Uwaga! Ten opis wykonano na podstawie pierwszego odcinka. Recenzja serialu może brzmieć zupełnie inaczej!
Wróg zakradł się do wioski pod osłoną nocy, ale nie obawiał się oporu. Wiedział, że posiada przewagę i może wykorzystać sytuację szantażem. Odnalazł bowiem kapłankę przepowiedni Rhiannon, w której płynęła krew założycieli Albionu. Mógł poświęcić ją na ołtarzu ożywienia Arawna, potężnego Króla Demonów, spoczywającego w uśpieniu od tysiąca lat. Tego dnia nie mogła nawet liczyć na starszego brata Arthura, będącego największym wojownikiem i spadkobiercą Albionu, który przysiągł oddać za siostrę życie, jeśli tego wymagać będzie sytuacja. Jednak ceremonia ofiarowania okazała się w skutkach inna, niż zaplanował to sobie ludzki najeźdźca z południa. On oczywiście chciał tyko władzy, ale Król Demonów nie był tym zainteresowany, zwolnił Rhiannon z obowiązku bycia mu posłuszną. Utraciwszy swe elfickie korzenie, kapłanka zwolniła też brata z wszelkich powinności wobec niej. Jednocześnie poczuła jakąś niezwykłą więź emocjonalną z Demonem i postanawia podążyć za nim. Odtąd on będzie kierował wioską. Ale nie wszystkim się to spodoba...
Początkowo serial bardzo kojarzy się w szczegółach z „Utawarerumono”, i to w sensie pozytywnym. Postacie nie mają atrybutów kemono, są umiarkowanie moe i nie prowokują fanserwisem. Bohaterowie są średnio infantylni, a dialogi, choć scenariusz nie wróży genialnej fabuły, nie są tak banalne, jak mogłyby być. Anime dostarcza odpowiedni poziom dramatyzmu i nie przesadza z humorem. Wprowadza pewne napięcie, odpowiednie dla strategii turowej, jaką w oryginale jest „Tears to tiara”.
Serial jest ładnie zrobiony serial przyciąga oko. Być może nie tak efektowny animacyjnie, jak można by się spodziewać, bo sporo gadają i mało się ruszają. Dużo tu oszczędności, ale i wygląda to odpowiednio estetycznie. Towarzyszy temu świetna muzyka. Tak naprawdę trudno i po drugim odcinku coś konkretnie powiedzieć, po za tym, że szykuje się podobny scenariusz, jak w „Utawarerumono”.
