Tworzone na bieżąco odcinki wyświetlane są w telewizji w tygodniowych odstępach. Emisja jednej części trwa zazwyczaj pół godziny, przy czym wlicza się w to pięć minut reklam pokazywanych mniej więcej w środku odcinka. Seriale pokazywane są w systemie kwartalnym, zgodnie z czterema porami roku. Wydziela się kilka jednostek długości serialu. Sezon liczy sobie 12-14 odcinków, podwójny sezon to 24-26 odcinków (pół roku), a rzadziej spotykany półsezon ma długość sześciu części. W zależności od długości scenariusza i popularności, liczba sezonów lub półsezonów może być różna. Tego typu produkcje, jako że pokazywane w ogólnodostępnej telewizji, są cenzurowane. Unika się odważnych scen albo się je łagodzi. Seriale telewizyjne zazwyczaj nie są realizowane z wielką dbałością o szczegóły. Niewielki budżet przeznaczany na pojedynczy odcinek i krótkie terminy realizacji powodują, że scenografie w serialach tego typu są mniej szczegółowe, a animacja mniej płynna niż w filmach i seriach OAV. Terminy dostarczenia kolejnych odcinków serialu nie zawsze mogą być dotrzymywane, wtedy produkuje się odcinki specjalne, streszczające to, co do tej pory w serialu się wydarzyło, wykorzystując materiały z poprzednich odcinków. Tak stało się podczas realizacji serialu „Wolf’s Rain”, kiedy wystąpiła dłuższa przerwa w produkcji i musiano zmontować aż cztery takie odcinki.
Przeznaczony do wyświetlania w kinach lub do wyłącznej sprzedaży na DVD. Czas trwania filmu waha się od sześćdziesięciu do stu dwudziestu minut. Powstają tytuły o zupełnie oryginalnej fabule, jak również ekranizacje mang czy powieści. Często są to jednak kontynuacje seriali telewizyjnych, przedstawiające niezależną historię lub kończące jego fabułę, o ile serial był realizowany w oparciu o niedokończoną mangę. Bardzo częstym przypadkiem jest tworzenie filmowej, skróconej wersji serialu, zarówno z wykorzystaniem ujęć z oryginału telewizyjnego, jak i kręconego od nowa materiału, który często jest znacznie staranniej zrealizowany. Zdarza się także, że fabuła takiej wersji różni się znacznie od historii przedstawionej w oryginalnym serialu. Jakość wykonania filmu może być jednak różna, w zależności od terminów i budżetu jakimi ograniczeni są twórcy. Pojawiają się więc filmy nie różniące się jakością od seriali TV, nawet jeśli film nie wykorzystywał starych z niego ujęć. Jednak z racji tego, że filmy kinowe dysponują najwyższym budżetem, najczęściej wykonane są starannie, a niektóre z nich stoją na najwyższym światowym poziomie.
Spadek popularności seriali telewizyjnych w latach osiemdziesiątych spowodował, iż twórcy anime musieli uciec się do krótszych form serialowych i zmienić zasady dystrybucji. Serie OAV sprzedawane były na kasetach VHS, kilkanaście lat później nośnik zmienił się na DVD. Czas trwania odcinka wahał się od trzydziestu do dziewięćdziesięciu minut. Liczba odcinków składających się na taką serię była dowolna, zwykle jednak było to ok. sześciu odcinków. Popularne serie OAV doczekiwały się kontynuacji, a czasami tworzono na ich podstawie filmy i seriale telewizyjne. Bez wyznaczonych terminów, z większym budżetem na odcinek, niż w przypadku seriali telewizyjnych, twórcy uzyskiwali lepszą jakość produkcji. Dzięki mniejszej cenzurze i dowolności tematyki mieli też większe pole do popisu. Z czasem seriale telewizyjne powróciły do łask, a rynek OAV przestał mieć tak duże znaczenie i dziś na tych zasadach wydawane są dodatki do seriali telewizyjnych, jako ich krótkie kontynuacje lub inne tego typu, skierowane do zagorzałych fanów danego tytułu.
Oryginalna animacja sieciowa to oznaczenie relatywnie nowej formy dystrybucji anime. Są to animacje tworzone z myślą o nadawaniu ich w przez sieć w formie płatnego lub darmowego streamingu. Niektórzy twierdzą, że zwiastuny i klipy promocyjne należy także traktować jako ONA.
Skrót od angielskich słów fan subtitles – fanowskie napisy. Mówiąc ogólnie, są to napisy do wszelkich filmów i seriali, przetłumaczone przez fanów dla fanów. Obecnie fansuby odnoszą się wyłącznie do cyfrowych wersji wydawnictw, które można obejrzeć na komputerze lub w nowoczesnym odtwarzaczu DVD. Fansuby dzielą się na softsuby, które zawierają same napisy w formie oddzielnego pliku tekstowego, oraz hardsuby, będące pełnymi plikami wideo z napisami wkomponowanymi bezpośrednio w obraz. Wykonaniem fansubów zajmują się grupy fansuberskie, które tłumaczą teksty z języka japońskiego i dostarczają fanom na całym świecie anime, które nie zostały wyemitowane poza Krajem Kwitnącej Wiśni. Spora część grup fansuberskich przestrzega pewnych zasad, np. przerywa realizację tłumaczenia anime, kiedy zostaje ono oficjalnie zlicencjonowane w ich kraju. Inną zasadą przestrzeganą przez większość ludzi rozprowadzających fansuby jest nie pobieranie opłat za udostępnianie tłumaczeń, dozwolone jest jedynie pokrywanie kosztów przesyłki czy nośnika. Jeśli ktoś pobiera opłaty za rozprowadzanie fansubów, jest zwykłym piratem. Reakcje przemysłu anime na istnienie fansubów są dość kontrowersyjne. Jedni uważają, że okrada się w ten sposób twórców i studia animacyjne, inni są zdania, że jako element reklamowy, fansuby pomagają w dotarciu do znacznie szerszego grona potencjalnych klientów, którzy być może zakupią oficjalne DVD, kiedy te ukażą się w ich kraju. Dotychczas rzadko zdarzało się, aby jakieś studio lub wydawca zaprotestował przeciwko fansubom, chociaż w 2006 roku studio Bandai zażądało zaprzestania subowania ich tytułów. W Polsce doszło natomiast do ciekawej sytuacji, kiedy to na oficjalnych wydaniach kilku anime na DVD (z magazynu „Kino Domowe”) wykorzystano fansuby dla japońskiej ścieżki dźwiękowej.
Podgatunek animowanych filmów progresywnych. Termin po raz pierwszy użyty został w latach 90. XX wieku na liście mejlingowej jednej ze stron poświęconej twórczości Hayao Miyazakiego i studia Ghibli. Termin animacja progresywna jest bardzo ogólnikowy, podobnie jest z anime progresywnym – nie da się wskazać dokładnych jego wyznaczników. Ogólnie przyjmuje się, że są to produkcje, które w znacznym stopniu łamią bariery i rzucają wyzwanie utartym schematom japońskiej animacji. Określenie to może być pojmowane wieloznacznie, jednak ludzie, którzy zwykli go używać, nadają go przede wszystkim dziełom przełomowym artystycznie. Z racji bardzo ogólnego pojmowania tego terminu, trudno jest podać konkretny przykład anime progresywnego, które nie budziłoby żadnych wątpliwości względem jego rzeczywistej przełomowości i nowatorstwa – zależy to od tego, co dla danej osoby jest łamaniem barier. Niestety, tak jak w przypadku rocka progresywnego, etykietkę anime progresywne zaczęto doczepiać do tytułów po części wtórnych, którym daleko do nowatorstwa, co uczyniło z tego określenia niewiele znaczącą szufladkę, do której, z braku wyraźnej definicji, wrzuca się to, co uzna się za wybitne, ale niekoniecznie nowatorskie czy przełomowe.
Anime-influenced animation to w wolnym tłumaczeniu ‘animacja, na którą wpływ miało anime’. Terminem tym określa się filmy i seriale animowane, które w jakiś sposób – przeważnie pod względem graficznym – starają się naśladować anime. Powstają one w Europie, Ameryce oraz innych niż Japonia krajach kontynentu azjatyckiego. Czasami nazywa się tak również anime, które zostało zmienione lub ocenzurowane na potrzeby rynku amerykańskiego. Produkcje te czasami spotykają się z krytyką, zwłaszcza ze strony fanów japońskiej animacji, którzy zarzucają im np. nieszczerość względem oryginału czy obrazę oryginalnych anime. Krytykowane są także anime powstałe na bazie amerykańskiej koncepcji, np. „Witchblade”, „Demashitaa! Powerpuff Girls Z” (bazujące na kreskówce o atomówkach).
Także niektóre amerykańskie seriale nawiązują czasami do anime, jak np. dwa odcinki „Miasteczka South Park” – „Chinpokomon” (będące satyrą na pokémanię w Stanach Zjednoczonych) oraz „Good Time with Weapons” (stylizowane na anime). Ponieważ jeden z reżyserów serialu lubi Japonię (zna nawet język), w epizodzie „Trapper Keeper” zobaczyć można parodię „Akiry” (Cartman rozrasta się niczym Tetsuo pod koniec filmu).
Czołówka, często poprzedzona przypomnieniem wcześniejszych odcinków lub pojawiająca się bezpośrednio na początku odcinka. Krótka (od kilkudziesięciu sekund do około półtora minuty) animowana sekwencja, często reżyserowana przez inną osobę niż twórca serialu, której towarzyszy piosenka albo, rzadziej, utwór instrumentalny. Piosenki do openingów często wykonują znane w Japonii gwiazdy. Czasami mówi się, że opening potrafi wiele powiedzieć o samej serii. Prawie zawsze pojawia się w serialach (zdarza się, że brakuje go w pierwszym odcinku), często również w OAV. W filmach jest rzadkością.
Sekwencja kończąca anime, po niej często pojawia się zapowiedź następnego odcinka. W przeciwieństwie do openingu, często spokojny, stonowany. Pojawia się we wszystkich typach anime – serialach, OAV i filmach. Jest to typowa lista płac, jednak często towarzyszy jej jakaś animacja połączona z piosenką lub muzyką.
Krótka, kilkusekundowa sekwencja, pojawiająca się mniej więcej w połowie odcinka. W produkcjach telewizyjnych oznacza ona przerwę na reklamę. Eyecatche mogą mieć różną formę – zabawnego obrazka, jakiegoś napisu, wizerunku postaci lub po prostu logo serialu.
Z braku konkretnej definicji i rozróżnienia, czy w zakres obowiązków projektanta postaci wchodzi charakterystyka osobowości postaci, czy też wyłącznie wygląd zewnętrzny, przyjęliśmy, że chodzi tu o ogólną koncepcję wyglądu bohaterów danego tytułu. Będzie to więc twarz, cechy charakterystyczne budowy ciała, znaki szczególne oraz oczywiście ubiór. Postaci mogą posiadać wygląd zbliżony do naturalnego, jak w zachodnich filmach animowanych, jednak najczęściej przedstawiani są w bardzo charakterystyczny dla mangi i anime sposób, np. mają nienaturalnie wielkie oczy, włosy w kontrastowych kolorach, czy nienaturalne proporcje ciał, co najczęściej ma miejsce w produkcjach przeznaczonych dla żeńskiej widowni. Japońscy artyści komercyjni w sztuce rysowania twarzy zaszli na tyle daleko, że potrafią w nich rozkochać co wrażliwszych fanów.
W samej Japonii słowo chibi oznacza osobę niską lub dziecko. W slangu otaku terminem tym określa się styl rysowania postaci w specyficzny sposób – z krótkimi ciałami i nieproporcjonalnie dużymi głowami. Chibi często rysowane są w uproszczony sposób, w dłoniach nie wyróżnia się palców, nogi rysowane są w kształcie litery V i nie posiadają stóp. Postaci chibi są zazwyczaj do przesady słodkie, mówią dziecięcym głosem, mają wielkie niczym szczeniak oczy, często także łobuzerski charakter. Styl ten wykorzystywany jest nierzadko w pojawiających się nagle scenkach humorystycznych, przedstawiających bohaterów w zmniejszonej formie po to, by wyróżnić żart z poważnego kontekstu. Często przedstawia się w ten sposób prawdziwe myśli bohaterów, których normalnie nie zdradzają, albo po to, by uwypuklić pewne cechy charakteru danej postaci. Jednymi z bardziej znanych bohaterek rysowanych w tym stylu są Chibiusa i Chibichibi, pojawiające się w „Czarodziejce z Księżyca”.
Karykaturalne przedstawienie postaci, gdzie znakiem szczególnym jest powiększanie głów postaci do nieproporcjonalnie dużych rozmiarów oraz wyeksponowanie jakiejś przesadzonej reakcji poprzez deformację twarzy. Tego szczególnego sposobu rysowania używa się aby pokazać ekstremalną zmianę nastroju i przesadzoną reakcję postaci zmianą tą wywołaną. Nastrój ten może zmienić się na dowolne uczucie: złość, powagę, zakłopotanie lub udawaną słodycz. Przeważnie takie karykaturalne przedstawienie bohatera trwa najwyżej kilka sekund, co ma służyć rozładowaniu napięcia, jednak zdarzają się serie w całości utrzymane w takim stylu. Termin ten bardzo często stosuje się zamiennie z chibi, wielu twierdzi, że oba terminy są równoznaczne.
Z angielskiego dosłownie ‘leniwa animacja’. Jest to zbiór technik wykorzystywanych w animacji, pozwalających na oszczędzenie czasu i pieniędzy studiom animacyjnym, które podczas realizacji seriali telewizyjnych muszą zmieścić się w terminie i ograniczonym budżecie. Wykorzystywane umiejętnie mogą przynieść oczekiwane skutki, bez zmniejszania ogólnej jakości animacji, jednak często stosowane są zbyt rozlegle, co negatywnie wpływa na jakość finalnego produktu.
Jedną z technik jest sprytne omijanie pokazywania ruchu na kadrach. Często unika się w ten sposób animacji ruchu ust podczas rozmów – postaci zostają pokazane od tyłu lub w momencie, kiedy mówią, „kamera” koncentruje się na czymś innym niż bohaterowie, np. stojącym obok nich przedmiocie czy jakimś widoku. Kolejną techniką lazy animation jest powtarzanie tych samych animacji, szczególnie podczas transformacji mechów lub przemiany mahō shōjo. Częstym zabiegiem jest udawanie animacji podczas ruchu obiektów – nie rysuje się wtedy kolejnych klatek, tylko ustawia się scenę tak, aby można było uzyskać wrażenie ruchu, przesuwając obiekt bezpośrednio przed kamerą.