Wrażenia jakie nasunęły mi się podczas oglądania pierwszych dwóch odcinków tego serialu nie były zbyt pozytywne. Fanserwis sporego kalibru wraz ze scenariuszem ratowania świata budził obawy, że ambicje twórców tego serialu są raczej niewygórowane, a jeżeli nawet, to jedynym skutkiem ich działań będzie bełkot. Wielu fanów anime zakańcza oglądanie tego serialu na pierwszym odcinku, kiedy to rogaty autobus z kopytami wkracza do akcji przy wtórze flamenco. Tak było i w moim przypadku. Wiedziony ponadto bardzo niepochlebnymi opiniami na temat tego anime, już na samym początku zrezygnowałem z dalszego z nim obcowania. Jakież było moje zdziwienie, kiedy rok później postanowiłem jednak serial ten obejrzeć...
W XX wieku rozpętała się straszliwa wojna między ludźmi i potworami, z której zwycięsko wyszły te ostatnie. Stulecie dobiegło końca, a ludzie powoli zaczęli zapominać o walce i podporządkowali się nowym okrutnym władcom. Z pozoru nic się nie zmieniło, życie toczy się dalej, dzieci się uczą, dorośli pracują, ukrywając przed samymi sobą wiedzę o cenie, jaką za spokój muszą płacić potworom. Nie wszyscy się jednak poddali, pozostała garstka śmiałków, walcząca z potworami na przypominających motocykle iverach. Melosi naznaczeni tajemniczym tatuażem, z którego czerpią moc do swych strzał, przemierzają świat, aby walczyć o to, o czym inni już dawno zapomnieli. Tylko oni potrafią dostrzec iluzję pięknej bogini, zwanej Melodią Zapomnienia, która prowadzi ich do celu.
Już niedługo do ich grona dołączy pewien uczeń liceum, którego przeznaczenie wybrało do roli wybawcy świata. Bocca jest zamkniętym w sobie chłopcem, mającym problemy w nauce i będącym dla innych obiektem drwin. Rodzina uważa go za czarną owcę, nie pasującą do społeczeństwa, do którego sami z dumą się zaliczają. Chłopak trzyma się więc na uboczu i od rzeczywistości ucieka w fascynuję wojownikami ostatniej wojny. Ich wzorem dobrze opanował strzelanie z łuku, jednak to w żadnym stopniu nie poprawia jego statusu społecznego, wręcz przeciwnie postrzegany jest jako zagrożenie dla obecnego porządku.
Pewnego razu staje się świadkiem walki melosa Kurofune z jednym z potworów. Zafascynowany tym widokiem Bocca nie ma już wątpliwości: chce walczyć z potworami. Na jego ramieniu pojawia się tatuaż i po raz pierwszy dostrzega Melodię Zapomnienia. Poznany wcześniej starzec ofiarowuje mu ivera i chłopak jest gotowy do wykonania pierwszego zadania: odbicia szkolnej koleżanki z rąk potwora.
W międzyczasie poznaje siedemnastoletnią Sayoko, która uciekła z domu. Jest cyniczną, kapryśną, ale i optymistyczną dziewczyną, która udając, że zajmuje się przepowiadaniem losu, pozbawia swych klientów portfeli. Naszego bohatera naciągnęła na darmowy posiłek. Z ich rozmowy wynikło, że Sayoko poszukuje znanego już mu Kurofune, którego miejsce pobytu wskazuje łańcuch umieszczony na przegubach jej dłoni. Postanawiają udać się razem w dalszą drogę: on w poszukiwaniu potworów, ona za Kurofune, który umknął jej po raz kolejny...
Fabuła składa się wielu kilkuodcinkowych rozdziałów, w których Bocca w towarzystwie Sayoko odwiedza kolejne miejsca, wymagającą interwencji melosa. W każdym rozdziale poznają nowych ludzi, jak również agentów Monster Union i innych posiadaczy tatuaży. Nie są to jednak historie zupełnie odrębne, niektóre z postaci poznanych wcześniej pojawiają się w dalszych rozdziałach, co tyczy się również „potworów”. W każdym rozdziale dowiadujemy się też coraz więcej o wrogach wojowników i następuje wyraźny rozwój osobowości u dwójki głównych bohaterów. Ich charaktery są wyraziste i dobrze zaprojektowane, a ich dylematy przejrzyste. Początkowo może trochę razić schematyczność zastosowana w pierwszych rozdziałach: w każdym z nich główny bohater wykańcza kolejnego, coraz to wymyślniejszego agenta. Wszystkim nadano jednak zupełnie inne osobowości, cechy charakteru i dobrze przedstawiono ich powody wstąpienia do unii potworów. W drugiej połowie serialu schemat ten przestaje obowiązywać, twórcy sięgają do bardziej nietypowych pomysłów i w szybszym tempie rozwijają główną oś fabuły.
Wątek główny, oparty o schemat ratowania świata, jest solidnie zaprojektowany, choć oryginalnym go nazwać nie można. Główny bohater jest młodym chłopcem, który ma problemy z akceptacją przez otoczenie. Zyskuje też specjalną moc, lecz do walki ze złem nie dano mu mecha. Twórcy unowocześnili wizerunek tradycyjnego wojownika. Melosi mają więc stalowe rumaki w formie motocykli oraz oczywiście łuki lub kusze i strzały. Wrogowie posługują się za to bardzo wymyślnymi pojazdami i maszynami. Niektóre z nich wzbudzą w widzach zapewne szczery śmiech, jak w przypadku mecha w kształcie ogromnej myszy czy innych zwierząt, które jednakże nie dobrane zostały przypadkowo, odwzorowują bowiem osobowość wykorzystujących je agentów lub mają związek z zaistniałą sytuacją. Dodać jednak należy, że zarówno wątek ratowania świata jak i przeciwnik, którego należy pokonać, mają tu znaczenie symboliczne i dzięki nim przemycono do serialu odrobinę filozofii i psychologii, nie trudnych zresztą do ogarnięcia. Również symbolika i przesłanie serialu jest dość łatwe do zrozumienia, co nie zawsze zdarza się w tego typu anime.
Wykorzystano tu wiele odniesień do mitologii różnych cywilizacji starożytnych. Ich mnogość niezwykle urozmaica ten serial. Nie należy jednak brać tych elementów zbyt dosłownie, ponieważ bardzo często służą po prostu za ozdobę. W połączeniu z lekkim surrealizmem, podobnym w formie do znanego z „Revolutionary Girl Utena”, tworzy bardzo ciekawą mieszaninę. Dzięki temu anime stworzone według porządnie wyeksploatowanego już schematu stało się produktem dosyć oryginalnym.
Głównym elementem mogącym zniechęcić widza do tego anime jest wszechobecny, intensywnie działający na wyobraźnię i miejscami perwersyjny fanserwis. Twórcy nie marnują żadnej okazji do skorzystania z niego, ale trzeba powiedzieć, że jest on trochę bardziej „pomysłowy”, niż zwykle, a często potraktowano go w sposób humorystyczny. Można oczywiście twierdzić, że jest to element zbędny, jednak tak go wpasowano, że moim skromnym zdaniem nie przeszkadza w odbiorze tego anime. Jest ono na tyle dobre, że skreślanie go tylko z powodu fanserwisu byłoby krzywdzące.
Niezaprzeczalnym walorem tego serialu jest bardzo dobre wykonanie. Scenografie są co prawda niezbyt szczegółowe i nie wymagały zapewne wielkich nakładów pracy, ale już animacja i efekty specjalne prezentują wysoki poziom. Przeciwnicy renderingu ucieszą się z solidnych, tradycyjnych metod animacji. Projekt postaci bardzo przypadł mi do gustu, tak jak zresztą osobowości dwójki głównych bohaterów. Głównym atutem wykonania jest jednak wspaniała muzyka. Tworzyło ją dwóch muzyków, z których szczególnie warto zwrócić uwagę na Hijiriego Kuwano i jego żywiołowe skrzypce. Stworzył dynamiczne kompozycje z elementami rocka, muzyki poważnej jak również wspomnianego na początku flamenco. Niektóre z tych utworów zwalają po prostu z nóg. Dodam, że jego skrzypce słychać było już w innej bardzo znanej produkcji Gainaxu.
Jeśli już jesteśmy przy studiu, któremu wiecznie brakuje funduszy na dokańczanie swych produkcji, to należy zapewnić, że w tym przypadku sytuacja taka nie występuje. Mamy też charakterystyczne dla Gainaxu odniesienia do poprzednich produkcji studia. Jego fani natychmiast odkryją kilka smaczków, sięgających do samych początków studia, jak i czasów całkiem niedawnych.
Na koniec mogę tylko napisać, że jeśli odrzucicie uprzedzenia wobec symboliki i fanserwisu, to być może odkryjecie kolejne dobre anime w dosyć niecodziennym wydaniu, do czego Gainax zdążył nas już przyzwyczaić. Na pewno nie jest to anime z najwyższej półki, ale z pewnością daleko mu do bełkotu. Prawdę mówiąc bardzo się cieszę, że nie uległem zbiorowej niechęci do tego tytułu, bo dla mnie „Melody of Oblivion” okazał się jednym z ciekawszych seriali stworzonych według schematu ratowania świata.