Serią „Kareshi Kanojo No Jijoo” zainteresowałem się z prostego powodu, znajdowała się wysoko na listach najlepszych serii anime. Nie miałem pojęcia o czym jest, ani kto jest za nią odpowiedzialny. Jednak po obejrzeniu pierwszego odcinka, nie miałem wątpliwości, że chcę obejrzeć serial w całości. Z początku oglądałem go jako świetną komedię, w której autorzy zadbali o przeraźliwie zabawne scenki z karykaturami postaci, posiadającymi skrajnie przesadzone grymasy na twarzach w momentach ukazujących emocje. Jednak w tym anime autorzy równie wielką uwagę poświęcili głębszym analizom osobowości bohaterów serii. Dlatego nie jest to serial dla wszystkich, tu trzeba czasami wysilić szare komórki.

Serial powstał na podstawie mangi, którą stworzyła Masami Tsuda. Była to romantyczna opowieść o parze uczniów, pewnej szkoły średniej. Za jej ekranizację zabrał się Hideaki Anno, który reżyserował takie rzeczy jak „Neon Genesis Evangelion” czy „Nadia: Secret Of The Blue Water”. Anno już w Evangelionie przykładał dużą wagę do opisu osobowości bohaterów, czasami nawet do przesady. Tutaj także przeżywamy rozterki i dylematy postaci, których osobowości w miarę upływu czasu dokładnie poznajemy, ale w tej serii zrobiono to w troszkę bardziej przystępny i wyważony sposób, dawkując umiejętnie kolejne elementy opisujące zdarzenia, które charaktery postaci ukształtowały. No ale przejdźmy może do fabuły...

Na pierwszy rzut oka główna bohaterka serii, Yukino Miyazawa to perfekcyjna uczennica. Jest ładna, sprytna, uczynna, ma najlepsze stopnie w klasie. Wszyscy w szkole ją cenią, każdy chciałby być taki jak ona. Jednak to tylko maska, która opada kiedy Yukino wraca do domu. Tutaj okazuje się przewrotną, zazdrosną dziewczyną, która uwielbia być chwalona i podziwiana. Poświęca wiele czasu na naukę, pomaga wszystkim w szkole, słowem robi wszystko aby usłyszeć, że jest lepsza od wszystkich we wszystkim. Jej życie zmienia się jednak w szkole średniej, gdzie już na samym początku okazuje się, że nie była najlepszym z przyjętych uczniów. Nietrudno sobie wyobrazić jaką zemstę Yukino przygotowuje dla jedynego lepszego od niej Arimy Souichiro. Dziewczyna nie mogąc znieść przegranej ostro przygotowuje się do kolejnego testu i tym razem jest na szczycie listy egzaminacyjnej, lecz ku jej ogromnemu zdziwieniu Arimę wcale to nie martwi, nawet gratuluje Yukino wyników. Jakby tego było mało wyznaje jej miłość... Miyazawa pełna triumfu odrzuca jego zaloty, ale pech chce, że to właśnie on odkrywa jej skrzętnie ukrywane drugie ja. Sprytnie wykorzysta ten fakt, aby zmusić ją do przebywania w jego towarzystwie. Szybko sprawi, że Yukino odwzajemni jego uczucia.

Okaże się, że Arima, który wygląda na dobrze ułożonego chłopca z dobrej rodziny, także ma problemy z osobowością. W dzieciństwie został porzucony przez rodziców i to widmo wciąż go przytłacza. Oboje z Yukino przyrzekają sobie, że przestaną ukrywać swe prawdziwe osobowości i rezultaty tego obserwujemy przez cały serial. Oczywiście anime byłoby trochę nudne gdybyśmy obserwowali tylko tę dwójkę, dlatego autorzy umożliwili nam przyjrzenie się problemom innych osób związanych z głównymi bohaterami. W kolejnych odcinkach poznamy rodzinę Miyazawa, oraz problemy koleżanek i kolegów Yukiono i Arimy. Seria nie ma wyraźnej akcji, obserwujemy po prostu życie bohaterów. Autorzy podrzucają co kilka odcinków jakiś nowy, niezbyt wiążący wątek, wokół którego skupia się życie postaci i to tyle jeśli chodzi o akcję.

Hideaki Anno ma dość specyficzny sposób pokazywania opowieści. Tutaj stosuje kilka technik rysowania i animacji. Często widzimy czarno-białe szkice wokół kolorowych postaci, czasem na tle prawdziwych krajobrazów. W pewnym odcinku zastosował przystosowaną do stylu mangi digitalizację twarzy dla jednej z postaci, animując ją w sposób klasyczny dla anime. W innym wszystkie postacie pokolorowane są kredkami świecowymi. Posunął się nawet do animacji z głębią, gdzie wycięte z kartonu rysunki postaci poruszają w trzecim wymiarze. Dodatkowo rozdzielił dokładnie momenty normalne z komediowymi. Podczas fragmentów niekomediowych rysowanie i animacja są potraktowane klasycznie, tak jak w mandze, natomiast fragmenty zabawne są narysowane i zanimowane w sposób niemal absurdalnie karykaturalny. Przypomina to trochę „Azumangę”, a trochę „Furi Kuri”. Z tym ostatnim związane są także inne pomysły, na przykład pokazanie części opowieści w postaci mangi, uzupełnionej jedynie głosami postaci, czy umieszczanie różnych dodatkowych znaków lub tekstów na ekranie. Autorzy serii są dość oszczędni w animacji, często widzimy stałe tła bez żadnego ruchu (czasami są to przystosowane do stylu rysunkowego digitalizacje) lub przesuwające się szkice twarzy postaci. Wykorzystują każdy możliwy moment, aby użyć jak najmniejszych nakładów pracy, ale koniec końców nie przeszkadza to specjalnie w oglądaniu, właściwie nie zwraca się na to uwagi. Jednym z twórców muzyki był stały współpracownik Gainaksu Shiro Sagisu, który zrobił soundtracki do Evangeliona i Nadii. Tutaj muzyka jest także w tym stylu i bardzo dobrze pasuje do Kare Kano, powoduje, że to co dzieje się w serii zdaje się mieć miejsce przynajmniej 25 lat temu, kiedy łączenie muzyki pop z orkiestrą symfoniczną było popularne w Europie. Niektórzy japońscy muzycy wydają się być odporni na chwilowe mody, to powód dla którego muzyka w wielu anime podoba się starszym animowcom, w większości przypadków nie jest robiona pod chwilową publiczkę.

Właściwie jedyna rzecz, która mnie denerwowała w tej serii to wielokrotne i często przydługie przypominanie tego co zdarzyło się w poprzednich odcinkach. Wielu recenzentów zarzuca także serialowi brak zakończenia i jest w tym trochę racji. Co prawda większość wątków ma swój finał przed końcem serii, ale główny pozostaje nierozwiązany w sposób jednoznaczny. Trudno się temu dziwić, biorąc pod uwagę fakt powstawania nowych tomów mangi po premierze anime. Pozostaje nam liczyć na to, że Anno dokręci jakieś OAVy lub zrobi kolejny sezon Kare Kano, a jeśli nie to trzeba będzie postarać się o kolejne tomy mangi.