Do Ziemi zbliża się rój meteorytów. Młode pilotki na powierzchni planety i w kosmosie przygotowują się do obrony. Mikaze jest adeptką szkoły pilotów i jej marzeniem jest dostać się do oddziałów Comet Blasters, od których zależy przyszłość Ziemi. Konkurencja jest duża, a tylko najlepsi polecą w kosmos.

 

Młode pilotki w obcisłych kombinezonach ratują świat? Pomysł wybitnie nieoryginalny i zrealizowany w sposób, który nie budzi wątpliwości do jakiego widza został skierowany. Kolejna produkcja Gonzo w reżyserii Takeshiego Mori, który wcześniej, jeszcze pod skrzydłami Gainaksu, wyreżyserował bardzo ciekawe anime zatytułowane „Otaku no video”, a kilka lat temu zabłysnął całkiem niezłym „Vandreadem”. Dziś przyszła kolej na jego produkcję z 2003 roku, pora więc sprawdzić, jak chociażby na tle „Vandreada” prezentuje się „Stratos 4”.

Naukowcy odkrywają duży rój meteorytów zmierzający w okolice Układu Słonecznego. Wiele z nich ma za 50 lat trafić w Ziemię. Najtęższe umysły i najlepsi fachowcy zostają zebrani, aby uruchomić program „SS”, mający na celu ochronę Ziemi przed zagładą. Po latach przygotowań utworzono dwie grupy prewencyjne. Na orbicie powstały stacje kosmiczne z załogami, które w specjalnych pojazdach przenoszą i wystrzeliwują w kierunku asteroid serie głowic nuklearnych Trident, mających za zadanie zmianę kierunku lotu owych ciał lub całkowite ich zniszczenie. Kosmiczne grupy uderzeniowe nazwano ”Comet Blasters”. Na Ziemi powstały natomiast bazy lotnicze, których załogi mają niszczyć obiekty, których nie udało się wyeliminować załogom stacji kosmicznych. Ziemscy śmiałkowie, nazywani „Meteor Sweepers”, również używają specjalnych, dwumiejscowych samolotów o napędzie rakietowym i z pozostałościami asteroid walczą w atmosferze ziemskiej na dużej wysokości. Ziemskie bazy lotnicze pełnią także jeszcze jedną funkcję. Szkolą młodych pilotów, którzy w przyszłości będą działać zarówno w atmosferze ziemskiej, jak i w kosmosie. Do „Comet Blasters” mogą się jednak dostać tylko najlepsi...

Mikaze jest jedną z pilotek, pragnących polecieć w kosmos i stać się członkiem „Comet Blasters”. Życie adeptki szkoły pilotów to ciężki kawałek chleba. Trzeba rano wstawać, uczestniczyć w nudnych zajęciach teoretycznych, podczas których myśli się o upragnionym celu – dostania się do elitarnych „Comet Blasters”, za co otrzymuje się karę przebiegnięcia „rundki” wokół 3 kilometrowego pasa startowego... Ćwiczenia praktyczne są jednak znacznie ciekawsze, ale co zrobić, kiedy nie wierzy się w siebie i ciągle ma się wątpliwości, czy obrało się odpowiednią dla siebie przyszłość, czy to tylko rodzina o dużych tradycjach lotniczych zdecydowała o tym za nas? Czasem jednak ma się ochotę pokazać tym zarozumiałym dziewuchom ze stacji orbitalnej numer 7, że nie są niezastąpione. Mikaze się nie poddaje, w końcu wszystko można przezwyciężyć, należy próbować, nawet jeśli cel wydaje się tak odległy – jak śpiewają Ritsuko Okazaki i Megumi Hinata w jednej z piosenek w serialu. A jeśli po swojej stronie ma się takie przyjaciółki jak spokojną Shizuhę, pewną siebie Ayamo, czy cichą i niepozorną Karin – wszystko wydaje się znacznie prostsze.

Po obowiązkach w bazie lotniczej, czas zarobić na swoje utrzymanie, w czymś co jest połączeniem małej restauracji z internatem, w którym mieszkają. Tu dziewczyny z bazy lotniczej pracują jako kelnerki, lub dostarczają zamówione potrawy do klientów preferujących spożywanie ich w domu. Rezyduje tu również niezwykłej „puszystości” kocur, przez jednych zwany Alice, przez innych – Admirałem. W „Kouchin” – jak zwie się ten przybytek – jego jedynym obowiązkiem jest budzenie studentek, co bardzo je irytuje – szczególnie Karin, która zwierzaka tego wystrzega się jak ognia...

Tak jak przewidzieli naukowcy, asteroidy zaczęły pojawiać się w okolicy naszej planety i zarówno „Comet Blasters”, jak i „Meteor Sweepers” mają pełne ręce roboty. Ci ostatni wybierani są spośród aktualnie najlepszych studentów. Przekonajmy się, czy naszym pilotkom uda się osiągnąć dobre wyniki, czy prześcigną męską konkurencję i czy przypadnie im w udziale misja ratowania świata...

Nie będę ukrywał, serial ten nie jest niczym niezwykłym. Owszem jest ładnie wykonany, pilotkom nie można odmówić wdzięku, obdarzono je bowiem miłym projektem postaci. Twórcy dołożyli starań, aby seria była zabawna i czasami rzeczywiście można się pośmiać, szczególnie kiedy obiektem żartów jest Karin. I to tyle jeśli chodzi o zalety. Fabuła jest kiepska. Pomysł z ochroną Ziemi przed niebezpiecznymi obiektami kosmicznymi jest ciekawy, jednak twórcy całkowicie zaprzepaścili szansę na osnucie wokół tego pomysłu wciągającej opowieści. Zupełnie zniszczyli też dramaturgię sytuacji. W kolejnych odcinkach pokazują rzeczy przyziemne i zupełnie nie ma się wrażenia, iż Ziemi coś zagraża. Wydaje się, że względy komercyjne przeważyły los serialu, jednak i na tym polu twórcy „Stratos 4” nie wykazali się pomysłowością. Przygotowali zestaw tradycyjnych elementów gwarantujących męską widownię, a wiec dziewczyny na plaży w odpowiednio skąpych strojach, czy wycieczka do gorących źródeł. Nie zapomnieli też oczywiście o fanserwisie, który pojawia się tu i ówdzie. Pomiędzy powyższe elementy próbowano wmieszać intrygę, jednak w praktyce okazuje się ona na tyle sztuczna, że nikt nie bierze jej pod uwagę i gubi się w gęstwinie komercyjnych zabiegów o utrzymanie znudzonego widza przed ekranem. Same postacie, poza atrakcyjnym wyglądem, są prawie zupełnie pozbawione osobowości. Jedynie Mikaze twórcy przyjrzeli się bliżej, co nie znaczy, że jej charakter jest interesujący.

Jeśli chodzi o projekty mechaniczne, to sprawa wygląda całkiem nieźle. Twórcy wykorzystali stare projekty prawdziwych samolotów takich, jak brytyjski bombowiec naddźwiękowy TSR-2, który nie wszedł nigdy do masowej produkcji (tutaj jako narzędzie „Meteor Sweepers”), czy radziecki bombowiec Yak-28, przenoszący głowice nuklearne (samolot ćwiczebny dziewczyn). Pojazd kosmiczny używany przez „Comet Blasters” to już wyłączy wymysł twórców serialu, ale i on prezentuje się sensownie.

Fan science-fiction zapewne nie znajdzie tu nic ciekawego. To prosta rozrywka bez konkretnej fabuły, skierowana do męskiej publiczności. Można przy tym spędzić czas, można polubić bohaterki i od czasu do czasu zaśmiać się z jakiegoś żartu, ale nic poza tym. Pozycja chyba tylko dla otaku, ale i ten znajdzie rzeczy znacznie ciekawsze. Wracając do porównań z poprzednią produkcją Takeshiego Mori, „Stratos 4” prezentuje się naprawdę mizernie na tle „Vandreada”, który do wybitnych anime również nie należy. Jedno jednak jest w „Stratosie” lepsze. To piosenki w wykonaniu duetu „Melocure”, które dla odmiany nie ranią uszu nieco starszych melomanów...