„Kiki's Delivery Service” oglądałem niedługo po rewelacyjnym „Spirited Away” tego samego studia, moje oczekiwania były więc bardzo duże. I początkowo Kiki wypadła raczej blado w porównaniu. Jednak po dokładniejszym nań spojrzeniu dojrzałem wiele zalet, które tworzyły w „Spirited Away” tak magiczny nastrój.

Opisywany przeze mnie tytuł powstał, podobnie jak „Hauru no Ugoku Shiro”, na podstawie książki dla dzieci. Co ciekawe, jej autorce, Eiko Kadono, początkowo film się nie spodobał, i to do tego stopnia, że nie chciała zaaprobować tej produkcji. Na szczęście Miyazakiemu udało się ją przekonać do swojej wizji Kiki. Sam Miyazaki zresztą początkowo nie miał wcale być reżyserem ani scenarzystą filmu, tylko zająć się produkcją. W końcu jednak scenariusz napisany przez młodszego autora nie spodobał się mu, stworzył go więc sam, zajął się też reżyserią.

Kiki, trzynastoletnia czarownica, wyrusza wraz ze swoim czarnym kotem, Jiji, w poszukiwaniu miasta, w którym mogłaby osiąść. Szybko jej się to udaje, ale mieszkańcy wybranej przez nią miejscowości nie są wcale poruszeni perspektywą posiadania w mieście czarownicy i traktują nowo przybyłą raczej obojętnie. Wyjątkiem są Tombo, młody chłopak zafascynowany lotnictwem, a przez to także zdolnością Kiki do unoszenia się na miotle, oraz pani Osono, właścicielka piekarni. Ta ostatnia pozwala nawet bohaterce zamieszkać w mieszkaniu przy swoim sklepie. Kiki wpada na pomysł, aby wykorzystać swoje magiczne moce do zarobienia pieniędzy, a mianowicie poprzez założenie zakładu kurierskiego. Tak powstają tytułowe Usługi Doręczycielskie Kiki.

Fabuła filmu nie jest zbyt zawiła, ale ciekawa i przez ponad półtorej godziny nie nudziłem się. Ale, jak zwykle w produkcjach Studia Ghibli, to nie opowiadana historia jest w filmie najważniejsza. To, co decyduje o wyjątkowości opisywanego anime, to ciepło i optymistyczna siła w nim zawarta. Pokazuje ono jaśniejszą stronę świata, ludzie są życzliwi i pomocni, acz nie zawsze bezinteresowni. Nie jest to obraz naiwny czy przesadnie cukierkowy, po prostu przypomina, że na świecie żyją nie tylko zgorzkniali cynicy. Właśnie ciepło tego filmu sprawia, że mogą go oglądać widzowie w każdym wieku. Opowiadając historię młodej czarownicy zainteresuje dzieci, jednocześnie nie popadając w infantylizm i naiwność mogące odstraszyć starszych widzów.

Postacie i relacje między nimi są ciekawe. Tombo, trochę fajtłapowaty i usiłujący zdobyć przyjaźń nowo przybyłej czarownicy, czy ostentacyjnie udająca niechęć wobec niego Kiki dają się lubić, są sympatyczni. Postacie poboczne są ciekawe, ale brakuje im ikry, czegoś, co by wzbudziło silniejsze emocje u widza, przykuło uwagę. Tymczasem są one odrobinę zbyt podobne do siebie. Czasami wyróżniają się jakąś ciekawą uwagą, zdaniem zapadającym w pamięć przez treść w nim zawartą. Z postaci drugoplanowych naprawdę wybijający się był właściwie tylko Jiji. Nie chodzi mi tu o to, że bohaterowie są zupełnie bezbarwni, po prostu czegoś im brakuje.

Muzyka, jest całkiem ładna i przyjemna dla ucha, zwłaszcza utwór pojawiający się na początku filmu i piosenka końcowa. Reszta jest po prostu niezła, ale przyzwyczajony do wysokiej jakości ścieżek dźwiękowych Joe Hisaishiego spodziewałem się czegoś więcej.

Grafika jest bardzo podobna do innych produkcji Studia Ghibli. Mamy więc ładnie narysowane, szczegółowe postacie o charakterystycznych „pucołowatych” twarzach. Uwagę zwracają tła, pełne detali i naprawdę piękne.

Kiki's Delivery Service nie rozgrywa się w fantastycznym świecie, nie ma w nim efektownych walk czy zawiłej fabuły. Ale ani trochę nie umniejsza to przyjemności oglądania go. Jest to bardzo dobry, krzepiący film, opowiadający o zwykłych problemach niezwykłej dziewczynki. Opowiada o dojrzewaniu dziecka, które choć posiadające magiczne moce, nie różni się tak bardzo od zwykłych ludzi. Dorośli widzowie pewnie wspomną siebie w tym wieku, młodsi zobaczą na ekranie własne problemy. Film spodoba się widzowi w każdym wieku i każdy znajdzie w nim coś dla siebie. Polecam, ponieważ w dobry nastrój wprawi nawet największego ponuraka.