Co jakiś czas pojawia się anime, które, wykorzystując loliconową estetykę rysunku postaci, opowiada historię pozbawioną wszelkich podtekstów erotycznych. Jaki sens ma więc pomysł wtłoczenia osiemnastolatki w ciało dwunastolatki, skoro nie przemyca się przy okazji żadnego fanserwisu, a tematyka serialu nie wskazuje, aby był to towar dla loliconów? „Gakuen Utopia Manabi Straight!” to anime sprawiające trudność w analizie gatunkowej i jednoznacznej ocenie ostatecznej. Czy jest godne uwagi? Być może i ja nie znajdę na to pytanie jasnej odpowiedzi...

Rok 2035. Z powodu niskiego współczynnika urodzeń i zmniejszenia tym samym zapotrzebowania na edukację, zamykane są kolejne szkoły. Jednak nawet w placówkach wypełniających swą misję nauczania, morale wśród uczniów jest niskie a edukacja traci na znaczeniu.
Uczennicą, która bardzo pragnie odmienić ten stan rzeczy jest Mika Inamori, jedyna członkini rady uczniowskiej w prywatnym liceum Seiō (Shiritsu Seiō Gakuen), pełniąca w nim rolę sekretarza. Mimo usilnych starań zebrania pełnego składu rady, nie może znaleźć chętnych wśród uczniów, których nie bardzo obchodzą rzeczy takie, jak wspólna organizacja imprez, czy choćby pogłębienie więzi międzyuczniowskich. Ale cóż może na to poradzić nieśmiała i niezdarna Mika, która nie posiada charyzmy ani zdolności przywódczych? Tu potrzebny był ktoś inny, ktoś bardziej niezwykły...

I taka właśnie osoba przeniosła się do Seiō, choć określenie 'niezwykła' nie do końca oddawało ogromu jej nieobliczalnej natury. Manami Amamiya, bo o niej mowa, pojawiła się w szkole z wielkim hukiem, niszcząc swoją latającą hulajnogą ogrodzenie przyszkolnego basenu a następnie prezentując unikalny styl pływacki. Wymagała, aby zwracano się do niej per Manabi, tryskała energią i entuzjazmem, była trochę szalona, ale tworzyła wokół siebie niezwykle optymistyczną atmosferę. Następnego dnia zakłóciła spotkanie, na którym biedna Mika starała się swoim pięknym wywodem zachęcić zasypiających uczniów do wstąpienia do rady. Nie mogąc patrzeć na daremne wysiłki nowej koleżanki, Manabi nie wytrzymała i wzięła sprawy we własne ręce. Wygłosiwszy płomienną mowę o tym, jakim to szkoła jest wspaniałym miejscem, przekonała wszystkich, że będąc przewodniczącą, wraz z tymi, którzy zechcą jej pomóc, uczyni szkołę ciekawym miejscem.

Manabi wraz z Miką natychmiast zabrały się do roboty. Zaczęły od porządków w zapuszczonym pomieszczeniu rady, które następnie wyremontowały i gustownie urządziły. Stopniowo zyskiwały nowe pomocnice: Mutsuki Ueharę – wysportowaną chłopczycę, lubiącą wszystkim pomagać, Mei Etō, udającą brak zainteresowania działaniami rady, ale zawsze będącą pod ręką i chętnie udzielającą sensownych rad organizacyjnych oraz Momohę Odori – małomówną dziewczynę z klubu dziennikarskiego, przyglądającą się jedynie działaniom rady z bliska, ale gotową, w trudnych chwilach się dla niej poświęcić.
A będzie o co powalczyć, kiedy przed tym, nie do końca jeszcze zgranym, zespołem zaczną się piętrzyć trudności, a nad organizacją wielkiej szkolnej imprezy, zbiorą się czarne chmury...

„Manabi Straight!” to anime szkolne, którego motto brzmi: dąż do celu, nie poddawaj się, przyjaciele pomogą ci przezwyciężyć wszystkie przeciwności. Twórcy z Ufotable postarali się jednak ubrać tę naiwną formułkę w serial o konwencji nieco zbliżonej do czteropanelówek, a więc komedyjek, które starają się śmieszyć poprzez wyeksponowanie niecodziennych cech charakterystycznych, dobrze przemyślanych, oryginalnych osobowości postaci. Często skupiają się na ukazaniu przyjaźni grupy diametralnie odmiennych postaci, które wbrew tej odmienności potrafią znaleźć wspólny język. Co jednak ważniejsze, te rozbieżności im większe, tym generują ciekawsze scenki humorystyczne. W związku z widzem docelowym (seinen), twórcy takich historii starają się pomijać schematyzm shōnenowych komedyjek, eliminują zupełnie wątki romantyczne i urozmaicają często swe produkcje poprzez lekkie udziwnienie lub fantazjowanie. Jest to więc nowy gatunek, z którego czerpią już garściami tytuły spoza tego kręgu.

Zalicza się do nich „Gakuen Utopia Manabi Straight!”, które jest próbą wyciągnięcia grupy postaci, charakterystycznej dla czterech paneli i wrzucenia ich do dosyć tradycyjnej historyjki szkolnej. Takie rozwiązanie nadało temu tytułowi specyficzny klimat, nie wnosząc jednak nic nowego do samej konwencji. Właściwie ograniczono się do zapożyczenia stylu gagów, które uzupełniane są przez skecze manzai i zaskakujący humor slapstickowy. Tytuł ten, choć humor nie odgrywa w nim roli dominującej, potrafi spowodować nagłe salwy śmiechu u widza, choć zdarzać się to będzie rzadko. Zauważyć można też trochę delikatnych parodii i odniesień, aczkolwiek są one niezbyt wyeksponowane.

Twórcy skupiają się tu bardziej na przybliżeniu bohaterów oglądającemu, a w zasadzie relacji między nimi. Pokazują rozwój ich nietypowych przyjaźni. To ważny aspekt tego anime, bowiem relacje między bohaterkami mają tu często dość niezwykły charakter. Np. przyjaźń Miki i Mutsuki, które nie mają żadnych wspólnych zainteresowań, czy Mei i Mutsuki, mających zupełnie odmienne charaktery. Przypomina się „Azumanga”, w której często ukazywano takie właśnie nietypowe relacje. Mimo ciekawego dobrania bohaterek, nie otrzymaliśmy tu jednak wyjątkowej mieszanki osobowości. O pięciu bohaterkach głównych nie da się powiedzieć, że są oryginalne. Oczywiście są to postacie, którym nie można zarzucić kompletnej bezbarwności, ale do bohaterek „Lucky Star” czy „Azumangi” sporo im brakuje. Potrafią rozśmieszyć, można je polubić, ale żadna nie pozostanie w naszej pamięci na długo.

Pozostaje sprawa naiwnego przesłania. Tytuł serialu sugeruje, iż sami twórcy wydają się podchodzić do swego dzieła z dystansem, ale czy ostatecznie dystans ten zachowują? Motto serialu z pewnością nie zostanie na początku przyjęte przez widza z powagą, a sama wizja szkoły przyszłości wyda się dość śmieszna, ale w ostatecznym rozrachunku, im dalej w serial, tym dystans twórców maleje, potrafią nawet powodować, że sytuacja nabiera zbyt dużej powagi i widz zmuszony jest odbierać ich dzieło dosłownie. „Gakuen Utopia Manabi Straight!” jest więc rzeczywiście historyjką o przyjaźni i o patrzeniu w przyszłość z optymizmem, ale nie pastiszem tego typu opowiastek.

Dość ciekawie prezentuje się wykonanie. Sama estetyka loliconu nie ogranicza się tu tylko do charakterystycznego projektu postaci. Mamy tu także przedszkolną kolorystykę i tego typu elementy scenograficzne. Pomieszczenie rady umeblowane jest przedszkolnymi mebelkami! Wykorzystany tu rendering sprawia dodatkowo wrażenie domku dla lalek... Efekt zamierzony? Lalki wykorzystane w endingu wydają się potwierdzać tę teorię. Przyznam, że wygląda to dosyć interesująco, choć zdaję sobie sprawę, że wiele osób choćby już z tego powodu przekreśli to anime. Pewne charakterystyczne cechy wykonania sugerują, iż twórcy z Ufotable zapatrzeni byli w animatorów z Kyoto Animation. Dokładność animacji detali wydaje się podobna, stosuje się tu podobne niekonwencjonalne kadrowanie, wygięcia perspektywy, kąty patrzenia, ale oczywiście nie są to wielkie eksperymenty formalne.

Trudno ostatecznie ocenić wartość tego anime. Mimo wszystko historyjka ta jest całkiem sympatyczna i w połączeniu z pozostałymi składnikami zdaje egzamin jako dosyć nietypowe anime szkolne. Naiwność przesłania i loliconowa estetyka, zniechęci jednak wielu potencjalnych amatorów.