„Aria” jest serialem, który właściwie nie opowiada żadnej historii, ale swoim niespiesznym tempem i marzycielskim klimatem potrafi oczarować wrażliwszego widza i zatrzymać go przy ekranie do ostatniego odcinka. Nie każdego widza przekona jednak filozofia tego serialu. Fani akcji i zwariowanych komedii zapewne zasną już podczas oglądania pierwszego odcinka, brak konkretnej fabuły odrzuci miłośników ciekawych historii, a fani science-fiction uznają go za oryginalną pomyłkę. Przed ekranem pozostaną jedynie romantycy i marzyciele, którzy dostrzegą piękno spokojnej Neo-Wenecji i niezwykły urok pań gondolierek, prowadzących życie tak różne od tego, jakie znamy na co dzień.
Realia, w których serial się rozgrywa są dosyć oryginalne. Pokazana tu wizja przyszłości nie przyszłaby zapewne do głowy futurologom ze względu na niewielką jej realność, ale przynajmniej nie skażono jej gęstymi dymami fabryk, ponurą egzystencją człowieka dążącego do samozagłady i ogólnym pesymizmem, jakim karmieni jesteśmy co krok. O ile Twórcy pewnej gry komputerowej wmawiali nam, że bramy piekieł znajdują się na Marsie, o tyle autorka „Arii” postanowiła oczyścić wizerunek Czerwonej Planety i uczyniła coś na kształt cudu: zmieniła czerwoną pustynię w rajski ogród...
Człowiek przyleciał na Marsa, znalazł pod powierzchnią planety wodę i zaczął ją wydobywać. W rezultacie Czerwona Planeta pokryła się wodą w 90% i otrzymała nową, bardziej adekwatną nazwę: Aqua. Okoliczności sprzyjały transportowi wodnemu, więc ktoś wpadł na pomysł zbudowania tu drugiej Wenecji. Zawód gondoliera znów stał się ceniony, ale stał się profesją wyłącznie kobiecą. Imające się go panie, wzorem mitycznych nimf wodnych, nazwano undine’ami. Do zadań undine należy idealne prowadzenie gondoli, opowiadanie o Neo-Wenecji i wabienie klientów do przejażdżki gondolą pięknym śpiewem. W mieście działają trzy firmy oferujące ten typ rozrywki, każda ma swoją maskotkę, którą może zostać wyłącznie błękitnooki kot. Nazywany prezesem ma przynosić szczęście swojej firmie.
Zostanie undine było marzeniem piętnastoletniej Akari Mizunashi. W tym właśnie celu przybyła na Aquę i od razu zakochała się w Neo-Wenecji. Nie jest może dziewczyną bardzo rozgarnięta i ma tendencje do wypowiadania żenujących komentarzy, ale posiada złote serce i zawsze się uśmiecha. Jednakże otrzymanie tytułu primy – tak nazywane są tu profesjonalne undine – nie jest rzeczą łatwą. Prowadzenie gondoli wymaga opanowania wielu umiejętności, a do tego niezbędne jest pobieranie nauk u profesjonalistki. Akari znalazła zatrudnienie w Aria Company i trafiła pod skrzydła anielsko łagodnej primy imieniem Alicia. W przeciwieństwie do pozostałych firm, siedziba Arii mieści się w niewielkim domu na skraju miasta, otoczonym wodą z każdej strony. Z okien domku rozciąga się piękny widok, a jego obydwie mieszkanki prowadzą niezwykle spokojny tryb życia.
Akari i jej zwierzchniczka utrzymują także przyjacielskie kontakty z pozostałymi kompaniami. Akari przyjaźni się z pewną siebie i buntowniczą Aiką, stającą okoniem wobec swej zasadniczej i wymagającą nauczycielki Akiry, która to po wejściu do gondoli zamienia się jednak z bestii w piękną... Nasze praktykantki poznają też przedstawicielki trzeciej firmy gondolierskiej. Alice to zamknięta w sobie nastolatka, która mimo młodego wieku ma zadatki na świetną undine, o ile przezwycięży dolegliwość zwaną chronicznym brakiem uśmiechu. Opiekuje się nią Athena, znana z wyjątkowo pięknego śpiewu, która często zapomina o bożym świecie i czasami w zamyśleniu robi coś, co za chwilę uczyni jej niewielką krzywdę.
Czas w Neo-Wenecji stoi prawie w miejscu, tutaj nikomu się nigdzie nie spieszy. Praktykantki odbywają treningi pod uważnym okiem opiekunek, ale mają też dużo czasu na przebywanie we własnym towarzystwie. Razem odkrywają tajemnicze zakątki miasta na wodzie, spotykają nowych ludzi, odbywają wycieczki do ciekawych miejsc, a wszystko odbywa się w spacerowym tempie przejażdżki gondolą.
Serial oparto o mangę Kozue Amano pod tym samym tytułem. Nie był to jednak początek historii o gondolierkach na Marsie. Wcześniej na łamach magazynu „Comic Blade” autorka publikowała mangę pod tytułem „Aqua”, opowiadającą o przybyciu Akari na planetę i pierwszych jej przygodach jako praktykantki. Zamknęło się to w dwóch tomach, ale publikację kontynuowano pod nowym tytułem - „Aria”. W październiku ubiegłego roku wyświetlono pierwszy odcinek opisywanej adaptacji, a obecnie w Japonii emitowana jest kontynuacja serialu pod tytułem „Aria The Natural”.
Właściwie trudno określić gatunek tego anime. Nie jest to science-fiction, choć są tu elementy tego gatunku. Nie jest to fantasy, aczkolwiek znajdziemy tu wiele nawiązań w nazewnictwie: techników pracujących pod ziemią odpowiedzialnych za utrzymywanie ziemskiej grawitacji nazywa się gnomami, a gondolierki – nimfami. W powietrzu natomiast unoszą się wyspy, przypominające zamek w niebie z „Laputy”, których zadaniem jest utrzymywanie odpowiednich warunków klimatycznych na planecie. Wszystko to jest raczej zgrabnie połączone, choć oczywiście o dużym rozmachu nie ma tutaj mowy. Stanowi to raczej mało ważne tło, mające jedynie dodać uroku temu anime.
Tak jak zaznaczyłem na początku, konkretnej fabuły tu nie znajdziemy. Serial ma charakter epizodyczny bez wyraźnie określonego celu. Można się takowego doszukiwać w dążeniu Akari do zostania primą, ale na ten wątek nie jest kładziony duży nacisk. Brak tu wyraźnych elementów rywalizacji, głównej bohaterce nie rzuca się kłód pod nogi i nie ma dramatyzmu – czyli elementów charakterystycznych dla takich anime jak „Kaleido Star”. To po prostu proza życia, wzbogacona elementami science-fiction i niewyszukanym, acz sympatycznym humorem.
Przedstawiono tu spory wachlarz osobowości, choć niestety wiele z nich jest bardzo schematycznych. Np. Alicia jest kopią Belldandy z „Ah! My Goddess”. Użyczająca jej głosu Sayaka Ohara brzmi co prawda słodko w takich rolach, ale nadużywanie ‘ara, ara’ może skutecznie zniechęcić do tej postaci. Innym mankamentem są prezesi kompanii gondolierskich. W myśl zasady, że w każdym anime powinna być maskotka, tu znajdziemy aż trzy. Koty co prawda różnią się od siebie dosyć znacznie wyglądem, ale niestety poświęca im się stanowczo zbyt dużo czasu. Szczególnie denerwujący jest zwierzak Aria Company, którego wszędzie pełno. Niechęć do tego kota znacznie zwiększa się po obejrzeniu zupełnie zbędnego epizodu, w całości mu poświęconemu! Są to jednak uchybienia, które nie mają większego wpływu na odbiór całości.
Technicznie i artystycznie anime to prezentuje się dosyć przeciętnie. O ile projekt postaci i stroje są ładne, o tyle scenografia miasta jest bardzo prosta, surowa i niezbyt przekonująca. Animacja jest niezła, ale z efektami komputerowymi jest różnie. Ogólne wrażenie jest jednak pozytywne. Na uwagę zasługuje senna i spokojna muzyka na instrumenty akustyczne z elementami muzyki włoskiej i flamenco, w których na pierwszy plan wysuwa się mandolina. Bardzo ładne są też piosenki występujące w serialu, szczególnie te śpiewane przez Eri Kawai, która nawet a cappella świetnie się sprawdza. Ogólnie rzecz biorąc całość ścieżki dźwiękowej idealnie wpasowuje się w atmosferę panującą w „Arii”.
Serial ten z pewnością nie należy do grupy pozycji wybitnych. Znajdzie raczej wąskie grono odbiorców i to głównie wśród przedstawicielek płci pięknej, choć „Aria” ma także elementy przyciągające przed ekran panów, i nie chodzi tu o fanserwis, czy temu podobne rzeczy. Na ten serial po prostu przyjemnie się patrzy i chłonie ten idylliczny nastrój w nim panujący, który na chwilę przenosi widza do miasta na wodzie i sadza go w gondoli, prowadzonej przez jedną z pań gondolierek. To lekka i dosyć oryginalna odmiana od tego, czym na co dzień raczą się fani anime i mangi.