16-letnia Toru niedawno straciwszy matkę, żyje w lesie pod namiotem. Pewnego razu odkrywa w sąsiedztwie dom, którego mieszkańcy dotknięci są klątwą powodującą zamianę w zwierzątko jeśli przytuli ich ktoś o przeciwnej płci. Toru zamieszkawszy w domu pomaga im pozbyć się kompleksów.

 

To niesamowite jak serial, nie posiadający rozbudowanej fabuły i nie wykorzystujący jakiegoś wyjątkowego pomysłu, mógł tak bardzo przypaść mi do gustu. Już po obejrzeniu piątego odcinka gotów byłem dać mu najwyższą ocenę. W zasadzie jest to typowe anime skupiające się na problemach osobowościowych młodzieży, wykorzystujące jako pretekst jakiś niezwykły pomysł. Jednak wielość dobrze skonstruowanych postaci, o bardzo różnorodnych osobowościach sprawia, że obok „Fruits Basket” nie można przejść obojętnie.

Postacią wokół której obraca się serial jest szesnastoletnia Toru Honda. Do niedawna samotnie utrzymywała ją matka, jednak wypadek samochodowy sprawił, że dziewczyna została sama. Przygarnął ją dziadek, ale remont jego domu spowodował, że Toru nie mając dokąd pójść, zdecydowała się na życie w lesie pod namiotem. Nasza bohaterka mimo tragedii ma jednak bardzo pozytywne nastawienie do życia. Matka zdążyła jej bowiem wpoić bardzo wiele życiowych mądrości, którym Toru jest bezgranicznie wierna i bezwzględnie stara się je realizować. Dzięki temu, będąc naiwną i niezbyt sprytną, ma w sobie siłę, z której sama nie zdaje sobie sprawy.

Po kilku dniach mieszkania pod namiotem w niewielkiej odległości od jej nowego domu, Toru odkrywa samotny dom, w którym razem z kuzynem Shigure mieszka Yuki Soma – kolega z jej klasy. Następnego dnia Toru znów zostaje bez dachu nad głową, gdy jej namiot zostaje zasypany przez osuwający się grunt. Shigure proponuje, żeby dziewczyna z nimi zamieszkała i zajęła się domem. Tego samego dnia do domu powraca Kyo – kolejny członek rodziny Soma. Dzięki małemu wypadkowi Toru odkrywa, że członkowie rodziny dotknięci są klątwą, która objawia się tym, że kiedy jednego z nich obejmie normalny człowiek o przeciwnej płci, ten zamienia się w jedno z 12 zwierząt chińskiego zodiaku (Juunishi). Poza dwunastoma zwierzętami ujętymi w kalendarzu poznamy jeszcze kota, który jak głosi legenda został oszukany przez szczura i przy tworzeniu Juunishi pominięty.

Shigure, Yuki i Kyo szybko przekonują się jak wspaniałym człowiekiem jest Toru. Szybko ze zdumieniem odkrywają, jak wiele dla nich znaczy i jak bardzo wpływa na ich osobowości. Dziewczyna, która w przeszłości sama miała trudności z akceptacją przez innych doskonale rozumie sytuację rodziny objętej klątwą. Z początku wydaje się ona zabawna, jednak szybko przekonamy się, że stanowi wielki problem dla dotkniętych nią ludzi i jest źródłem wielu różnych kompleksów. Toru ponad wszystko pragnie żeby wszyscy jej znajomi byli szczęśliwi i żyli w zgodzie z innymi. Wierzy, że każdego, nawet najbardziej zakompleksionego człowieka można psychicznie wyprostować i nie bacząc na swoje dobro niezmordowanie dąży do tego celu. Wkrótce do domu zawitają kolejni, bardzo ciekawi członkowie rodziny Soma i okaże się, że właściwie każdy z nich ma jakiś problem emocjonalny, mający swe podłoże w klątwie. Niektórzy pomimo ciężkich wydarzeń w ich życiu, po których wielu z nas nie mogłoby się podnieść, potrafią tak jak Toru nadal cieszyć się życiem. Większość z bohaterów „Fruits Basket” tkwi jednak w kompleksach, z których tylko ktoś z zewnątrz, ktoś taki jak Toru może ich wydostać.

Opiszę pokrótce kilka ważniejszych postaci z kręgu rodziny Soma. Yuki jest bardzo miły, ale trzyma dystans i jest trochę zamknięty w sobie. Często dochodzi między nim i Kyo do kłótni, spowodowanych odwiecznym konfliktem myszy i kota. Ten ostatni jest bardzo niemiły w obyciu, niezmiernie nadpobudliwy i łatwo go wyprowadzić z równowagi. Kyo chce za wszelką cenę udowodnić, że jest wart tyle samo ile każdy inny członek Juunishi i chce pokonać mysz w jakimkolwiek, choćby najdrobniejszym pojedynku. Shigure to chyba jedyny Soma, po którym nie widać żadnych problemów emocjonalnych, wydaje się być człowiekiem wręcz niepoważnym i lubi się drażnić z ludźmi ze swojego otoczenia. Domek na odludziu odwiedza czasami Kagura, która uwielbia Kyo, z czego ten ostatni jest bardzo niezadowolony, bo dziewczyna tryska w stosunku do niego tak ogromnym entuzjazmem, że kończy się to zwykle obrażeniami ciała Kyo oraz dewastacją którejś części domu. Jednak niegrzeczny sposób bycia Kyo jest najczęściej przyczyną takiego zachowania Kagury. Jedną z ciekawszych postaci jest niewątpliwie Momiji, o bardzo pogodnym usposobieniu. Choć zachowuje się jak dziecko, jest niezwykle inteligentny i wzruszająco wyrozumiały dla tych którzy nie mogli go zaakceptować. Z postaci ekstremalnych warto wymienić jeszcze Ritsu, który mając niezwykle niskie poczucie własnej wartości uznał, że jest zbyt nieważny aby być mężczyzną i udaje dziewczynę... Najbardziej jednak skomplikowanym przypadkiem jest Akito – głowa rodziny Soma. Jego sytuacja i problemy emocjonalne są tak skomplikowane, że będąc na skraju szaleństwa potrafi być bardzo okrutny dla innych członków rodziny.

Ten serial jest z pozoru świetną komedią ze zwariowanym tematem przewodnim. Humoru jest całkiem sporo. Najczęściej śmiejemy się kiedy Kyo kłóci się z Yukim, lub kiedy Kagura wchodzi w interakcję z Kyo. Shigure zwodząc swoją agentkę doprowadza nas do łez, a kiedy Ritsu głosem Miiny Tominagi wrzeszczy swoje „Gomen nasai!” pokładamy się ze śmiechu. Nie mogę też pominąć szkolnego fan klubu miłośniczek Yukiego, których aktywność przypomina miejscami to co działo się w „His And Her Circumstances”.

Oczywiście „Fruits Basket” okazuje się czymś więcej, niż tylko komedią, a pod koniec staje się nawet śmiertelnie poważnym anime, co ostatecznie likwiduje wątpliwości jakie miałem względem tej serii. Główną jej zaletą jest mnogość, dość oryginalnych postaci z osobowościami czasami potraktowanymi ekstremalnie. Jeśli miałbym wymienić jakieś wady to do pewnego momentu „Fruits Basket” wydaje się zbyt naiwny, wszystkie problemy okazują się takie proste do rozwiązania, a postać Toru jawi się mało realistycznie, choć nie wiem, czy to akurat można potraktować jako zarzut. Po za tym twórcy moim zdaniem trochę przesadzili z wielością problemów psychologicznych bohaterów w serialu, tak jakby chcieli na siłę poruszyć ich jak najwięcej. Serial obraca się głównie wokół, dość często występującego w mandze i anime problemu akceptacji, który szczególnie w Japonii jest bardzo poważny. Tam przynależność do grupy społecznej jest rzeczą podstawową, a odtrącenie jest ogromnym ciosem dla psychiki nie zaakceptowanego człowieka. Pomysł klątwy był jednak świetnym podłożem tego typu problemów. Kilka razy złapałem się na tym, że niektóre z nich nigdy nie przyszły mi wcześniej do głowy.

Anime powstało na podstawie mangi autorstwa Natsuki Takai, która doczekała się czternastu tomów. Wykonanie serialu na jej podstawie jest bardzo dobre, momentami bardzo przypomina animowane wersje produkcji Clampa oraz „Azumangę Daioh” jeśli chodzi o projekt niektórych z postaci. W nagraniach głosów wzięły udział wielkie sławy rynku seiyuu, takie jak: Aya Hisakawa w roli Yukiego, Tomokazu Seki w roli Kyo, czy Kotono Mitsuishi w roli Kagury, która niezmiernie przypomina jej rolę w „Excel Saga”. Bardzo spodobały mi się też dwa tematy muzyczne, otwierający i zamykający, które niezwykle delikatnie zaśpiewała, zmarła w tym roku, Ritsuko Okazaki.