Pod przykrywką fundacji zdrowia, działa tajna organizacja rządowa, która wyposaża małe dziewczynki w mechaniczne implanty, wykonuje pranie mózgu oraz poddaje ciężkiemu treningowi. Dzieci stają się maszynkami do zabijania i odwalają mokrą robotę, walcząc z mafią, terrorystami i kryminalistami.

 

W zasadzie nie miałem ochoty oglądać kolejnego anime, którego tematem jest tzw. mokra robota. Tym bardziej, że pomysł dania broni dzieciom i zrobienia z nich perfekcyjnych zabójców wydawał się niezbyt normalny. Jednak już pierwszy odcinek zapowiadał, że to wcale nie musi być anime po brzegi wypełnione akcją, gdzie trup ściele się w ilościach znacznych. Towarzyszył mu bowiem nastrój smutku i zadumy, co podkreślała świetna piosenka tytułowa (przypominająca pewne dokonania grupy Sigur Ros) a także osobowość jednej z głównych bohaterek.

Zacznijmy jednak od początku. Rzecz dzieje się we Włoszech, gdzie pod przykrywką fundacji zdrowia, działa tajna organizacja rządowa, której drugi oddział zajmuje się werbowaniem małych dziewczynek, nie mogących z pewnych powodów nadal normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Organizacja wyposaża je w zmechanizowane części ciał czyniące z nich niezwykle skuteczne maszyny do zabijania oraz robi im pranie mózgu, aby uznawały zabijanie za coś zupełnie normalnego, i aby na poziomie podświadomym mogli kontrolować je opiekunowie odpowiedzialni za wyszkolenie dzieci i poprawne wykonywanie powierzonych im zadań. Taki duet złożony z dziecka zabójcy i opiekuna nazywa się Fratello. Organizacja powierza oddziałom złożonym z jednego lub więcej fratello zadania, nie do końca legalne, mające jednak na celu dobro kraju.

Dziewczynki są bardzo przywiązane do swoich opiekunów i traktują ich jak kogoś w rodzaju starszego brata. Najwyższym dla nich szczęściem jest móc być przydatną, oraz móc chronić opiekuna nawet za cenę ostateczną. Niestety zastosowanie implantów oraz pranie mózgu znacznie skraca życie dzieciom, oraz jest źródłem amnezji po dłuższym czasie pracy dla organizacji.

Jako pierwszą poznajemy Henriettę, która zanim trafiła do organizacji przeżyła rzeczy tak straszne, że próbowała popełnić samobójstwo. Giuseppe (wszyscy nazywają go Jose), któremu zaproponowano opiekę nad nią był tym na tyle poruszony, że postanowił się nią zająć i wynagradza jej poświęcenie na wszelkie sposoby. Henrietta jest cichym dzieckiem, ale jest otwarta i ma naprawdę jasną osobowość. Pranie mózgu pozbawiło ją przykrych wspomnień i można powiedzieć, że jest wspaniałym, szczęśliwym dzieckiem. Rico była bardzo chorowita, nie opuszczała szpitala od urodzenia. Gdy trafiła do organizacji zaopiekował się nią Jean, który traktuje ją jak narzędzie. Jest człowiekiem zimnym, tak jak przystało na agenta służb specjalnych, ale w głębi duszy dba o Rico i nie pozwoliłby na zrobienie jej krzywdy. Rico jest zadowolona z życia. Dla niej szczęściem jest to, że inaczej niż w przeszłości, jest zdrowa i przede wszystkim komuś potrzebna. Triela, trochę starsza od Rico i Henrietty, jest nadzwyczaj sprytna i jak na swój wiek sporo wie o życiu. Nastawienie do jej opiekuna jest trochę buntownicze. Hilshire dba o Trielę, ale nie bardzo wie jak ma ją traktować. Claes nie ma opiekuna, pomaga technikom w badaniach nad nowymi implantami. Jest równie poważna co Triela, bardzo lubi czytać i hodować warzywa. Angelica jako pierwsza trafiła do organizacji. Potwornie wykorzystana przez rodziców nie miała szans na przeżycie. W organizacji przebywa na tyle długo, że efekty uboczne uniemożliwiają jej uczestniczenie w misjach. Poznamy też zupełnie zamkniętą w sobie Elsę, bezgranicznie oddaną swojemu opiekunowi, który z kolei traktuje ją jak przedmiot.

Scenariusz nie jest oryginalny. Podobne pomysły były już wcześniej wcielane w życie, na przykład w „Leonie Zawodowcu”, czy do pewnego stopnia w „Noir”. Początkowo wydają się chore i niezbyt wiarygodne, bo niby dlaczego akurat dzieci i do tego dziewczynki? Jeśli przyjrzymy się bliżej zauważymy jednak, że dzieci, które ślepo wierzą swoim opiekunom, znacznie łatwiej indoktrynować. Małego przeciwnika się niedocenia lub wręcz nie bierze pod uwagę i przewaga zaskoczenia jest wtedy znacznie większa. Podobno Niemcy podczas jednej z wojen światowych mieli taki pomysł, aby z młodych chłopców robić idealnych szpiegów i wysyłać z tajnymi misjami na tereny wroga. Taki szpieg byłby praktycznie poza wszelkimi podejrzeniami, a jego indoktrynacja znacznie łatwiejsza. Oczywiście pomysł taki ma bardzo wiele wad i pewnie dlatego zrealizowany nie został, niemniej jednak takie idee mogą kiedyś przyjść do głowy organizacjom terrorystycznym z Bliskiego Wschodu, które swoich członków potrafią wysłać na pewną śmierć, więc wykorzystanie do tego dzieci nie wydaje się wcale takie nierealne.

To, że w anime dziećmi są same dziewczynki, wydaje się raczej chwytem, mającym podkreślić okrucieństwo ich rzeczywistości. Twórcy słusznie wyszli z założenia, że najbardziej niewinną i bezbronną istotą, którą można wykorzystać do podobnych celów, jest mała dziewczynka. Faktycznie nienaturalnie wygląda mała dziewczynka przyciskająca do piersi, dość spory dla niej karabin P-90, czy dziecko na strzelnicy celujące do tarczy, a już momentalna zamiana z dziecka w żołnierza i masakra ogniem maszynowym grupy mafiosów to widok trudny do ogarnięcia. Biorąc pod uwagę fakt, że Japończycy mają słabość do małych dziewczynek, wydaje się też nie być bez znaczenia, tym bardziej że ich postacie obdarzyli pięknymi, niewinnymi twarzyczkami. Cel swój osiągnęli, przynajmniej w moim przypadku. Tych dzieci jest naprawdę żal, a wręcz wzruszające jest ich oddanie względem opiekunów. Twórcy na tyle dobrze opowiadają o ich życiu, że nie jest nam trudno uwierzyć, że dzieci w takiej sytuacji, pomimo bardzo niepewnego losu, mogą czuć się szczęśliwe. W pewnym momencie serialu każdy z oglądających zada sobie pytanie, czym dla tych dzieci jest organizacja, wybawicielem, czy też oprawcą? Gdyby nie organizacja, Henriettę i niektóre z jej koleżanek czekałby bardzo niepewny los, być może nawet szybka śmierć. Z drugiej strony zmuszanie dzieci do odwalania brudnej roboty dla rządu jakiegokolwiek kraju jest po prostu obrzydliwe...

Podsumowując, anime to na pewno nie jest wybitne, choć trzeba przyznać, że ma klimat i nawet daje trochę do myślenia. Amatorów akcji ostrzegam, możecie się poważnie zwieść na tym tytule. Sceny akcji zdarzają się owszem od czasu do czasu i choć twórcy zwrócili uwagę na szczegółowy i poprawny wygląd broni, to nie wysilili się realizując ten aspekt serialu. Nie dziwi to, bowiem szczególną uwagę przywiązano do opisu osobowości postaci i ich emocji. Dlatego fani akcji określą ten tytuł raczej jako nudny i nieciekawy, jednak ci bardziej wrażliwsi mogą znaleźć tu coś dla siebie.