Rok 2075. Ludzie zasiedlili Księżyc, badają Marsa. Kosmiczne śmiecie wokół Ziemi stały się dużym problemem. Na stacji orbitalnej utworzono Debris Section, której niesamowici pracownicy zajmują się zbieraniem odpadów. Poznajemy bohaterów, a także problemy, które czekać będą ludzi już niedługo w kosmosie.

 

Po obejrzeniu przedostatniego odcinka „Planetes” byłem wściekły. Jeśli ten serial ma się tak skończyć jak sugeruje ów 25 odcinek, to nigdy nie wybaczę tego twórcom – myślałem. Kiedyś nie rozumiałem kolegi, który twierdził, że pewnych serii nigdy nie obejrzy, ponieważ kończą się źle. Teraz go zrozumiałem, choć wcale nie miałem pewności co przyniesie odcinek 26. Zacząłem się jednak zastanawiać nad czymś innym, dlaczego to tak na mnie podziałało? Przecież to tylko anime. Tylko anime...

Dla niektórych anime to kreskówki dla dzieciaków. Ale czy zwykłe „kreskówki dla dzieciaków” mogą wywoływać aż takie emocje? Moje, na pozór, dziwne zachowanie pokazuje pewien fenomen, który niesie ze sobą animacja japońska. Postacie występujące w anime stają się naszymi bliskimi przyjaciółmi, one naprawdę żyją w naszej wyobraźni, przywiązujemy się do nich i skutki tego co twórcy z nimi wyprawiają, mogą wywołać u widza skrajne emocje. Któż bowiem chciałby żeby jego najbliższemu przyjacielowi stało się coś złego? „Planetes” jest właśnie serialem, w którym główni bohaterowie stają się osobami bliższymi nam bardziej, niż powinno to wynikać z faktu, iż nie istnieją naprawdę...

„Planetes” to w zasadzie serial obyczajowy dla odrobinę starszej widowni. Niezwykłe w nim jest jednak to, że dzieje się w niedalekiej przyszłości, kiedy ludzkość zasiedliła Księżyc, postawiła pewne kroki na Marsie i ma w planach pierwszy lot w kierunku Jowisza. Tematyka serialu jest na pierwszy rzut oka prozaiczna. Obserwujemy ludzi, którzy zajmują się zbieraniem kosmicznych śmieci, pozostawionych w przestrzeni kosmicznej wokół Ziemi przez lata, coraz intensywniejszego jej użytkowania. Kosmiczni śmieciarze to rzecz jasna pełnoprawni astronauci, jednak w czasach, w których rozgrywa się serial, nie należą już do garstki wybrańców, dla których dziś każdy lot w kosmos jest jeszcze czymś niezwykłym. Nasi zbieracze odpadów są jednak ważnym ogniwem w tym kosmicznym łańcuchu. Kosmiczne odpady, nawet te drobne, rozpędzone do ogromnej prędkości mogą spowodować katastrofę w zetknięciu z pojazdem kosmicznym, sztucznym satelitą, czy stacją orbitalną. Już dziś monitoruje się setki obiektów krążących po orbicie okołoziemskiej uznanych za niebezpieczne, które pozostawili po sobie pionierzy podróży kosmicznych przez zaledwie pięćdziesiąt lat użytkowania kosmosu.

Nasi bohaterowie, tak jak pokazywała pewna reklamówka Discovery, to prawdziwe oryginały, o czym przekonała się już pierwszego dnia nowa pracownica sekcji – Ai Tanabe, kiedy stanął jej przed oczami astronauta ubrany od pasa w dół wyłącznie w pieluchę. Jej naiwne wyobrażenie o astronautach, ludziach niezwykłych, runęło w ciągu kilku sekund. Astronauci z Debris Section okazali się zwyczajnymi pracownikami etatowymi, niewiele różniącymi się od swych ziemskich odpowiedników, a ich sekcja cieszy się podobnym szacunkiem wśród personelu wielu innych sekcji, rezydujących na tej dość obszernej stacji orbitalnej. Jednak, już niedługo przekona się o prawdziwej wartości jej przyszłych kolegów z pracy. Sama ma dość niespotykane poglądy na życie i świat ją otaczający. Uważa, że wszystko należy robić z miłością (nic dziwnego, w końcu ma na imię Ai), wydaje się nie dostrzegać podłości ludzkiej i naiwnie sądzi, że jej sposób na życie rozwiąże wszelkie problemy tego świata. Nie jest specjalnie inteligentna, ale zawsze umie znaleźć nieodparty argument na poparcie swoich poglądów. Jej naiwna dobroć jest niemierzalna, to właściwie anioł w ludzkiej postaci...

Jej partnerem już wkrótce stanie się ów jegomość, którego miała wątpliwą przyjemność poznać pierwszego dnia. Hachirota Hoshino, nazywany przez kolegów Hachimakim, jest facetem z marzeniem, jednym z tych, którzy w dzieciństwie bawili się rakietami i mają wielkie plany zdobycia kosmosu, lub przynajmniej dotarcia do miejsca, w którym żaden człowiek jeszcze nie był. Jego marzenie posiadania własnego statku kosmicznego zatrzymało się jednak kiedy rozpoczął pracę w sekcji odpadów, w której nigdy nie zarobi na zakup takowego. Żyje dla siebie i swojego marzenia, nie wierzy w innych i uważa, że każdy człowiek ostatecznie może liczyć tylko na siebie. Nie należy do osób taktownych, brak mu delikatności. Ai wie, że czasami trudno z nim wytrzymać, przekonuje go jednak do swoich racji, dostrzegając też wiele dobrych stron jego charakteru. Hachirota jest tak naprawdę dobrym człowiekiem, skrzywionym jednak przez swoje marzenie i sfrustrowanym z powodu niemożności jego realizacji. Często prowadzą między sobą płomienne dyskusje, ona zawsze zaciekle broni swoich racji, on może wolałby mieć święty spokój, ale jej argumenty często nadszarpują jego solidne poglądy na własne miejsce w świecie.

Pozostali pracownicy sekcji są nie mniej ciekawymi osobnikami. Fee Carmichael, nałogowa palaczka, przeżywa na stacji kosmicznej prawdziwe katusze. Palić może jedynie w wyznaczonych pomieszczeniach, ponieważ jak nietrudno się domyśleć, przy ograniczonych zapasach tlenu, każde nadplanowe jego zużycie i dodatkowe zanieczyszczenie powietrza poważnie podnosi koszty użytkowania stacji kosmicznej. Fee jest pilotem pojazdu kosmicznego, zabawnie nazwanego „Toybox”, który dowozi zbieraczy na miejsce przeznaczenia i stanowi małą bazę wypadową dla pracowników Debris Section. Jest osobą miłą i towarzyską, jednak jako kapitan „pudełka z zabawkami” potrafi być stanowcza, a już wchodzenie jej w drogę, kiedy jest na wymuszonym nikotynowym głodzie, to czynność wysoce niewskazana. Poznamy także samotnego, uprzejmego Rosjanina – Jurija Michalkowa, który od czasu do czasu towarzyszy Hachimakiemu i Ai w ich kosmicznym sprzątaniu; małomówną Edel, zajmującą się robotą papierkową jako pracownik nie zatrudniony na stałe, której poza pracą nic nie obchodzi; szefa sekcji bez zdolności przywódczych oraz jego zastępcę, który większe sukcesy odniósłby zapewne w show biznesie.

Tak jak wspomniałem wcześniej, jest to serial obyczajowy, ale twórcom udało się przy okazji poruszyć bardzo wiele problemów związanych z istnieniem człowieka w przestrzeni kosmicznej w najbliższej przyszłości. Dowiadujemy się o niebezpieczeństwach kosmosu fizycznych i psychologicznych, problemach technicznych i wszelkich innych, które mogą dziś przyjść do głowy, ale także o aspektach moralnych zdobywania kosmosu. Wyraźnie daje się słyszeć przesłanie, które mówi: Nie macie porządku na Ziemi i pchacie się w kosmos, z którego nie widać niesprawiedliwości na planecie, ani nawet granic. Dzięki zdobyczom kosmicznym będą się tylko pogłębiać różnice między bogatymi i biednymi. Terroryzm kosmiczny również został pokazany, pozwoliło to twórcom na dodanie do serialu niewielkiego wątku sensacyjnego. Wgłębiono się także trochę w filozofię. Człowiek pcha się w kosmos jak najdalej, nie dostrzegając rzeczy, które ma na Ziemi. Rzeczy większych i ważniejszych niż kosmos. Na koniec, na przykładzie Hachimakiego przedstawiono jak wielką obsesją może stać się marzenie człowieka, który dostrzega szansę na jego realizację. Tu wielki plus dla twórców za bardzo dokładną analizę osobowości Hachiroty oraz za wyraźną ewolucję jego postaci podczas trwania całego serialu.

Kwestie wykonania serialu mógłbym pozostawić, ponieważ naprawdę nie zwraca się na nie uwagi, jednak dla osób, których oprawa graficzna może skutecznie zniechęcić, należy skrobnąć kilka słów. Najbardziej może drażnić kolorystyka, sam przyznaję, nie lubię takich barw. Projekt postaci jest za to dość oryginalny, może nie każdemu przypadnie do gustu, ale mnie przekonuje, jest miły na swój sposób. Cieszy mnie bardzo, że ograniczono liczbę renderingów w serialu do minimum. Świetny jest natomiast dobór głosów głównych postaci. Wreszcie dano szansę wykazania się Satsuki Yukino, która do tej pory otrzymywała role nie wymagające wielkiego zaangażowania. Również Hachimaki i Fee mówią głosami idealnie pasującymi do osobowości owych postaci.

„Planetes” jest serialem, w którym znajdziemy wszelkie emocje, od dramatu i przybicia po radość i śmiech – wszystko co spotyka ludzi w normalnym życiu. Dodatkowo jest to prawdziwe science-fiction, bez żadnych niedorzeczności spotykanych na co dzień w kinie z Hollywood. Polecałbym serial szczególnie fanom astronautyki i tym zafascynowanym zdobywaniem kosmosu – to anime was na pewno nie zawiedzie. Myślę, że widzowie niekoniecznie kochający kosmos, również znajdą wiele przyjemności podczas oglądania „Planetes”.