Druaga no tō: the Aegis of Uruk

» ドルアーガの塔 〜the Aegis of URUK〜 (JAP)

 

Produkcja
Serial TV

Premiera
5.04.2008

Zajawka: Pottero
Ocena: 7.00

 

Użytkownicy

ocena
fragmentu

ocena
całości

?.??

6.00 (1)

Zaloguj się, aby móc oceniać.

 

Ostatnio mam wrażenie, że zewsząd zasypują nas parodiami, co nie ominęło również anime. Tym razem za takową wzięło się studio GONZO, biorąc na warsztat produkcje fantasy, w każdym razie te najbardziej rzucają się w oczy. Akcja serialu rozgrywa się w krainie Uruk, w której po kilkudziesięciu latach odzyskuje siły bóg zła Druaga, ongiś pokonany przez sędziwego obecnie króla Gilgamesha. Władca krainy nie jest już zdolny walczyć, potwora starają się więc pokonać rozliczni śmiałkowie, w tym drużyna gierojów, z głównym bohaterem, lamerowatym Jilem, na czele.

Twórcy serialu dość śmiało wyśmiewają się ze wszystkiego, co przyjdzie im do głowy. Na pierwszy plan zdaje się wychodzić fantasy, ale może odnoszę takie wrażenie tylko dlatego, że w takich realiach rozgrywa się seria, a przynajmniej pierwszy odcinek. Nie zabrakło jednak nabijania się z superbohaterów japońskiej animacji (wszelkiego rodzaju wojowników używających różnych mocy), elementów poszczególnych gatunków i podgatunków (pojawiają się chociażby tentakle), czy rzecz jasna konkretnych tytułów, m.in. „Gwiezdnych wojen”. To jednak tylko część tego, co ludzie ze studia GONZO wzięli „na warsztat”.

Bohaterowie zdają się być sympatyczni, chociaż po pierwszym odcinku trudno stwierdzić to z całą stanowczością, ponieważ wszystko kręciło się wokół Jila, reszta była tylko dodatkiem. Muzyka, jak i udźwiękowienie, stoją na przyzwoitym poziomie, ale obeszło się bez zachwytów. Grafika ujdzie w tłumie, ale, co ważne w przypadku GONZO, nie przesadzano z użyciem komputerów, co na pewno można zaliczyć na plus.

„Druaga no tō: the Aegis of Uruk” zdaje się zapowiadać na znośną, może nawet całkiem sympatyczną serię komediowo-przygodowo-parodystyczną. Kto jednak liczy na parodię w stylu „Melancholii Haruhi Suzumiyi”, może się na tym tytule przejechać, ponieważ zdaje się, że bliżej mu do parodii mniej poważnych, stawiających na raczej średniego rodzaju i trochę już wytarty dowcip.