Oto jest jedno z tych anime, którego recenzji nie chcę napisać, a to oczywiście w obawie o to, co powiedzą najwierniejsi fani. Należę do grona miłośników Miyazakiego, jednak – wbrew temu, co o tym filmie sądzi rzesza maniaków anime oraz krytyków filmowych – nie uznaję „Spirited Away: W krainie bogów” za najwybitniejsze dzieło tego reżysera. Bez wątpienia jest to film bardzo dobry, ale moim zdaniem trochę brakuje mu do „Księżniczki mononoke”. Opowieści o Chihiro nie można oczywiście odmówić uroku, niesamowitej atmosfery i innych elementów charakterystycznych dla filmów Hayao-san. Ten film ma jednak więcej z baśni, przeznaczony jest dla młodszych widzów. To film mądry i piękny, ale mnie osobiście bardziej spodobał się poważniejszy, bardziej „mroczny” klimat „Księżniczki mononoke”, poważniejszy jego wydźwięk oraz bardziej dojrzali bohaterowie. Także pod względem technicznym „Spirited Away” troszeczkę ustępuje poprzedniemu filmowi Miyazakiego. Grafika w „Mononoke” była niemalże bezbłędna, nie było sceny, której mógłbym się przyczepić. Na niekorzyść Chihiro przemawia jedna tylko scena – rendering pociągu – ale to wystarcza. Gdyby ktoś spytał, w którym filmie bardziej podobała mi się muzyka Hisaishiego – w „Księżniczce mononoke”, czy w „Spirited Away” – również wygrałaby San.