„Tenchi Muyo” to produkt flagowy studia AIC znanego z podobnych tytułów, takich jak „El Hazard”, „Photon”, czy chociażby „Ah! My Goddess”. AIC, które tworzy swe produkty mając na względzie zapotrzebowanie rynku, znalazło niszę dla zwariowanych komedii, w których jeden, całkiem zwyczajny męski bohater otaczany jest wianuszkiem pięknych dziewczyn o bardzo szerokim przekroju charakterów, zwykle we wzmocnionej wersji. To dość przebiegły zabieg marketingowy, bowiem każdy przedstawiciel docelowej męskiej widowni znajdzie tu postać dla siebie. Drugim plusem takiego manewru jest to, że dzięki tej różnorodności wystarczy pozwolić owym postaciom na interakcję między sobą i głównym bohaterem, o którego względy każda także zabiega, a wytworzą się sytuacje na tyle zabawne, że wątek główny takiej serii stanie się właściwie nieważny.
Pomysł na stworzenie serialu narodził się w głowach Masakiego Kajishimy oraz Hirokiego Hayashi, kiedy pracowali przy realizacji czwartego odcinka oryginalnej serii OAV „Bubblegum Crisis” w 1987 roku. Obaj doszli do wniosku, że byłoby ciekawie, gdyby w tej dość mrocznej opowieści mogły pojawić się elementy humorystyczne. Przedstawili swój projekt komediowej wersji „Bubblegum Crisis” sponsorom, ci jednak „grzecznie i uprzejmie” wybili im ten pomysł z głowy. Dwaj twórcy „wyjęli” więc jedną z męskich postaci z owej serii i dodali mu partnerkę, którą również zapożyczyli, ale tym razem z amerykańskiej opery mydlanej z lat sześćdziesiątych, zatytułowanej „I Dream of Jeannie” i na takiej bazie zaczęli tworzyć zrąb zupełnie nowej opowieści. Nowy pomysł zyskał tym razem poparcie i twórcy otrzymali fundusze na realizację sześcioodcinkowej serii OAV.
Przygoda rozpoczyna się, kiedy uczeń liceum Tenchi Masaki niepomny przestróg dziadka, zakradł się do jaskini, w której od siedmiuset lat zamknięty był straszny demon. Legenda mówi, że dawno temu dziki demon przybył z nieba, aby siać zniszczenie i pożogę. Wtedy przodek rodziny Masaki, posiadający niezwykły miecz pokonał demona i zamknął go na wieki w pobliskiej jaskini. Moc jego miecza do dziś chroniła świat przed uwolnieniem wrednej kreatury. Tenchi odnalazł miecz, lub raczej to co z niego zostało i przypadkiem obudził zmumifikowanego demona.
Bardzo zły demon wydał się jeszcze straszniejszy kiedy się okazało, że jest nim piękna kosmiczna piratka imieniem Ryoko. Odnalazłszy swego nieświadomego wybawcę postanowiła odegrać się na nim za wieki niewoli. Zdążyła zdemolować pół szkoły nim przebywający w plecaku chłopca magiczny miecz, zdenerwował się i rękami chłopca pozbawił Ryoko wszelkiej mocy. Tenchi okrutnie się pomylił, myśląc że demon został pokonany, kiedy zastał go smacznie śpiącego w jego własnym łóżku...
A to był dopiero początek. Prawdziwy galimatias nastanie kiedy kosmiczna piratka stanie oko w oko z równie kosmiczną księżniczką Ayeką, dla której Ryoko to najgorszy wróg. Ayeka od wieków szuka demona, który zabrał jej ukochanego starszego brata, mającego zaskakująco podobne imię do sławnego przodka rodziny Masaki. Nieobliczalne skutki ich spotkania zmuszą Tenchiego do zamieszkania z obiema paniami pod jednym dachem i do poznania kilku innych niesamowitych kosmicznych przedstawicielek płci pięknej. Zamieszka z nimi młodsza siostra Ayeki – Sasami oraz pechowa i niezdarna policjantka galaktyczna Mihoshi. W końcu poznamy także równie genialną co stukniętą Washu, która w pewnym sensie jest odpowiedzialna za wszystkie wybryki Ryoko. To jednak jeszcze nic w porównaniu z chaosem, który nastanie po przybyciu na Ziemię kosmicznego arcyzbója Kagato.
Trzeba przyznać, iż mimo swego komercyjnego nastawienia, ludzie z AIC stworzyli serial dosyć oryginalny, ale co ważniejsze pobudzili swoją niczym nie skrępowaną wyobraźnię i wprowadzili w życie wiele niecodziennych, lub raczej zwariowanych pomysłów. Bo czy można normalnym nazwać wykluwający się z jajka pojazd kosmiczny, który pod postacią koto-królika musi zjeść dużo marchewki, aby stać się dorosłym statkiem kosmicznym? Niestety scenariusz nie jest tak ciekawy jak wyobraźnia twórców. Fabuła jest zbyt chaotyczna, duża ilość pomysłów wykorzystanych w serialu, powoduje spory rozgardiasz. W tych kilku zaledwie odcinkach dzieje się zbyt wiele i widz czasami musi się zastanowić o co tu właściwie chodzi?
Jeśli jednak idzie o wykonanie sprawa ma się inaczej. Animacja jest bardzo dobra, a scenografie dopracowane. Projekt postaci może się wydać niektórym nieco przestarzały, ale nie można mu oczywiście odmówić uroku. Muzyka trzyma dobry poziom, choć to jeszcze nie to co Seikou Nagaoka skomponował do „El Hazard”. Natomiast równie dobrze dobrano aktorów głosowych, w szczególności Ai Orikasa, która wcieliwszy się w postać Ryoko idealnie oddała jej wybuchowy charakter.
„Tenchi Muyo” to serial oryginalny, ale nie wybitny. Reżyser przyznaje, że zrealizowano tylko część z zaplanowanych pomysłów. Nie starczyło też czasu na dopracowanie scenariusza, co odbiło się na całym serialu. Sądzę, że gdyby studio AIC od początku postawiło na dłuższy serial, mielibyśmy świetną komedię, a tak mamy jedynie namiastkę i wiele kontynuacji, które zapewne nie dorównują oryginałowi. Tak czy inaczej „Tenchi Muyo” to uznany klasyk, który zapoczątkował lawinę seriali opartych o ten, do dziś wykorzystywany schemat.