Kumiko Yamaguchi, świeżo upieczona nauczycielka matematyki, rozpoczyna pracę w prywatnej szkole. Zostaje wychowawczynią klasy nieuków i łobuzów. Początkowo nieprzyjaźni, szybko nabierają respektu wobec Kumiko, która głęboko skrywa pewien sekret. Należy do grupy Oedo, która jest jedną z rodzin Yakuzy.

 

Po wielkim sukcesie przygód niekonwencjonalnego „Wspaniałego Nauczyciela Onizuki”, przyszła kolej na jego naśladowców. Oczywiście biorąc sobie za wzór coś tak dobrego jak „GTO”, autorom „Gokusena” trudno było zrobić coś równie ciekawego w temacie oryginalny nauczyciel i jeszcze ciekawsi wychowankowie, więc do nowego serialu podchodziłem raczej podejrzliwie i szczerze wątpiłem w to, że dorówna animowanej wersji „Great Teacher Onizuka”.

Tak jak w przypadku „GTO”, najpierw mieliśmy mangę, potem serial nieanimowany i w końcu serię anime. „Gokusen” powstał według pomysłu Kozueko Morimoto w 2000 roku. Mangę tę prezentowano na łamach komiksowego dwutygodnika dla pań zatytułowanego „You”. Była na tyle popularna, że postanowiono wydać ją jako produkt oddzielny i fani doczekali się ośmiu tomów mangi. Dwa lata później zrealizowano dwunastoodcinkowy serial telewizyjny z żywymi aktorami na podstawie komiksu Morimoto. Ostatecznie powstała też opisywana właśnie seria anime, której pierwszy odcinek wyemitowano w Japonii w styczniu roku 2004.

Przyjrzyjmy się bliżej historii jaką opowiada Gokusen. Tytuł ten jest slangowym skrótem określenia „gokudo no sensei”, które po polsku oznacza coś w rodzaju nauczyciela gangstera. Kumiko Yamaguchi z pozoru jest zwyczajną nauczycielką matematyki, która ukończywszy studia otrzymała pierwszą prawdziwą pracę w szkole. Yamaguchi-sensei ma jednak pewną tajemnicę, która wyjawiona władzom szkoły najprawdopodobniej kosztowałaby ją utratę pracy. Jako wnuczka szefa jednej z grup Yakuzy, ma w przyszłości przejąć rolę dziadka i zostać głową grupy Oedo. Kumiko postanowiła jednak, że obierze mniej brutalną drogę życia i będzie raczej wychowawcą niż oprawcą...

Jak nietrudno zgadnąć szkoła, do której trafiła pełna jest wszelkiego elementu. Pierwszego dnia nasza nauczycielka zostaje ostrzeżona, że musi ubierać się absolutnie nieprowokacyjnie i nosić obuwie gwarantujące szybką ucieczkę. Pełna obaw Kumiko trafia do klasy swoich przyszłych wychowanków, jednak jej uczniowie, mimo że nauka ich nie obchodzi, że są bardzo niegrzeczni i szukający zwady lub raczej guza, okazują się całkiem niegroźni, jeśli tylko znajdzie się z nimi wspólny język. Pani nauczycielka ma także w zanadrzu inne atuty. Jako członek rodziny mafijnej zna dobrze życiowe problemy młodych wyrzutków społecznych oraz jest wytrenowana we wszelkich sztukach samoobrony. Z tego też względu nie ma się czym przejmować, bo nikt w szkole nie potrafiłby sprawić jej tzw. łomotu.

Jedynym jej problemem jest ukrywanie swej przynależności do Yakuzy. To niełatwe zadanie, ponieważ Yankumi – jak nazywają ją uczniowie – ma trudności z pozbyciem się ze swojego słownictwa slangu Yakuzy, oraz z ukryciem swoich umiejętności w dziedzinie sztuk walk. Maskuje swoje wpadki kretyńskim śmiechem lub udając tępą idiotkę, ale tajemnicę udaje jej się z trudem utrzymać przed nauczycielami i uczniami. Jednak jeden z jej wychowanków od razu podejrzewa, że coś z Yamaguchi-sensei jest nie tak. To Shin Sawada, który nie tak jak jego koledzy z klasy jest inteligentny i ma nienaganne oceny, co ciekawe jest ich niekwestionowanym liderem. Szybko jednak przekona się, że nowa wychowawczyni, inaczej niż jej poprzednicy naprawdę interesuje się problemami swoich uczniów, a jeśli trzeba stanie za nimi murem i nie pozwoli zrobić krzywdy swoim pupilkom, choć zapewne uczyni to na swój niepowtarzalny sposób...

Poza Shinem Sawadą, który jest zamknięty w sobie i prawie nie mówi o swoich problemach, autorzy przyglądają się bliżej kilku jego kolegom z klasy. Misiowaty Kuma uczy się fatalnie, ale w sumie jest spokojny, dość rozsądny i dobroduszny. Uchi jest właścicielem niezbyt pięknej facjaty, uczy się trochę lepiej od kolegów i trochę się z nich nabija stawiając się na równi z Shinem w tym względzie, do którego jednak wiele mu brakuje. Minami również niezbyt piękny, marnie się uczy, jest w gorącej wodzie kąpany i zawsze pierwszy do bójek. Ostatnim z tej paczki jest Noda, który niestety w anime jest postacią raczej niewyraźną i właściwie niewiele można o nim powiedzieć.

Akcja serialu, poza szkołą rozgrywa się także w domu Kumiko, który jest też siedzibą grupy Oedo. Tutaj twórcy pozwolili sobie na parodystyczne przedstawienie Yakuzy, a szczególnie niepisanych zasad w niej panujących. Natkniemy się więc na sceny naprawdę śmieszne, choć jest ich dosłownie kilka. Poznamy też niezwykłego psa Kumiko wabiącego się Fuji, za pomocą którego próbowano dostarczyć widzom kolejnej dawki humoru, jednak moim zdaniem kompletnie się to twórcom nie udało.

Porównań z „GTO” niestety nie można uniknąć, ponieważ autor Gukusena ewidentnie pożyczył kilka pomysłów od Tooru Fujisawy, autora przygód Onizuki. Jeśli GTO był członkiem gangu motocyklowego to jego odpowiedniczka z Gokusena musiała być grubszą rybą, kimś z kim Onizuka raczej bałby się zadrzeć. To oczywisty trick autorów dzieł nieoryginalnych, którzy aby móc zrobić jakieś wrażenie na publiczności muszą wyprzedzić przynajmniej o krok swych poprzedników. Kumiko Yamaguchi wyznaje jednak te same pogląd na wychowanie młodzieży, choć oczywiście przesłanki zostania nauczycielem u Onizuki były trochę inne... Postacią ewidentnie ukradzioną jest natomiast zastępca dyrektora, który uczniów szkoły ma za nic i knuje jakby zaszkodzić niewygodnym nauczycielom, czy wręcz zamknąć szkołę. Jego wzór w GTO nie był jednak tak podły i jego nastawienie w stosunku do uczniów zmieniło się z czasem. Twórcy anime oszczędzili nam obserwacji innych cech tutejszego odpowiednika zastępcy dyrektora, z których wyniknęłyby kolejne podobieństwa, przedstawione tylko w mandze. Podkradzionych pomysłów znajdziemy więcej, ale nie będę się na ten temat rozwodził.

Porównując oba seriale, nie da się ukryć, że Gokusen to tylko marna podróbka „GTO”. Tu wszystko jest prostsze: humor, osobowości postaci, metody głównej bohaterki, problemy uczniów. Ci ostatni przy postaciach z Onizuki, takich jak Urumi Kanzaki, czy Miyabi Aizawa, wyglądają tu jak aniołki. „GTO” był różnorodniejszy, zabawniejszy i ciekawszy. Czy więc Gokusen nie ma żadnych zalet? Przyznaję, że serial ten mnie wciągnął i naprawdę byłem ciekaw kolejnych odcinków, jednak końcówka Gokusena okazała się zrobiona na siłę. Mało, że jest oklepana, ale w dodatku nie ma nic wspólnego, moim zdaniem, z przekazaniem młodym widzom wartościowych treści.