• Zajawka
• Galeria Azunime (20)

Ran jest sympatyczną nastolatką, optymistycznie nastawioną do świata, która właśnie rozpoczęła naukę w gimnazjum. Od dzieciństwa przyjaźni się z Ruim, miłym chłopcem, uczęszczającym do tej samej klasy, któremu zawsze może się zwierzyć, kiedy ma jakiś problem. Ma bardzo sympatyczną rodzinę, dbającą o siebie nawzajem, na którą zawsze można liczyć. Pewnego dnia Ran zaczyna słyszeć głos, który mówi nieprzyjemnym tonem, że coś się niedługo zacznie... Dziewczyna początkowo uznaje to za halucynację, ale głos z uporem maniaka powraca. Ran przekonuje się, że ktoś wyraźnie ma wrogie zamiary wobec niej i jej otoczenia, kiedy osoba, do której należy głos, sprawia ból Ruiemu. Ran widzi ją przez ułamek sekundy, jednak ta po chwili znika...

Okazuje się, że wrogiem Ran jest nowa uczennica z jej klasy, Midori, która już na pierwszej lekcji prowokuje Ran. W silnym gniewie ujawniają się nadprzyrodzone zdolności naszej bohaterki. Potrafi ciskać przedmiotami, nie dotykając ich, zaczyna też słyszeć myśli wszystkich w pobliżu, potrafi rozmawiać bez słów z Midori. Tymczasem w mieście dochodzi do dziwnych przypadków ataku psów na ludzi. Czyżby miało to coś wspólnego z nową uczennicą gimnazjum?

Wreszcie anime, które nie zawiera fanservice’u, atrybutów moe i wielkich biustów. Wreszcie normalna dziewczyna z normalną rodziną. Za przeczuciem spojrzałem, która stacja emituje serial. Tak jest, to NHK. Chyba jedyna stacja, która nie wciska swym widzom komercyjnego kitu. Oczywiście ktoś może zarzucić, że nic oryginalnego w serialu nie znajdziemy. Esperzy w anime istnieją od kilkudziesięciu lat, tu nic nowego nie uda się wymyślić, ale można napisać porządny scenariusz i odpowiednio zadbać o każdy aspekt produkcji, aby stworzyć coś stosunkowo ciekawego i wciągającego. Mogę sobie gdybać, ale wydaje mi się, że Ran i jej niedobra koleżanka, będą za jakiś czas działać razem i zaczną rozgryzać jakąś większą tajemniczą aferę. Dodam tylko, że już w trzecim odcinku Ran będzie musiała odnaleźć i uwolnić przyjaciół. Akcja rusza więc z kopyta i nie zapowiada serialu w przewadze epizodycznego. Coś mi mówi, że będzie on podobny w budowie do „Dennō Coil” i będzie zawierał pewien ładunek pozytywnych wartości wychowawczych, co mam nadzieje nie będzie kolidować z ciekawym rozwojem fabuły i klimatem serialu, podobnie jak udało się to w „Dennō Coil”.

Wykonanie jest solidne, animacja cały czas trzyma równy poziom, daje to bardzo stabilny jakościowo obraz, bez żadnych atrakcji efekciarskich, ale i bez wyraźnie dostrzegalnej lazy animaton, co powoduje wrażenie solidnego serialu sprzed ery komputerowej. Scenografie i tła stoją na solidnym poziomie, nie oszczędza się tu na szczegółach, a kolorystyka jest bardzo przyjemna. Cóż mogę napisać więcej? Liczę, że serial rzeczywiście okaże się na tyle miły, aby dać wytchnienie od moe i fanservice. Anime roku „Telepathy Girl” na pewno nie zostanie, ale myślę, że dostarczy uczciwej rozrywki.