Ziemia stoi u progu zapowiedzianej apokalipsy. O losie planety zadecyduje walka między Smokiem Niebios i Smokiem Ziemi, których słudzy zaczynają zbierać się w Tokio. Wśród nich jest posiadający nadprzyrodzoną moc Kamui. Przepowiednia mówi, że w jego rękach leży przyszłość świata.
| odcinki | 24 x 25 min - łącznie 600 min | |
| przypisania | dramat, nadprzyrodzone, shōjo, psychologia, pojedynki | |
| produkcja | Bandai Visual, Madhouse, Kadokawa Shoten | |
| animacja | Madhouse | |
| związane | X (1996) (1996) - opowieść alternatywna Tsubasa Chronicle (2005) - nawiązanie |
|
| ta recenzja | Dark Rael (13.09.2004) | Ocena: ![]() ![]() ![]() ![]() 7.50 |
Moja przygoda z „X” zaczęła się w czasach początków fascynacji anime. W nieśmiertelnym Voxie widziałem spore fragmenty filmu o tym tytule w reżyserii Rintaro z 1996 roku. Urzekła mnie w nim wspaniała animacja i scenografie, ale przede wszystkim wylewający się wręcz z ekranu mroczny klimat, podkreślany przez wspaniałą psychodeliczną muzykę. Film był jednak zbyt niejasny, a raczej miało się wrażenie, że ogląda się go nie od początku. Trudno się dziwić, ponieważ odpowiednie przedstawienie ponad 15 postaci biorących udział w wątku głównym tej 90- minutowej opowieści było raczej niemożliwe. Poza tym od produkcji Rintaro wiało tak barbarzyńskim pesymizmem, że niemal dorównywała pod tym względem „End of Evangelion”.
Historia „X” rozpoczęła się jednak wiele lat przed filmem od mangi grupy CLAMP z 1991 roku zatytułowanej „Tokyo Babylon”. Była to opowieść, w której młodzieniec o imieniu Subaru – głowa klanu Sumeragi, wraz z bliźniaczą siostrą Hokuto i tajemniczym weterynarzem Seiichiro chronili Tokio przed złymi duchami. Nie była to manga nadzwyczajna, ani pod względem scenariusza, ani ze względów artystycznych. Wspominam o tamtej produkcji dlatego, że trójka głównych postaci z „Tokyo Babylon” oraz fragment głównego wątku postanowiono wykorzystać w rozpoczętej rok później produkcji, zatytułowanej „X”. Niektórzy uważają więc, że „Iks” jest kontynuacją „Tokyo Babylon”, choć ja nie posunąłbym się aż do takiego stwierdzenia.
Manga „X” była ciekawsza od „Tokyo Babylon” pod każdym względem. Fabuła była bardzo rozwinięta, przedstawiono wiele ciekawych i różnorodnych osobowości, a sam rysunek zachwycał szczegółowością i wysmakowaniem. Z zaplanowanych dwudziestu, do tej pory wydano osiemnaście tomów mangi, nie znamy więc oryginalnego zakończenia, mimo że powstały dwie ekranizacje, które co ciekawe oferują dwa dość różniące się od siebie rozwiązania fabuły. Rintaro miał dość trudny orzech do zgryzienia, bowiem jego film miał premierę kiedy na półkach księgarskich znajdowało się zaledwie osiem tomów mangi. W tamtym czasie w mandze nie pojawiły się wszystkie postacie i aby liczba sług Smoka Ziemi była poprawna, wymyślono postać Asagiego. W mandze i w serialu zastępuje go jasnowidz Kakyou.
Akcja serialu telewizyjnego realizowanego od 2001 roku przez Studio Madhouse, rozgrywa się w Tokio, dziewięć lat po wydarzeniach przedstawionych w „Tokyo Babylon”. Jest rok 1999, zbliża się czas przepowiadanej od wieków apokalipsy. Ziemia chroniona od dawien dawna przez magiczną osłonę ma stanąć na krawędzi zniszczenia. Tokio stanowi najważniejszy punkt spinający osłonę. W tym celu w mieście przez wieki wybudowano wiele budynków i konstrukcji ją zabezpieczających. Kiedy wszystkie zostaną zniszczone, Ziemia stanie w obliczu zagłady. Przepowiednia mówi, że o losie naszej planety przesądzi bitwa między Smokiem Ziemi i jego siedmioma sługami, dążącymi do zniszczenia życia na planecie i powolnego jej odrodzenia, a Smokiem Niebios, który wspierany przez siedem pieczęci pragnie zachować Ziemię w jej obecnej postaci. W służbie obu smoków stają więc ludzie obdarzeni ponadnaturalnymi zdolnościami, których los został zdecydowany w dniu ich narodzin.
Wiedzeni znakami na niebie i ziemi, kolejni wybrani przybywają do Tokio. Postacią wśród nich kluczową jest Kamui Shirow, który przyjeżdża do miasta na życzenie zmarłej w tragicznych okolicznościach matki. Przepowiednia mówi, że w zależności od tego, po której stronie stanie, przyczyni się albo do planowanej apokalipsy, albo będzie walczył w obronie mieszkańców świata. Pozornie prosty wybór, w przypadku Kamui nie jest jednak taki pewny, bowiem chłopak po tragicznych przeżyciach stał się zimnym i samolubnym nastolatkiem, którego najmniej w tym wszystkim obchodzi przyszłość świata. Z drugiej strony ma w Tokio bliskich przyjaciół z dzieciństwa – Fuumę i jego siostrę Kotori, których dawno temu postanowił chronić. Po sześciu latach od tego postanowienia stał się jednak zupełnie innym człowiekiem...
We wszystkich produkcjach czterech pań z CLAMP ważną rolę, może nawet najważniejszą, odgrywają osobowości postaci, a tych tutaj nie brakuje. Fuuma i Kotori to przyjaciele Kamui z dzieciństwa, a on sam wiele dla nich znaczy. Fuuma to wysoki, wysportowany mężczyzna, który jest przy tym wrażliwy i bardzo troszczy się o swoją siostrę. Ona jest uosobieniem anioła, ma też w sobie moc przepowiadania przyszłości poprzez sny, ale nie jest tego świadoma, poza tym ma jakiś rodzaj więzi z roślinami i zwierzętami. Po stronie Smoka Niebios opowiedziała się, zamieszkująca podziemia budynku japońskiego senatu, księżniczka Hinoto, która przepowiada przyszłość ze snów i kieruje poczynaniami pieczęci. Przeciwniczką Hinoto jest jej siostra Kanoe, zbierająca zwolenników Smoka Ziemi w piwnicach budynku rządu Kraju Kwitnącej Wiśni. Sama nie przepowiada przyszłości, ale potrafi zakradać się do snów swojej siostry. Pozostali aktywnie uczestniczący w starciach to: Sorata – władający błyskawicami, wesoły chłopak z Osaki; Arashi – ubrana w szkolny mundurek, zamknięta w sobie i trzymająca dystans, walczy mieczem wychodzącym z jej ciała; Seiichirou Aoki – pracuje w redakcji gazety, bardzo miły dżentelmen, przykładny ojciec i mąż, walczy siłami powietrza; Karen – władająca ogniem, uczciwa kobieta lekkich obyczajów; Nekoi Yuzuriha – wesoła i gadatliwa czternastolatka, której pomaga niezwykły pies imieniem Inuki; Subaru Sumeragi – spirytualista, którego jedynym marzeniem jest zemsta na stojącemu po przeciwnej stronie Seiishirou Sakurazaku; Yuuto – włada wodą, jest bardzo miły, ale kiedy dochodzi do walki staje się zimny i okrutny; Nataku – produkt biotechnologii, twór bez duszy i emocji; Satsuki – kobieta stanowiąca jedność ze swoim niezwykłym komputerem, włada... kablami elektrycznymi; Kusangi – pracuje dla sił obrony, jest miły, ale tajemniczy i trudno odgadnąć co naprawdę myśli; Seiichirou Sakurazaku – ma moc stwarzania iluzji, jego magii zawsze towarzyszą płatki kwiatów wiśni; Kakyou – przykuty do łóżka, będzie przepowiadał przyszłość ze snów dla strony Smoka Ziemi.
Role jakie los zgotował bohaterom serialu, pozwoliły twórczyniom postawić ich przed niezwykle trudnymi dylematami. Kamui w szczególności obciążony jest takowymi z powodu spoczywających na jego barkach decyzjach o przyszłości świata, oraz ze względu na niezwykłą przewrotność losu. Jego bliźniacze przeciwieństwo w szeregach Smoka Ziemi jest również niezwykle ciekawą postacią. Przeznaczenie zrobiło z niego potwora, który mając świadomość swojej roli pana chaosu i znając wszystkie słabości postaci mających związek z apokalipsą, bawi się nimi, stawiając w niezwykle trudnych sytuacjach. Dzięki jego działaniom autorkom udało się pokazać różne oblicza natury ludzkiej.
Tajemnice natury ludzkiej zaskoczą nas z resztą w tym serialu niejednokrotnie, odsuwając dość nieoryginalny wątek główny na plan dalszy i pozwalając rozwinąć się wątkom pobocznym, które momentami są zdecydowanie ciekawsze od głównej historyjki pozornej walki dobra ze złem. Pozornej, ponieważ każda ze stron konfliktu ma swoje racje. Strona Smoka Ziemi chce zniszczyć jej mieszkańców, aby zanieczyszczona przez nich planeta mogła odżyć, natomiast strona druga wierzy w człowieka, wierzy że kiedyś będzie potrafił żyć w zgodzie z naturą. O żadnej ze stron nie można więc jednoznacznie powiedzieć, że ma rację.
Serial jest świetnie wykonany, zarówno pod względem graficznym jak i dźwiękowym. Muzyka nie jest tak klimatyczna jak w filmie Rintaro, ale również bardzo ciekawa. Jeśli chodzi o porównanie z mangą, jej telewizyjna ekranizacja z pewnością kompetentnie oddaje wszelkie aspekty komiksu. Jest mniej brutalna i mniej zabawna, to ostatnie jest nawet plusem, bowiem humor raczej nie przystaje do tak mrocznej historii. Nie zauważyłem też żadnych większych uchybień, mimo że scenariusz dość swobodnie traktuje oddanie okoliczności pewnych zdarzeń, nie ma to jednak większego znaczenia w odbiorze ostatecznym i fani komiksowej wersji „Iksa” raczej się nie zawiodą.
| Funkcja | Imię i nazwisko |
| Reżyseria | Yoshiaki Kawajiri |
| Projekt postaci | Yoshinori Kanemori |
| Scenografia | Yuji Ikeda |
| Muzyka | Naoki Sato |
| Reżyseria dźwięku | Yasunori Honda |
| Wykonanie piosenek | Kohei Koizumi, Myuji |
| W rolach głównych | |
| Imię i nazwisko | Postać |
| Kenichi Suzumura | Kamui Shirou |
| Mamiko Noto | Kotori Monou |
| Junichi Suwabe | Fuuma Monou |
| Aya Hisakawa | Hinoto |
| Kaho Kouda | Kanoe |
| W pozostałych rolach | |
| Imię i nazwisko | Postać |
| Junko Sakuma | Matka Seiishirou |
| Kumi Sakuma | Yuzuriha Nekoi |
| Yoko Soumi | Karen Kasumi |
| Tomokazu Sugita | Subaru Sumeragi |
| Masaki Aizawa | Kusanagi Shiyuu |
| Kishō Taniyama | Daisuke Saiki |
| Yūji Ueda | Kuzuki Kakyo |
| Misa Watanabe | Tokiko Magami |
| Satsuki Yukino | Hokuto Sumeragi |
| Michiko Neya | Saya Monou |
| Toshiyuki Morikawa | Seiichirou Aoki |
| Michiaki Furuya | Yuuto Kigai |
| Kikuko Inoue | Touru Shirou |
| Kouji Ishii | Kyougo Monou |
| Tomoko Kaneda | Mami |
| Wotoya Kawano | Seiishirou Sakurazaku |
| Shiho Kawaragi | Hien, Michiko |
| Motoko Kumai | Nataku, Tsutomu |
| Houko Kuwashima | Satsuki Yatouji |
| Mitsuaki Madono | Sorata Arisugawa |
| Ryoka Yuzuki | Arashi Kishuu |