Hakaba Kitarō

Informacje podstawowe

typ produkcji	SERIAL TV
data premiery	10.01.2008
inne tytuły	Hakaba Kitarou (romanizacja) 墓場鬼太郎 (japoński)
przypisania	horror, komedia
animacja	Toei Animation
napisał	Filippiarz   (27.01.2008)

Wstęp do fabuły / pierwsze wrażenia

Powstała prawie pięćdziesiąt lat temu manga „Ge Ge Ge no Kitarō” doczekała się kilkunastu ekranizacji, także w formie filmów aktorskich. Podejrzewam jednak, że dla większości osób, tak jak dla mnie to będzie pierwsze spotkanie z przygodami demonicznego, jednookiego chłopca o imieniu Kitarō.

Rzecz dzieje się w połowie poprzedniego wieku. Młody mężczyzna zostaje poproszony o dyskretne zbadanie dziwnej sprawy. Otóż w miejskim szpitalu niektórzy pacjenci pomimo braku pulsu, oddechu, ciepłoty ciała, a posiadając za to dziwny niebieskawy kolor skóry, zamiast leżeć w kostnicy jak przystało na porządne trupy, chodzą, rozmawiają i piją herbatkę. Szybko okazuje się, że potencjalne źródło niezwykłych zdarzeń znajduje się tuż obok rodzinnego domu detektywa. Odwiedziny położonej po sąsiedzku starej posesji dają nieoczekiwane rezultaty - okazuje się, że obok ludzi istnieje plemię duchów, które ukrywa się przed nami ze względu na strach przed prześladowaniami, jakie spotkały ich ze strony naszych przodków. Niedługo potem dochodzi do tragedii i nasz przerażony bohater znajduje na deszczu niemowlaka będącego ostatnim żywym przedstawicielem świata duchów. Sytuacja jest na tyle przerażająca, że przestraszony detektyw nie zamierza ratować dziecka przed niechybną śmiercią...

Pomimo dramatycznego opisu początku fabuły, obecności duchów oraz niesamowitych i przerażających zdarzeń, mamy tu do czynienia z groteską w rodzaju nieco zbliżonym do „Rodziny Adamsów”, choć nie tak dosadną. Zjadanie oczu, niesamowite stwory, wszechobecne czaszki i ogólna mroczność nie zmyli jednak nikogo - mamy do czynienia z raczej rozrywkową serią. Pierwsze co rzuca się w oczy to niestandardowa i nawet rzekłbym artystyczna oprawa graficzna - stylu grafiki nie da pomylić się z żadnym innym anime. Projekty postaci są typowe dla kultury zachodniej i nie mają nic wspólnego z tym co zazwyczaj widzimy w anime. Styl rysowania oraz animacji, która jest również momentami bardzo stylizowana i niezwykła, przypomina styl komiksów amerykańskich z lat 50 ubiegłego wieku. Dodatkowo co rusz widzimy tu sztuczne postarzenia w rodzaju faktur przykrywających ruchomy obraz, a styl kolorystyki przywodzi mi na myśl zapomnianą już niemal sztukę kolorowanych fotografii, której przykłady można spotkać jeszcze w starych domostwach na polskiej wsi, tylko tu użyto mocniejszych i bardziej agresywnych kolorów, momentami niemal fosforyzujących. Muzyka grana jest najczęściej na tradycyjnych japońskich instrumentach i jest ciekawa oraz dobrze buduje klimat. Fabuła także nie jest prowadzona tradycyjnie - co rusz jest leciutko rwana i mamy jej drobne skoki, przez co miałem wrażenie jakbym oglądał coś pośredniego pomiędzy mangą a anime - bardzo ciekawe wrażenie.

Pierwszy odcinek „Hakaba Kitarō” pozostawił u mnie bardzo dobre wrażenia. Na pewno nad tym tytułem powinni pochylić się wszyscy zainteresowani oryginalną formą, bowiem jedyne co ta seria na razie mi przypomina, to lekko eksperymentalne dzieła w stylu „Atama yama” czy dokonania Shinbo Akiyuki („Portret małej Cossette”, „SoulTaker” ). Niezwykłość formy wizualnej i dziwnych opowieści snutych za ekranie nie pozwalają mi stwierdzić komu odradzić, a komu polecić ten tytuł. Podejrzewam, że odbiór będzie tu zbyt indywidualny i odwołanie się do ogólnych gustów może być wręcz mylące. Niemniej warto chyba choć pobieżnie zapoznać się z tą serią - polecam.

Komentarze

Przykładowe kadry

Twórcy

Seiyū