Nijū-Mensō no musume

Informacje podstawowe

typ produkcji	SERIAL TV
data premiery	13.04.2008
inne tytuły	二十面相の娘 (japoński) Chiko, Heiress of the Phantom Thief (angielski)
przypisania	kryminał, przygoda, tajemnica
animacja	Bones, Telecom Animation Film Company Ltd
napisał	Filippiarz   (27.04.2008)

Wstęp do fabuły / pierwsze wrażenia

Dwadzieścia Twarzy - złodziej noszący taki przydomek ze względu na swoje zdolności do zmiany wyglądu, dokonuje zuchwałych i widowiskowych kradzieży kosztowności. Każda z jego akcji jest jak dzieło sztuki - niepowtarzalna, genialnie zaplanowana i zrealizowana z epickim rozmachem, a w żadnej z nich nie zginął ani jeden człowiek. W tym samym czasie w bogatej rezydencji żyje smutna, inteligentna, jedenastoletnia dziewczynka zaczytująca się powieściami detektywistycznymi i wiadomościami prasowymi o kolejnych dokonaniach Dwudziestu Twarzy. Pewnego dnia, gdy smutek dziewczynki sięga zenitu, jej i reszcie domowników rezydencji objawia się nasz szlachetny złodziej we własnej osobie - tym razem przybył on jednak zabrać ze sobą coś bardziej cennego niż złoto i klejnoty - gromadzi on bowiem także ludzi o wybitnej inteligencji, którzy pomagają mu w planowaniu i realizacji jego akcji - zaprasza on naszą małoletnią bohaterkę do współpracy. Dziewczynka zgadza się odejść ze złodziejem, jednak wezwana policja rozpoczyna pościg, wygląda także na to, że Dwadzieścia Twarzy ma wrogów, gdyż atakuje go człowiek uzbrojony w wielkie stalowe szpony...

„Nijū-Mensō no musume” jest serią przygodową czerpiącą garściami z klasycznych dzieł o podobnej tematyce - są tu pościgi i skomplikowane intrygi kryminalne. Zdecydowano się tu na staromodny sposób opowiadania historii - klimat jest odmienny niż w anime powstających w ostatnich latach i kojarzy mi się z produkcjami sprzed kilkunastu lat, co w połączeniu z nawiązaniami do klasycznej literatury rozrywkowej przełomu XIX i XX wieku dało ciekawy efekt. Akcja osadzona została w okolicach początku lat 50. ubiegłego stulecia, seria pozbawiona jest na razie humoru, przemocy jest niewiele i nie ma tu scen z krwią, a bohaterowie są na razie przedstawieni w sposób niezbyt głęboki, choć przekonująco i odpowiednio do klimatu opowieści. Grafika i animacja są niezbyt wyszukane, choć całkiem estetyczne - projekty postaci nie mają w sobie nic z moé i sposób ich rysowania przypomina trochę starsze produkcje stylizowane na modłę zachodnią. Muzyki jest tu mało i nie wychodzi ona raczej na plan pierwszy - są to typowe podkłady filmowe w stylu klasycznym i jazzowym.

Po obejrzeniu pierwszego odcinka „Nijū-Mensō no musume” uważam, że ta seria zapowiada się w miarę ciekawie, choć na pewno nie każdemu się ona spodoba. Spowodowane jest to „miękkością” i komiksowością klimatu - seria ma oldschoolowo-klasyczny rys, zawiera sporo przerysowań i mocnych stylizacji, a także pretenduje do bycia pozycją dla każdego, co automatycznie powoduje, że staje się także tytułem „dla nikogo”. Brak przemocy oraz prosto i jasno przedstawiana fabuła sugerują, że to anime może zainteresować młodszego widza, choć z drugiej strony, specyficzny klimat może także zainteresować osoby pamiętające i tęskniące za starszymi anime. Także miłośnicy klimatów starej beletrystyki kryminalnej znajdą tu być może coś dla siebie.

Komentarze

Przykładowe kadry

Twórcy

Seiyū