Próby mierzenia się z prozą Kafki zawsze wzbudzają we mnie niekłamany podziw, gdyż to mniej więcej tak, jakby się chciało zdobyć Mount Everest zimą, będąc opatulonym jedynie w przewiewnego tiszerta. Chcę przez to powiedzieć, że nikt nigdy nie jest wystarczająco dobrze przygotowany na spotkanie z potęgą takiej wizji.
A jednak Yamamurze udało się przeżyć tę wyprawę, dzięki niekwestionowanej mocy plastycznej wyobraźni, którą należy uznać za wybitną i na wskroś oryginalną. "Wiejski lekarz Franza Kafki" to film pokorny, świadczący o dużej dozie samoświadomości Yamamury, który swe dzieło ogołocił z jakichkolwiek pokus interpretacyjnych. Yamamura słowo po słowie, obraz po obrazie jest wierny wizji Kafki, bawiąc się fantastycznie plastyczną wykładnię jednego ze zdań - kluczy opowiadania Kafki: "Co ja tu robię wśród tej nie kończącej się zimy."
I faktycznie, od filmu Yamamury wieje przeszywającym chłodem, czuć lepkie ciepło zapoconych chat, otumanionych światłem migoczących świec i kosmiczną bielą zza zaparowanych okien. Już samo to wystarczy, by nazwać "Wiejskiego lekarza Franza Kafki" sporym wydarzeniem.