Mireille Bouquet jest cenioną płatną zabójczynią. Pewnego dnia otrzymuje emaila od Japonki imieniem Kirika, w którym dziewczyna proponuje jej wspólną podróż do przeszłości. W załączniku przesyła melodyjkę, która budzi w Mireille nieprzyjemne wspomnienia. Postanawiają wspólnie odkryć tajemnice przeszłości.

 

Noir po francusku znaczy czarny. Film-Noir jest natomiast gatunkiem filmowym, w którym ukazywane są ciemne strony ludzkiej natury. Określenie to wynaleziono w latach czterdziestych ubiegłego wieku, kiedy zaczęły ukazywać się filmy takie jak „Sokół Maltański” z Humphrey'em Bogartem w roli głównej. Czy serial animowany pod tytułem „Noir” z 2001 roku zaliczyć można do kina czarnego? Z pewnością ma on pewne elementy tego gatunku, jest to jednak raczej kino akcji, ukazujące światek zarówno przestępczości zorganizowanej, jak i brudnych politycznych rozgrywek, ale z naciskiem na dobrze zarysowane osobowości postaci i ich wewnętrzne rozterki, spowodowane ranami psychicznymi, mającymi podłoże w przeszłości.

Temat najemnych (czy też wykonujących zlecenia dla tajnych organizacji) zabójców, przewijał się przez wiele mediów. Mieliśmy filmy „Nikita”, „Leon Zawodowiec”, a z tych bardziej poważnych np. „Tożsamość Bourne'a” na podstawie powieści Roberta Ludluma. Graliśmy w kilka części gry komputerowej „Hitman”. W anime natomiast serial „Noir” stał się wzorem dla naśladowców, że wspomnę chociażby o „Gunslinger Girl”, czy lekko parodiującym „Noira” serialu „Najica Blitz Tactics”.

Pomysł ogólny serialu na pewno nie jest wielce oryginalny. Mireille Bouquet – Korsykanka z urodzenia, osiedlona w Paryżu, jest cenioną w podziemiu płatną zabójczynią, która wykonuje zlecenia głównie w Europie, ale nie stroni również od kontraktów na całym świecie. Jest kobietą nowoczesną, podąża za trendami mody, używa najnowszego sprzętu komputerowego, korzysta z internetu. Do wykonywania zleceń używa niezwykle skutecznej broni – pistoletu Walther P99.

Pewnego razu otrzymuje emaila od pewnej Japonki, przedstawiającej się jako Kirika Yumura, która mając świadomość, że kontaktuje się z renomowaną zabójczynią, proponuje jej wspólną podróż do przeszłości. Dla Mireille wiadomość ta byłaby nic nie znaczącym spamem, gdyby nie załączona próbka dźwiękowa, zawierająca smutną melodyjkę pozytywki, która wstrząsa nią do głębi. Melodyjka ta przywołuje falę wspomnień i ponownie otwiera dawne, nie zagojone rany dramatycznej przeszłości.

Mireille pełna niejasnych obaw spotyka się z Kiriką. Rozpoznaje zegarek z pozytywką pokazany jej przez dziewczynę, który jest niemym świadkiem tragicznych wydarzeń z przeszłości. Sama Yumura jest jeszcze większą zagadką. Obudziła się pewnego dnia zupełnie nie pamiętając swej przeszłości, poza niejasnym przeświadczeniem, że jej imię to Noir... W domu znalazła zaledwie kilka rzeczy, które definiowały jej tożsamość. Ku swemu przerażeniu odkryła też że posiada broń, którą potrafi rozłożyć z zamkniętymi oczami, oraz kieszonkowy zegarek z pozytywką... Niedługo po tym fakcie odkryła, że bronią tą posługuje się jak profesjonalistka, oraz że zabijanie ludzi nie robi na niej żadnego wrażenia. Kirika stanowi kontrast dla swojej przyszłej partnerki. Jest małomówna, nie przywiązuje wagi do własnego wyglądu i używa przestarzałej, choć skutecznej Berrety 1934.

Mireille, chcąca rozwiązać własną zagadkę z przeszłości, postanawia współpracować z dziewczyną do momentu kiedy Kirika odkryje kim jest. Jako profesjonalna zabójczyni, Korsykanka wie jednak, że ten kto poznał jej tożsamość nie będzie mógł odejść od niej żywy, obiecuje więc Japonce, że kiedy zakończą współpracę, zabije ją...

Postanawiają działać razem pod pseudonimem Noir. Wykonując kolejne misje oraz poszukując trapiących je odpowiedzi, trafiają na tajemniczą nazwę Soldats, która wydaje się mieć coś wspólnego z obiema zabójczyniami. Od samego początku współpracy Mireille i Kiriki komuś bardzo zależy na ich likwidacji. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej kiedy na scenie pojawia się trzecia zabójczyni imieniem Chloe, która będąc niezwykle sprawną w rzucaniu nożami, określa siebie mianem Prawdziwej Noir...

Serial jest z jednej strony bardzo dobrze wykonany, mamy świetne, bardzo zróżnicowane krajobrazy i szczegółowo odwzorowaną architekturę miejsc, w których dzieje się akcja, bardzo dobrą animację, dobry projekt postaci i świetną muzykę. Niestety niektóre z tych czynników momentami kuleją, może poza tłami, które zawsze są imponujące. Animacja zaczyna być jednak niewystarczająca podczas scen walk i niektóre z nich wyglądają dość komicznie. Do projektu postaci mam jedno zastrzeżenie, z Kiriki zrobiono dziewczynkę, podczas gdy Mireille wygląda na swoje dwadzieścia lat. Do serialu zatrudniono aż trzech projektantów postaci, nie dziwią więc te różnice. Jedynym wytłumaczeniem wyglądu Kiriki, jako typowej dziewczyny z anime z gatunku shounen, jest być może chęć twórców do zaznaczenia jej narodowości. Muzyka jest najczęściej bardzo nastrojowa i bardzo dobrze oddaje klimat serialu. Jest też niezwykle zróżnicowana, chociaż Yuki Kajiurze względem oryginalności trochę brakuje. Niestety muzyka podczas scen akcji zmienia się w okropne techno, które rujnuje nastrój i zanieczyszcza całkiem dobrą przecież muzykę.

Pozostał scenariusz, który mimo dobrej konstrukcji i bardzo ciekawego wątku głównego ma również kilka poważnych wad. Znów przyczepię się tu do dynamicznych scen walk. Nasze bohaterki są bez dwóch zdań świetnymi zabójczyniami, jednak dlaczego po drugiej stronie barykady twórcy postawili stado baranów, które pierwszy raz w życiu dostało broń do ręki zaraz przed akcjami mającymi miejsce w serialu? Notorycznie nie trafiają w nieruchome cele, a najczęściej po prostu czekają w bezruchu na śmierć. I to mają być żołnierze najbardziej bezwzględnych organizacji przestępczych świata? Trafiają się też przeciwnicy bardziej wymagający jak np. Intoccabile, ale są to naprawdę nieliczne wyjątki. Pewne sceny wołają wręcz o pomstę do nieba, np. scena na schodach w epizodzie rozgrywającym się w Hongkongu, kiedy stado owych przysłowiowych baranów zostaje wyrżnięte przez Kirikę uzbrojoną w dwa pistolety, podczas gdy Mireille na tych samych schodach trzymana jest na muszce jako pojmana...

Co w takim razie przykuwa do ekranu, skoro nie sceny walki? Ano, jak to zwykle w anime, postacie głównych bohaterek. Na szczęście sceny akcji to nie wszystko co oferuje nam Noir. Twórcy bardzo dokładnie przyglądają się osobowościom Mireille i Kiriki. Szczególnie ta ostatnia jest dobrze opisana. Po tym jak reżyser ją pokazuje, jakie gesty wykonuje, nietrudno zgadnąć o czym myśli. Często jest to jedyny środek wyrazu dla twórców, ponieważ Kirika jest zamknięta w sobie, często zamyślona i prawie nic nie mówi. Dobrym posunięciem było także oddanie roli Chloe Ayi Hisakawie, która dysponując głosem dziecka, świetnie oddaje osobowość trzeciej zabójczyni, która jest właśnie kimś w rodzaju dorosłego dziecka.

Wspomniałem o głównym wątku serialu. To drugi powód, dla którego warto go obejrzeć. Początkowo wydaje się, że zanikł po kilku pierwszych odcinkach, obserwujemy kolejne zlecenia, a o tajemnicy związanej z Noir nie dowiadujemy się ani słowa. Przyznam, że kiedy pierwszy raz anime to oglądałem, po siódmym odcinku przerwałem, bo serial mnie znudził. A jednak kolejne odcinki odkrywają powoli kolejne fragmenty układanki, zwiększając apetyt na dalsze odcinki, a ostatnie pięć epizodów ogląda się z zapartym tchem. Dlatego mimo opisanych wyżej wad, anime „Noir” jest serialem naprawdę dobrym i można już chyba zaliczyć go do klasyki.