• Zajawka
• Oceny redakcji (1)
• Komentarze (1)

W 311 roku Ery Orbitalnej ludzkość żyje już nie tylko na Ziemi ale też w licznych koloniach kosmicznych. Siedemnastoletnia Akiha Shishidō jest uczennicą szkoły znajdującej się właśnie na takiej stacji orbitalnej. Pewnego dnia w wyniku niespodziewanego zbiegu okoliczności, dziewczyna ląduje wewnątrz olbrzymiej struktury, przypominającej statek kosmiczny. Miejsce to jest wyludnione, jeśli nie liczyć systemu sztucznej inteligencji zwanego LEOPARD. Nietypowy komputer cierpi na manię wyższości, arogancję i niestabilność emocjonalną. Chcąc udowodnić Ziemianom swą wyższość odpala w kierunku floty statków kosmicznych strzał z olbrzymiej armaty, który jednakże okazuje się… niewypałem.

Zawstydzona ujmą na honorze SI postanawia popełnić samobójstwo spalając się w atmosferze Ziemskiego globu wraz z całą stacją. Zbyt późno jednak orientuje się, że cały proces jest dość bolesny i kończy się śmiertelnie, tak więc postanawia wszystko zatrzymać. Z niebezpiecznej sytuacji kolonia wychodzi cało, głównie za sprawą interwencji Akihy i Itsuki Kannagi, wplatanej we wszystko po drodze pilotce wojskowego pojazdu mechopodobnego. Powyższe wydarzenia stają się zaczątkiem kolejnej, dość sztampowej serii anime.

Wszystkie znaki zdają się wskazywać, że „Sora wo kakeru shōjo” będzie średnio emocjonującą produkcją o formie charakterystycznej bardziej dla produkcji shōjo niż typowych mecha. Zamiana różdżek na statki kosmiczne nie jest w stanie przysłonić faktu, że jest tu sporo autoironii wobec wcześniejszych produkcji Sunrise jak i kilku innych tytułów. Zarówno prezentowany dowcip jak i charaktery postaci są na niezłym poziomie, jednak nie prezentują sobą niczego świeżego, czy też odkrywczego. Jedynym wyjątkiem są aluzje do bardziej znanych anime – nie sposób nie uśmiechnąć się słysząc jak miniaturowy stwór przypominający kształtem kartofla „dokuje” z samochodem ze słowami „I have control!” Nie tylko „Gundam” ale i „Eureka SeveN” ma tu zresztą swoje wejście w kwestiach postaci. Jeżeli dalszy rozwój serialu będzie przebiegał w tym kierunku, może się to okazać ciekawą propozycją dla obeznanych w temacie osób.

Biorąc pod uwagę maczanie palców przed studio Sunrise w tym projekcie, można się było jednak spodziewać czegoś więcej. Nie tylko pod względem fabularnym (który co prawda może, choć nic na to nie wskazuje, rozwinąć się w ciekawym kierunku), ale przede wszystkim realizatorskim. Niestety ten aspekt zawodzi na całej linii. Projekty postaci są koślawe i niestaranne, tak samo zresztą jak ubogie tła i niższej niż zdążyliśmy się przyzwyczaić jakości modele maszyn. Animacja nie porywa, a komputerowo renderowane obiekty pokryte są teksturami paskudnie niskiej jakości. Muzyka jest znośna, ale nic poza tym.

Największym plusem anime i czynnikiem, który może podnieść jakość całego projektu jest jednak Jun Fukuyama w roli SI LEOPARD. Ostatnimi czasy otrzymywał on wiele ról, z czego niektóre (choćby w „Akikan!”) są ewidentnym rozmienianiem się na drobne w imię kasy i popularności. Tym razem jednak w dość niepozornym anime, ma on szansę wykorzystać niebagatelny charakter postaci, pod którą podkłada głos i potwierdzić swą klasę. Trzeba przyznać, że na razie okazji tej nie marnuje. LEOPARD jest rozbrajająco śmieszny, odstając od jakości reszty anime o całe lata świetlne.

„Sora wo kakeru shōjo” hitem raczej nie będzie. To solidna komedia, która swój dowcip czerpie jednak z dość oczywistego źródła parodii i prostych gagów, dlatego potrzebny będzie spory wysiłek twórców by nie dać się przeciętności . Spróbować nie zaszkodzi, ale przesadnych nadziei lepiej sobie nie robić.