Scenariusz do „Ame agaru” napisał Akira Kurosawa w oparciu o opowieść Shugora Yamamoto. Film nakręcił, już po śmierci Kurosawy, Takashi Koizumi, który wcześniej współpracował z Mistrzem przy takich filmach jak „Sny” czy „Ran”.

Zakończył się ciężki okres w historii Japonii, era Genoroku. Misawa Ihei jest rōninem, podróżującym ze swoją żoną Tayo. Ulewa zmusza ich do zatrzymania się w zajeździe, ponieważ rzeka wezbrała i nie można się przez nią przedostać. W gospodzie zatrzymuje się także grupa innych podróżników, ciągle o coś się spierająca. W czasie jednej ze szczególnie zajadłych kłótni Misawa opuszcza zajazd, wracając wieczorem – pojedynkował się za pieniądze, za które kupił sake oraz jedzenie dla pozostałych tymczasowych mieszkańców zajazdu. Są oni ludźmi biednymi, tak więc niespodziewany poczęstunek zdaje się im być kolacją na dworze shōguna. Kłótnie milkną, ludzie cieszą się z posiłku, zaczynają śpiewać – atmosfera bardzo się rozluźnia. Nazajutrz Misawa udaje się na przechadzkę, w trakcie której nie dopuszcza on do pojedynku dwójki młodych samurajów. Zdarzenie to zza drzew obserwował pan lokalnych ziem, Shigeaki, który w podzięce zaprasza Misawę do swojego pałacu. Shigeaki, będąc pod wrażeniem zdolności Misawy, chce uczynić go mistrzem walki na swoim lennie. Mający wcześniej już trzech panów Misawa nie posiada się z radości.

Kurosawa opatrzył scenariusz filmu słowami Historia, którą poznasz, wprawi cię w pogodny nastrój. Cóż, być może u wielu widzów rzeczywiście się tak dzieje. Przedstawiona w filmie historia jest bardzo prosta i nieskomplikowana, ale przyjemna w odbiorze zarazem. Znajdują się tutaj zarówno elementy humorystyczne, jak i nieco poważniejsze, chociażby słuszność walki samuraja za pieniądze.

Film ładnie prezentuje się od szeroko rozumianej strony artystycznej: mamy tutaj odpowiednich aktorów, dobrą reżyserię, ładną muzykę. Wszystko to zlewa się w przyjemną do oglądania całość – prostą i schludną. Niewiele mogę zarzucić stronie technicznej. Nie będę wypominał twórcom braku efektów specjalnych czy temu podobnych, ponieważ nie w każdym filmie muszą się one pojawiać. Nie mamy tutaj efektów, ale uraczono nas za to pięknymi scenografiami i plenerami – śliczna japońska przyroda i zachowane osiemnastowieczne realia. Film jest też dość szczegółowy, np. gdy bohater idzie lasem, w tle słychać świergot ptaków. W wielu filmach owego świergotu nie ma, a tutaj dodatkowo cieszy on widza wyczulonego na takie drobnostki.

„Ame agaru” to film przyjemny i lekki, nie będący jednak czymś wybitnym. Kurosawa prawdopodobnie miał rację, twierdząc, że film może wprowadzić widza w pogodny nastrój: samuraj dbający o ubogich, dla ich przyjemności mogący żyć w sprzeczności z bushidō, zabawny i trochę nieporadny władca, śpiewy, tańce, ładna przyroda. I chociaż pojawiają się tutaj osoby chcące za wszelką cenę nie dopuścić do objęcia przez Misawę stanowiska, są oni tylko niezbędnymi dla rozwoju fabuły elementami. Nie będę tego filmu polecał ani odradzał, ponieważ bardzo ciężko jest mi o nim powiedzieć cokolwiek oprócz tego, co już napisałem.

Na zakończenie uwaga o polskim wydaniu DVD. Jakość obrazu jest mało zadowalająca, często widać niewielkie rozpikselowanie. Polskie napisy nie są najlepsze pod względem językowym, jest w nich dużo błędów interpunkcyjnych oraz „byków” w stylu Ksiąze czy dzieńdobry. We wszelkich tłumaczeniach (książka, film, gra) powszechnie za błąd uważa się zapisywanie słów ciebie, twój, pan, książę itd. dużą literą, które zalecane są dla korespondencji. No i lektor: pan Daniel Zauski trochę kaleczy język japoński, czytając go w dziwny „polsko-angielski” sposób: w japońskich nazwach sh, ch, j czyta jako sz, cz, dż, zamiast ś, ć, dź, a w jako w, zamiast ł. Może się czepiam, ale mnie nie spodobali się akira kurosawa, takaszi koizumu czy josziko mijazaki.