Kyōran Kazoku Nikki

Informacje podstawowe

typ produkcji	SERIAL TV
data premiery	13.04.2008
inne tytuły	Kyouran Kazoku Nikki (romanizacja) 狂乱家族日記 (japoński)
przypisania	komedia
animacja	Nomad
napisał	Filippiarz   (15.04.2008)

Wstęp do fabuły / pierwsze wrażenia

Dawno temu, pokonany przez ludzkość potwór poprzysiągł zemstę - po tysiącu lat ma się narodzić dziecko - dziedzic jego mocy, który zniszczy świat. Mija tysiąc lat i nastają czasy współczesne. Stojąc przed wizją zagłady, ludzkość uruchamia projekt "Milusia Rodzinka", który ma zebrać wszystkie potencjalnie demoniczne dzieci w jedną wspaniałą, kochającą się rodzinę, coby szczęśliwie związane rodzinną miłością nie chciały zbytnio niszczyć świata, ewentualnie coby mieć je w kupie gdy przyjdzie konieczność aby je wszystkie zaszlachtować. Do roli głowy rodziny zostaje wyznaczony Ōka Midarezaki, zapewne na ochotnika, ale jeszcze chwilowo bez świadomości swojego ochotniczego członkostwa w tym projekcie. Tak po prawdzie zadanie jest proste - trzeba się ożenić, coby dzieci nie usłyszały od życzliwych sąsiadów, że są bękartami, nie stały się przez to smutne i nie zniszczyły świata, no i trzeba jeszcze zebrać całą ferajnę do kupy.

Mamy do czynienia z czystej wody komedią ocierającą się o absurd. Tempo jest zabójcze - cały czas się coś dzieje na ekranie, a gagi sypią się jak z rękawa. Klimat ociera się tu często o pure nonsensowy humor rodem z „Excel Sagi” czy „Puni Puni Poemi”. O skali dystorsji umysłowych u twórców niech świadczy fakt, że dzieci mające potencjalnie zniszczyć świat to: mała nieśmiała i płaczliwa dziewczynka, gadający lew, doświadczająca bez przerwy ostatecznego stadium skrajnego ADHD i przerostu ego malutka pani z kocimi uszkami i ogonem, absolutnie zniewieściały i infantylny gej, posiadająca głosik małej dziewczynki autonomiczna broń biologiczno-androidalna będąca skrzyżowaniem predatora z terminatorem oraz różowa, lewitująca meduzo-ośmiorniczka rażąca wszystkich wokół siebie prądem. Oczywiście fabuła jest odpowiednio szalona i dostosowana do tej menażerii. Na razie nie ma ecchi i nachalnego fanserwisu, a parodystyczne (lub nie) nawiązania do innych anime są rzadkie - ja wyparzyłem tylko aluzję do „Evangeliona”, widoczną w drugim kadrze.

Grafika i animacja są na dobrym poziomie, choć bez rewelacji, muzyka nie zwróciła mojej uwagi, jest więc po prostu OK, a z tym anime stanowczo powinni zapoznać się miłośnicy szalonych komedii, bowiem stężenie groteski, szaleństwa a czasem nonsensu jest tu wyjątkowo wysokie, choć moim zdaniem nie dorównuje pod tym względem tytułom do których przyrównałem wcześniej tę serię. W tym wypadku, pomimo ostrego tempa i szaleństwa, humor często oscyluje jednak blisko tradycyjnych gagów i slapsticku, co z jednej strony da doświadczonym widzom pewien dyskomfort przewidywalności tego, co dzieje się na ekranie, a z drugiej strony, dla widzów, którzy nie daliby rady znieść kompletnego chaosu i absurdu, daje intelektualną kotwicę i bezpieczny punkt zaczepienia. Co ciekawe, seria powstała na podstawie visual novel, więc jest tu potencjalny materiał na solidną fabułę.

Komentarze

Przykładowe kadry

Twórcy

Seiyū