Cowboy Bebop jest moim zdaniem jednym z najlepszych anime, jakie stworzono. Żadne inne nie wzbudziło we mnie takich emocji, żadne inne nie było tak dopracowane pod każdym względem. Do dziś lubię obejrzeć sobie w wolnej chwili jeden z odcinków głównej osi fabuły i, choć znam każdą kwestię czy scenę na pamięć, poddaję się przygodzie, tak jak było to za pierwszym razem. Film kinowy „Knocking on the Heaven’s Door” obejrzałem jakiś czas po serialu, jak wtedy słyszałem, miał rozwiązywać wszelkie jego niejasności. Miał...

Na początku zwykła, rutynowa robota, Spike i Jet zgarniają jakieś płotki, byle tylko mieć na jedzenie, którego deficyt panuje na ich statku. W międzyczasie Faye uganiając się za hakerem staje się świadkiem potężnego wybuchu broni biologicznej. Za jego sprawcę wyznaczono najwyższą nagrodę w historii naszych łowców nagród – trzysta milionów woolongów. Tylko Faye widziała twarz terrorysty. Zaczyna się wyścig z organizacjami wojskowymi, które także go poszukują, oraz ich agentką, która ma jednak nieco odmienny plan...

Kinówka „Bebopa” umieszczona jest pomiędzy odcinkiem 22 a 23, dlatego spotkamy wszystkich naszych ulubionych głównych bohaterów, za którymi można było się stęsknić, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że każde rozstanie w serialu nie było niczym wesołym. Cóż, miło być znów wśród swoich, szkoda, że tylko na chwilkę. Twórcom należy się pochwała za idealnie trafienie w klimat, gdyż film można traktować jako nieco dłuższą „sesję”, jednak posiadającą o wiele lepszą animację (docenią to zwłaszcza maniacy broni, którzy zauważą fabryczne napisy na zamkach pistoletów) oraz bogatszą ścieżkę dźwiękową jak zwykle genialnej Yoko Kanno. Nie zmieniła się także obsada, która brzmi tak samo idealnie, jak w serialu. Jak zwykle są strzelaniny, zagadki, chwile suspensu, „smaczki” dla kino- i melomanów, popisy sztuk walki oraz wszystko to, czym raczył nas serial. Chociaż nie do końca. Najbardziej brakowało mi właśnie wyjaśnienia wszystkich tajemnic, powiązanych z historią głównego bohatera, oraz jakże świetnych postaci epizodycznych, które mimo pojawiania się na dosłownie chwilę (jak Julia) zdawali się być obecni cały czas. Zabrakło wyjaśnienia niejasnej przeszłości łowców nagród, wszystkiego, czego musieliśmy się domyślać. Być może właśnie tego, co czyniło z „Cowboya” tak wyjątkowe dzieło, razem z jego odniesieniami kulturowymi, rozbudowanymi osobowościami postaci i ich historiami, muzyką i animacją. Zabrakło właśnie jednego elementu, wspomnianego na wstępie, którego fani oczekiwali, jednak mimo to „Knocking on the Heaven’s Door” jest jedną z najlepszych „dżem-sesji” kosmicznych kowbojów, żal tylko, że już ostatnią...