• Zajawka
• Komentarze (1)

„Persona: trinity soul” to kontynuacja gry RPG „Shin megami tensei: Persona III” przeznaczonej na playstation 2. Trochę szkoda, że dowiedziałem się o tym dopiero w momencie, gdy obejrzałem już pierwszy odcinek, ponieważ znajomość gry, która na naszym rynku nie została wydana, z pewnością ułatwiłaby mi oglądanie. Dopiero guglowanie rzuciło trochę światła na to anime. Otóż akcja gry osadzona została w nadmorskim mieście Ayanagi, które opanowało tajemnicze zjawisko zwane „syndromem jednoczesnej multiapatii” (ang. simultaneous multiple apathy syndrome). Ludzie atakowani byli przez istoty, które żywiły się ich duszami. Walkę z demonami podjął SEES (Specialized Extracurricular Execution Squad – Wyspecjalizowany Pozalekcyjny Oddział Wykonawczy), w skład którego wchodzili licealiści zdolni do walki z nadprzyrodzonymi bytami, to znaczy byli świadomi istnienia tzw. person, czyli czegoś w rodzaju zmaterializowanej siły duchowej, i potrafili je wykorzystać. Anime rozpoczyna się w dziesięć lat po wydarzeniach ukazanych w grze. Do Ayanagi przybywają Shin i Jun Kanzatowie – dwaj bracia, którzy mają zamieszkać u swojego krewnego, Ryō. Jest on naczelnikiem miejscowej policji, tak więc za sprawą jego postaci dowiadujemy się, że koszmar sprzed dekady znów nawiedza miasto – już kilka osób zostało zaatakowanych przez demony. Jak nietrudno się domyślić, Shin i Jun posiadają niezwykłe moce, ale, rzecz jasna, jeszcze o tym nie widzą.

Pierwszy odcinek wywołuje trochę mieszanych uczuć, jednak ogólne wrażenie jest pozytywne. Skąd te mieszane uczucia? Otóż trudno stwierdzić, w jakim kierunku rozwinie się ta seria. Mamy do czynienia z historią, którą trudno nazwać oryginalną – coś takiego bądź podobnego widzieliśmy wcześniej już nieraz. Jednak jeśli twórcy są na tyle łebscy, aby podłatać fabułę psychologią i rozrywką na przyzwoitym poziomie, „Persona” może okazać się pozycją wartościową dla miłośników tego typu seriali. Co prawda wolałbym, żeby anime poszło bardziej w klimaty psychologiczne, jednak po obejrzeniu pierwszego odcinka mam co do tego poważne wątpliwości – psychologii praktycznie nie było, obawiam się, że pójdzie ono raczej bardziej w stronę pojedynków. A wiadomo, że jeśli z takowymi się przesadzi, może to serialowi tylko zaszkodzić.

Początkowo dałem się nabrać i ze zdziwieniem stwierdziłem, że sceny, w których wspomagano się komputerami, wyglądają naprawdę ładnie, naturalnie i trudno je odróżnić od tradycyjnej animacji. Niestety, tak było tylko w jednej scenie, później jakość animacji komputerowych niestety spada i wyglądają one dość sztucznie. Ale właściwie to chyba jedyny mankament szeroko pojętej strony graficznej. Lokacje, tła i inne elementy są jak na serial telewizyjny dość bogate w szczegóły, a przy okazji ładnie zaprojektowane i wykonane. Przyjemny jest również chara design, może poza postacią Juna, ale to taka moja osobista dygresja.

Nienajgorzej wypadło również udźwiękowienie. W pierwszej scenie słyszymy śpiewaną po japońsku arię operową, następnie przygrywające w tle skrzypce, aby później usłyszeć poprockowy opening wykonywany przez Shūheia Kitę. Później usłyszymy m.in. spokojne akustyczne kompozycje czy coś przywodzącego na myśl skrzyżowanie amerykańskiego rocka z hip-hopem. W endingu żegna nas utwór „Suiciades Love Story” śpiewany przez Nanę Kitade.

Pierwszy odcinek „Persona: trinity soul” co prawda nie sprawia wrażenia, że oto rodzi się coś wielkiego, o czym będzie pamiętać się jeszcze przez wiele lat, ale pozwala przypuszczać (a raczej: mieć nadzieję), że będziemy oglądać przyjemną serię rozrywkową. O ile, rzecz jasna, twórcy zachowają odpowiednie proporcje.