Termin pochodzący od angielskiego słowa animation lub francuskiego animé. Dawniej, głównie w krajach anglojęzycznych, dobrze znane jako japanimation (skrót od słów Japan animation). Najogólniej mówiąc, anime jest japońskim filmem animowanym (mylnie nazywanym mangą przez osoby niedoświadczone), jednak często pod gatunek ten podciągane są wszystkie animacje azjatyckie.
Dawniej anime były głównie ekranizacjami znanych mang i traktowane raczej jako dodatek niż osobne wydawnictwo. Obecnie tendencja ta się zmieniła – anime często są produkcją całkowicie suwerenną i zdarza się, że to właśnie na ich podstawie powstaje manga (np. „Cowboy Bebop”). Anime powstają dla wszystkich grup wiekowych oraz dla ludzi o niezwykle rozległych zainteresowaniach, preferencjach itd.
Anime dzieli się na trzy rodzaje wydawnictw: serial telewizyjny – standardowo jest to trzynaście lub dwadzieścia sześć odcinków (średnio po około dwudziestu pięciu minut, wyłączając reklamy), jednak nie jest to regułą, ponieważ zdarzają się anime o mniejszej liczbie odcinków, jak i kilkusetodcinkowe (np. „Czarodziejka z Księżyca”, „Dragon Ball”, „Pokémony”); film pełnometrażowy – przeznaczony do kin, długością dorównujący produkcjom aktorskim; OAV – filmy/seriale trafiające bezpośrednio na DVD i video, o nieokreślonej ilości odcinków i czasie trwania, stanowiące dodatek do filmu, serialu, mangi, bądź też będące zupełnie odrębnymi produkcjami.
Tak w Japonii określa się wszelkie komiksy. Poza granicami termin ten odnosi się wyłącznie do komiksów powstających w Kraju Kwitnącej Wiśni. Kreska w tych wydawnictwach potrafi być realistyczna, jednak najczęściej spotyka się mangi z postaciami narysowanymi w sposób dziecinny, z wielkimi oczyma, nawet jeśli przedstawiają dorosłych bohaterów. Jakość grafiki serwowanej w mangach jest bardzo różna, od wysmakowanej i szczegółowej po pół amatorską. Japońskie komiksy są czarno-białe, czyta się je od prawej do lewej. Najczęściej życie konkretnego tytułu rozpoczyna się od publikacji kolejnych odcinków (trzydzieści-czterdzieści stron) w piśmie o tematyce zbliżonej do treści danego tytułu. Jeśli staje się on popularny, wówczas ukazuje się także w oddzielnych tomikach (tankōbony), zawierających najczęściej po około dwieście stron. Manga ogólnie skierowana jest do bardzo szerokiego grona odbiorców, znajdziemy więc niewinne bajki dla dzieci, jak też rysowaną erotykę kierowaną do starszej młodzieży (od osiemnastu lat) i ludzi w średnim wieku. Artyści mangowi nie uznają tematów tabu, tworzą mangi o wszystkim, od nieskomplikowanych komedyjek romantycznych, poprzez tytuły opowiadające o poważnych problemach życiowych, z bohaterami o skomplikowanych osobowościach, aż po komiksy pokazujące skrajną przemoc lub traktujące o różnych formach zakazanej miłości. Oczywiście te ostatnie kierowane są wyłącznie do odbiorców dorosłych.
Mangą często – niewłaściwie – nazywa się komiksy chińskie i koreańskie.
W znaczeniu ogólnym to po prostu zbiór grafik i ilustracji o dowolnej tematyce. W światku mangowym jest to zazwyczaj dodatek do mangi lub anime, mający znaleźć nabywców wśród zagorzałych fanów danego tytułu i kolekcjonerów mangowej stylistyki graficznej. Najczęściej znajdują się w nich niepublikowane wcześniej ilustracje, pierwotne szkice lub grafiki specjalnie do takich albumów przygotowane. Do podobnych wydawnictw można zaliczyć ilustrowane kalendarze, w których motywem przewodnim są popularne tytuły mangi i anime.
Popularny w Japonii typ powieści ilustrowanych grafikami w mangowym stylu, w dużej mierze przeznaczonych dla nastolatków i młodzieży, często skrótowo nazywany ranobe bądź rainobe. Popularne powieści zazwyczaj przerobione zostają na mangi, anime bądź filmy aktorskie (nieraz nawet na wszystkie z powyższych), aczkolwiek niektóre powstały na fali popularności mang („Karin”) czy gier komputerowych („Higurashi no naku koro ni”, „Devil May Cry”). Część z nich publikowana jest w magazynach literackich, niektóre zaś w magazynach branżowych, poświęconych np. grom komputerowym. Popularność light novels w Japonii sprawiła, że wydawcy wciąż poszukują nowych talentów, ufundowano nawet kilka nagród, takich jak chociażby Dengeki Novel Prize, pozwalających zwycięzcom opublikować ich prace.
Styl pisarski light novels zazwyczaj znacząco różni się od powieści dla dorosłych. Rzadko używa się w nich furigany, zaś akapity są stosunkowo krótkie, liczące czasem tylko jedno bądź dwa zdania, dodatkowo będące dialogiem, co sprawia, że tego typu powieści czyta się stosunkowo szybko.
Wydawnictwo przypominające mangę, powstałe jednak na bazie kadrów z filmu bądź serialu animowanego, uzupełnione o dymki z dialogami oraz odpowiednie przypisy. W odróżnieniu od typowej mangi, ani-manga często wydawana jest w kolorze. Kadry niekoniecznie pochodzić muszą z anime, w Japonii wydaje się bowiem ani-komiksy powstałe m.in. w oparciu o filmy Disneya. Komiks taki opublikowany może zostać jako zwykłe papierowe wydawnictwo, bądź w formie e-booka (tzw. e-manga). W Polsce nieistniejące już wydawnictwo TM-Semic wydawało swego czasu ani-mangę „Czarodziejka z Księżyca”. Pomysł ten został ostatnio wykorzystany przez Polaków, czego efektem jest ani-komiks „Włatcy móch”, wykorzystujący kadry z popularnego serialu dla młodzieży.
Po angielsku bootlegging to ‘produkcja i dystrybucja czegoś bez pozwolenia, nielegalna’, bootleg zaś – ‘produkt z bootleggingu’. Pierwotnie termin ten pojawił się w okresie amerykańskiej prohibicji, kiedy to nielegalnie szmuglowano alkohol. Obecnie bootleg to termin przede wszystkim muzyczny – oznacza on nagraną bez wiedzy autora jego twórczość, np. zapis koncertu przy pomocy przeszmuglowanego magnetofonu lub dyktafonu. Niektórzy artyści przymykają oko na rozpowszechnianie takich nagrań, inni są przeciwko. Bootlegi zbierają jednak prawie wyłącznie kolekcjonerzy, którzy będąc lojalnymi fanami, kupują także wszelkie oficjalne wydawnictwa artystów. Pierwszy oficjalny bootleg wydał zespół The Beatles.
W przypadku anime bootlegging mylony jest zazwyczaj z piractwem. Bootlegi anime to pirackie kopie oficjalnych wydawnictw, tłoczone głównie w Hongkongu, podrobione tak, aby wyglądały jak oficjalne i sprzedawane po znacznie niższych cenach. Bootlegiem w anime można by ostatecznie nazwać wykonane metodami chałupniczymi nagrania, które nie mają szans na pojawienie się w oryginalnej formie w oficjalnej sprzedaży. Dla przykładu, dawniej jednym z najbardziej poszukiwanych bootlegów w Ameryce były dwa ostatnie odcinki pierwszego sezonu „Czarodziejki z Księżyca”, które to zostały tam przerobione i ocenzurowane w wersji telewizyjnej (w Polsce, mimo iż poszczególne odcinki nie były cenzurowane, tych dwóch nigdy nie wyemitowano).
Anime-influenced animation to w wolnym tłumaczeniu ‘animacja, na którą wpływ miało anime’. Terminem tym określa się filmy i seriale animowane, które w jakiś sposób – przeważnie pod względem graficznym – starają się naśladować anime. Powstają one w Europie, Ameryce oraz innych niż Japonia krajach kontynentu azjatyckiego. Czasami nazywa się tak również anime, które zostało zmienione lub ocenzurowane na potrzeby rynku amerykańskiego. Produkcje te czasami spotykają się z krytyką, zwłaszcza ze strony fanów japońskiej animacji, którzy zarzucają im np. nieszczerość względem oryginału czy obrazę oryginalnych anime. Krytykowane są także anime powstałe na bazie amerykańskiej koncepcji, np. „Witchblade”, „Demashitaa! Powerpuff Girls Z” (bazujące na kreskówce o atomówkach).
Także niektóre amerykańskie seriale nawiązują czasami do anime, jak np. dwa odcinki „Miasteczka South Park” – „Chinpokomon” (będące satyrą na pokémanię w Stanach Zjednoczonych) oraz „Good Time with Weapons” (stylizowane na anime). Ponieważ jeden z reżyserów serialu lubi Japonię (zna nawet język), w epizodzie „Trapper Keeper” zobaczyć można parodię „Akiry” (Cartman rozrasta się niczym Tetsuo pod koniec filmu).