Makoto, jego szkolny wróg Jinnai, dziewczyna i nauczyciel zostają przeniesieni do świata fantasy, stojącego na progu wojny. Obaj stają po przeciwnych stronach konfliktu. Makoto udaje księżniczkę, a Jinnai staje na czele armii insektów. To początek zabawnych przygód w świecie El Hazard.

 

Oglądając „El Hazard”, odnosi się wrażenie, że kiedyś robiono różnorodniejsze i ciekawsze anime. Seria ta nie jest bardzo oryginalna i na pewno nie pobudza szarych komórek do myślenia o rzeczach ważnych, ale ma w sobie coś, czego dzisiejszym produkcjom brakuje. To magia, nie pozwalająca oderwać oczu od ekranu, która w tej serii przenosi widza do świata fantazji, gdzie razem z niezwykle barwnymi bohaterami, pozwala przeżywać kolejne zabawne przygody. Ta Magia każe później wracać do „El Hazard” wiele razy i cieszyć się nim od nowa.

Twórcami tego anime są Hiroki Hayashi i Ryoe Tsukimura, z których ten pierwszy współtworzył wcześniej pierwszą serię OAV „Tenchi Muyo”. W „El Hazard”, postanowili trzymać się schematu, który przyniósł sukces tamtemu anime i po raz kolejny głównego zwyczajnego bohatera, otoczyli kilkoma dziewczynami o szerokim wachlarzu cech charakteru. Nowym pomysłem było natomiast umieszczenie tych wszystkich postaci w fantastycznej krainie, zupełnie jak z „Baśni Tysiąca i Jednej Nocy”, ze sporą domieszką elementów dodatkowych. Serię tę cechuje także dobry humor, znajdziemy w niej sporą dawkę parodii, ale nie zabraknie tu także romantyzmu, który pojawia się dopiero pod koniec, ale uświadamia nam, że kiedyś serie anime potrafiły bardziej chwycić za serce niż obecnie.

Historia rozpoczyna się na Ziemi w szkole średniej, do której uczęszcza Makoto Mizuhara – uczeń dobry we wszystkim, choć chyba troszkę brak mu pewności siebie. Makoto ma w szkole przeciwnika, choć sam nigdy nikomu żadnej krzywdy nie wyrządził. Jego adwersarz, Katsuhiko Jinnai, ma jednak inne zdanie na ten temat. Choć uważa się za lepszego, Makoto zawsze wyprzedza go o krok we wszystkim. Katsuhiko, mając bardzo wysokie mniemanie o sobie, o wszystkie swe niepowodzenia obwinia Makoto, choć ten ostatni widzi w nim przyjaciela. Do tej samej szkoły uczęszcza siostra Katsuhiko – Nanami, w której Makoto trochę się podkochuje. Nanami jest osobą, której hobby to zarabianie pieniędzy. Potrafi być bardzo miła i przyjacielska, ale również niegrzeczna i złośliwa. Jest przyjaciółką Makoto z dzieciństwa, być może nawet więcej niż przyjaciółką, ale nigdy nie ośmieliła się mu tego wyznać. Ważną rolę w całej tej opowieści odegra również nauczyciel historii – Masamichi Fujisawa, który poza kompletnym oddaniem swojemu zawodowi, posiada trzy nałogi: pali, pije i uprawia wspinaczkę wysokogórską.

Jednak już na początku życie tej czwórki przewróci się do góry nogami. Makoto, ścigany przez zdesperowanego Katsuhiko, który dopaść kolegę chciał w celach nie koniecznie towarzyskich, trafił w okolice ruin starożytnego grobowca, gdzie obudził jego właścicielkę. Kobieta, choć w grobowcu przebywała sto wieków, wydawała się nie tylko go znać, ale również żywić do niego uczucia bardziej poważne. Zdziwionemu chłopcu powiedziała, że wyśle go do El Hazard, aby tam ją odnalazł...

W następnej chwili Makoto, Fujisawa-sensei, Jinnai oraz Nanami, jako że byli w pobliżu grobowca, znaleźli się w zupełnie nieznanym i niesamowitym skrawku lądu. El Hazard to odległy świat, do którego dostać się można tylko przy pomocy podróży między wymiarami przestrzennymi. To kraina przedzielona Świętą Rzeką, gdzie po zachodniej stronie leżą królestwa sprzymierzone, z których największe – Roshtaria, pod wodzą księżniczki Rune Venus, pełni rolę przywódczą, a po wschodniej rozciąga się Bugrom – królestwo żądnych podbojów, zabawnych insektów ludzkiej wielkości, o dość niskim współczynniku inteligencji, którymi rządzi Królowa Diva, insektem nie będąca. Spotkać na tej planecie można również kapłanki posiadające nadprzyrodzone moce oraz demony dysponujące ogromnymi siłami siejącymi zagładę. Jeśli już o tym mowa, to na El Hazard, niczym drugi księżyc, spogląda z wysoka złowieszcze Oko Boga. Jest to ogromna starożytna machina ostatecznej destrukcji, stworzona do obrony świata, jednak w przeszłości doprowadziła do upadku starożytnej cywilizacji. W czasach współczesnych oko jest nieaktywne, a jedynymi osobami mogącymi zmusić je do działania są Rune Venus wraz z jej siostrą Fatorą.

Nasza czwórka pojawia się w El Hazard w momencie kiedy księżniczka Fatora zostaje uprowadzona. W ten sposób straszna broń zagłady przestała pełnić funkcję odstraszającą i nad zachodnimi królestwami pojawia się widmo ataku insektów z Bugrom. Tymczasem Makoto wraz z nauczycielem zostali napadnięci przez zgraję insektów, z którymi Fujisawa o dziwo poradził sobie bez trudu. Okazało się, że każdy kto odbywa podróż międzywymiarową otrzymuje jakąś niezwykłą umiejętność. Fujisawa otrzymał wielką siłę, ale może z niej skorzystać tylko kiedy jest trzeźwy, co akurat dla niego ma znaczenie niebagatelne.

Wracając do fabuły, Fujisawa przy okazji pogromu jaki zafundował robalom, uratował z ich „rąk” księżniczkę Rune Venus. Makoto, który dziwnym zbiegiem okoliczności do złudzenia przypomina Fatorę, po długich namowach zgadza się udawać księżniczkę. Co prawda to nie pomoże sprzymierzeńcom użyć Oka Boga, ale przynajmniej sojusz się z tego powodu nie rozleci.

Katsuhiko tymczasem pojawił się w Bugrom i szybko zaprzyjaźnił się z grupą insektów. Jego nową umiejętnością jest możliwość bezproblemowego dogadywania się z nimi. Ten niepokorny bohater, zostaje przedstawiony królowej Divie, która biorąc go za boskiego wysłannika, powierza mu rolę generała, mającego na czele armii w chitynowych zbrojach podbić królestwa sojuszu.

„El Hazard” to bardzo dobra komedia przygodowa z gatunku shounen, w której znajdziemy także elementy parodii. Wystarczy popatrzeć na przedstawicieli Bugrom, albo usłyszeć zabójczy śmiech Katsuhiko w wykonaniu Ryotaro Okiayu, czy zobaczyć nakręcaną boginię zagłady, żeby mieć pojęcie o tym, jak specyficznym poczuciem humoru dysponują twórcy serialu.

To anime, w którym wszystko jest na swoim miejscu, gdzie z żadnym elementem nie przesadzono. Naszą uwagę przyciągnie nie tylko dobry scenariusz, w którym każdy widz znajdzie coś dla siebie, czy wiele barwnych postaci nadających temu anime swoisty urok, ale również świetne wykonanie serialu, który planowano wydać tylko na kasetach video. Mimo, iż anime to jest przecież tylko komedią przygodową, animacja jest tu świetna, a tła szczegółowe i bardzo kolorowe. To samo tyczy się muzyki i piosenek, a szczególnie utworu, śpiewanego przez Yuri Amano, kończącego cały serial, który jego zakończenie bardzo wzbogaca emocjonalnie. Przyznam, że ostatnie sceny z serii OAV „El Hazard” zlikwidowały resztkę wątpliwości co do tego anime. To naprawdę przednia rozrywka, przy której całkowicie można zapomnieć o szarej rzeczywistości. Zasiądźcie więc przed telewizorami i poznajcie losy naszych bohaterów we wspaniałym świecie El Hazard.