekwiwalent shōnen-ai w odniesieniu do tytułów obrazujących związki miłosne dziewcząt. Najczęściej uważa się, że są to wydawnictwa, w których miłość ukazywana jest bardziej od delikatnej i romantycznej strony niż w yuri, w którym to gatunku można znaleźć pornografię. W Japonii termin ten nie istnieje, używa się tam prawie wyłącznie określenia yuri. Na zachodzie granica między shōjo-ai i yuri nie jest wyraźnie zarysowana, a rozbieżność definicji czyni ten termin niezbyt jasnym.
Mangi i anime opowiadające o miłości między mężczyznami. Obecnie odchodzi się w Japonii od używania tego określenia na rzecz terminu boys love. Zazwyczaj jest to lekka odmiana yaoi, choć nie jest to regułą, bowiem zdarzają się wydawnictwa w tym gatunku zawierające rysowaną erotykę, co jest domeną yaoi. Główna różnica między oboma gatunkami jest zazwyczaj taka, że w shōnen-ai większy nacisk kładziony jest na rozwój postaci i uczuciowość związku, a w yaoi na cielesny jego aspekt. Tytuły tego gatunku graficznie bardzo przypominają mangi shōjo, z nieodłącznym elementem jakim są bishōneni. Shōnen-ai jest bardzo popularne w Japonii wśród dziewczyn w wieku szkolnym i kobiet zamężnych. Często elementy tego gatunku można znaleźć w mangach/anime shōjo i pochodnych.
Gatunek filmu, serialu, przedstawienia teatralnego, którego nazwę na język polski można by przełożyć jako ‘dramat z epoki’, aczkolwiek w Polsce często nazywany bywa po prostu filmem samurajskim. Podgatunkiem jidaigeki jest chanbara (チャンバラ), co znaczy mniej więcej tyle, co ‘szermierka, walka na miecze’. Najogólniej mówiąc, są to produkcje o samurajach, których akcja najczęściej rozgrywa się w epoce Edo (1603-1868). Bohaterowie często są rōninami, chociaż nie brak też epickich produkcji przedstawiających wielkie wojny klanów. Jednymi z najpopularniejszych reżyserów jidaigeki są Akira Kurosawa („Siedmiu samurajów”, „Tron we krwi”, „Rashōmon”, „Straż przyboczna”, „Ran”, „Sanjūrō – samuraj znikąd”), Masaki Kobayashi („Seppuku”, „Bunt”), Kihachi Okamoto („Samuraj zabójca”, „Miecz przeznaczenia”) i Kon Ichikawa („Yukinojo henge”, „Genji monogatari”, „Shijushichinin no shikaku”). Dzięki jidaigeki sławę zdobyli tacy aktorzy jak Toshirō Mifune (wystąpił w wielu filmach Kurosawy), Shintarō Katsu („Zatōichi”, „Goyōkiba”), Tetsuya Nakadai („Ran”, „Miecz przeznaczenia”, „Kagemusha: Sobowtór”), Sonny Chiba. Popularnym współczesnym przykładem jidaigeki jest „Azumi”.