Uwaga! Ten opis wykonano na podstawie pierwszego odcinka. Recenzja serialu może brzmieć zupełnie inaczej!
Sanpeita Kobayashi jest uczniem liceum, któremu wciąż śni się sympatia z dzieciństwa, mimo iż już dziesięć lat minęło od ich rozstania. Dziewczynka obiecała mu wtedy, że kiedyś wróci i zostanie jego narzeczoną...
Ten sen obudził go kolejnego, wydawać by się mogło, normalnego dnia szkoły. Dużemu metalowemu przedmiotowi, lecącemu z dużą prędkością w kierunku Ziemi, nie przyszło jednak do głowy, że zanim wejdzie się do czyjegoś domu trzeba zapukać oraz że wchodzi się drzwiami. Dlatego Sanpeita był wstrząśnięty, kiedy to coś „wpadło” do niego w odwiedziny dachem. Zrezygnował z pytania o co chodzi, kiedy przez okno wlazły mu do pokoju metalowe pająki, a za nimi dziwaczna panna młoda z minigunem, która rozpoczęła w jego pokoju III wojnę światową.
Sanpeita nie spóźnił się tego dnia do szkoły – tak szybko uciekał z domu. Zanim jednak uciekł, usłyszał straszną nowinę – to była jego narzeczona. W normalnych okolicznościach nie byłoby się czym martwić, ale ta narzeczona była mała, gruba, brzydka i w ogóle nie przypominała tamtej miłej dziewczynki sprzed lat. Kemeko była miniaturowym superrobotem, kierowanym z wnętrza przez atrakcyjną dziewczynę w obcisłym wdzianku, która wcale nie chciała zrobić mu krzywdy! Wręcz przeciwnie – przybyła go chronić przed zakusami złej korporacji Mishima Electronics, zainteresowanej tajemniczą mocą, jaką Sanpeita posiadał.
Już rozumiem czemu człowiek mający to opisać nie odzywa się od tygodnia. Po takiej dawce wątpliwej rozrywki, jaką serwuje to anime, stracił zapewne zmysły i leży gdzieś nieprzytomny.
Jest to komedia romantyczna z elementami parodii, która nie ma do zaoferowania nic konkretnego. Widać w niej wpływ kilku innych starszych anime, nie oferując praktycznie żadnych własnych pomysłów. Nie jest specjalnie śmieszna, nie występują w niej żadne choć trochę charyzmatyczne postacie, nie ma też żadnych ciekawszych pomysłów na parodie. Wszystko jest tak przeciętne i do tego tak nieciekawie narysowane, że nie ma na czym oka zawiesić. Wystarczy spojrzeć na projekt postaci, który w takim anime powinien być atrakcyjniejszy, żeby chcieć darować sobie dalsze obcowanie z tym serialem. Ze smutkiem spoglądam w casting – tyle zdolnych osobistości uświetnia anime o tak wątpliwej jakości... Czy kogoś to naprawdę jeszcze bawi?
