• Zajawka

Kilka lat temu ukazał się w telewizji pierwszy serial animowany, dziejący się w świecie, wykreowanym przez Norie Yamadę w oryginalnej mandze. Było to dość niespotykane wydanie mahō shōjo, charakteryzujące się dość realistycznym podejściem do tematu. Przedstawiono tam całkowicie dzisiejszy świat, w którym magia była po prostu kolejnym zawodem. Również inna była sama magiczna dziewczyna. Miała około szesnastu lat, czyli więcej, niż typowe dziewczynki mahō i nie walczyła z żadnym imperium zła, ani nie ścigała potworów, tylko co najwyżej magicznych szkodników. Bohaterka doświadczała trudów życia i uczyła się, jak zostać dobrą czarodziejką, w czym pomagali jej znajomi i przyjaciele. Żeby nie było nieporozumień, to nie był serial skierowany do małych dzieci (ani do lolikonów). Nie było w nim przesadnej cukierkowości, ani gadających zwierzaków. Był to w zasadzie taki sympatyczny serial obyczajowy, z dużym ładunkiem optymizmu, dlatego zyskał sporą grupę miłośników, choć moim zdaniem był taki sobie, a walnie do mojej oceny przyczyniła się kiepściutka realizacja.

Nowa odsłona serialu, nie będzie kontynuacją, ale wygląda na to, że będzie podobna w przebiegu do pierwszego serialu. Zaczyna się podobnie, z tą różnicą, że mamy do czynienia z inną bohaterką. Jest to ekranizacja trzeciej mangi osadzonej w tym uniwersum (co ciekawe, druga ekranizacji się nie doczekała). Główną bohaterką jest Sora Suzuki, będąca miłą, sympatyczną i na pierwszy rzut oka całkiem zwyczajna szesnastolatką. Potrafi jednak czarować, co predysponuje ją do wykonywania pewnej istotnej grupy zawodów, równie ważnych jak lekarz, czy policjant. Nie wiemy co konkretnie chciałaby robić, jest jednak pewna, że będzie to robić w imię dobra i ogólnego pożytku.
Zaczęły się wakacje i Sora otrzymała zaproszenie do odbycia letniej magicznej praktyki w Tokio. Do tej pory mieszkała z mamą na wsi i trudno będzie jej się z nią rozstać, ale nie może też doczekać się wyjazdu do wielkiego miasta i spotkania innych posiadaczy magicznej mocy.

Widzów może zdziwić troszkę technika wykonania. Chyba nie wszystkich zachwyci, ale spora część scenografii jest digitalizowana. Na nią nałożone są rysowane postacie i inne elementy graficzne. Podejrzliwi mogą zwrócić uwagę na reżysera i zaraz będzie jasne, o co chodzi. To kolejne dzieło Osamu Kobayashiego, który konsekwentnie wykorzystuje technikę mieszania digitalizacji z rysunkiem w kolejnych serialach, co raz śmielej zwiększając stosunek rysunku do fotografii. Postępy mogliśmy śledzić w „Becku” i później w „Paradise Kiss”. Nie wiem do czego go to doprowadzi, ale to rozwiązanie może spowodować ciekawe konsekwencje. Reżyser podejmuje pewne ryzyko. Mając zapewne ograniczony budżet, nie będzie mógł zbudować sobie każdej scenografii. Raczej będzie bazował na gotowych ujęciach, które uda mu się sfotografować. Zapewne będzie musiał naginać oryginalny scenariusz, aby wszystko mogło rozegrać się w miejscach, które zdoła znaleźć. Ciekawe jest więc to, jak sobie poradzi, czy będzie konsekwentny i czy nie zaprowadzi to jego techniki w ślepą uliczkę.
Jak na razie jestem nastawiony pozytywnie, zapowiada się miłe anime w ciekawej formie. Być może zmieni moje negatywne nastawienie do cyklu „Mahō tsukai taisetsu na koto”.