• Recenzja (Dark Rael)
• Zajawka
• Oceny/opinie redakcji (4)
• Komentarze (7)

Renji Asō zastanawia się nad swoją przyszłością. Długo odkładał decyzję kim zostać, licząc, że objawi się w nim jakiś talent. To jednak nie nastąpiło. Renji bardzo lubił czytać, nigdy nie rozstawał z książką. Przesiadywał godzinami na opuszczonej stacji kolejowej, gdzie oddawał się w spokoju swemu hobby. Pewnego razu zastał tam cichą i skromną dziewczynę z opatrunkiem na oku, która także zdawała się doceniać spokój tego miejsca. Nazywała się Chichiro Shindō, wydawała się samotna i z jakichś powodów nie mogła chodzić do szkoły. Od tej pory spotyka się ją tu codziennie.

Hiro Hirono postanawia w wieczór wigilijny odwiedzić kościół, aby przyjrzeć się jak powinien go narysować w swej mandze. Otrzymuje jednak mail, który przypomina mu, że miał spędzić ten wieczór z koleżankami, a jedna z nich, imieniem Kei, bardzo nie lubiła, kiedy jej się odmawiało. Nie miał wyjścia, ale mimo wszystko postanowił podjechać rowerem do kościoła, w drodze na imprezę. Kiedy już przyjrzał się świątyni i zamierzał ruszyć w dalszą drogę, jakaś dziewczyna, wyzywającą osobnika uciekającego skuterem od złodziei, postanowiła pożyczyć rower Hira. Daleko nie zajechała, uderzyła w coś mocnego i znalazł ją nieprzytomną na chodniku. Kiedy się ocknęła, zerwała się w dalszą pogoń za złodziejem. Nie mógł zostawić jej samej, więc postanowił jej towarzyszyć. Złodziej pozbawił dziewczyny telefonu, pieniędzy i kluczy do domu, Hiro był na nią skazany w ten wieczór, ale czy towarzystwo pięknej dziewczyny w piękny wieczór było czymś złym?

W mieście był także trzeci chłopak, który również zauważył ładną nieznajomą dziewczynę, ale to już historia na dalsze odcinki... Ważne, że ścieżki tych trzech par przetną się podczas tej opowieści wielokrotnie. Co z tego wyniknie? Kto znajdzie szczęście, a kto je straci? Nieznane są wyroki scenarzystów gier typu visual novel, a pomysły adaptacyjne twórców ze studia Shaft jeszcze bardziej nieprzewidywalne.

Shaft znany jest w ostatnim czasie z małych zabaw formalnych, które nadały ciekawy styl m.in. „Sayonara Zetsubō Sensei”. Akiyuki Shinbo, który nawet w serialach komercyjnych lubi trochę pomieszać, musiał mieć wpływ na swych młodszych kolegów, skoro postanowili pobawić się w artystów przy okazji adaptacji gry dla dorosłych. Jest to bardzo zaskakujące posunięcie, zważywszy, że visual novels nigdy nie należały do gier, mających coś wspólnego ze sztuką. Jest to zabieg bardzo odświeżający „nurt” adaptacji tego typu, których powstaje po kilka na sezon. Oczywiście eksperymentalność tego anime należy nazwać raczej zabawą znudzonych animatorów, niż sztuką. Być może miały tu wiele do powiedzenia aspekty finansowe, ponieważ eksperymenty te niektórzy określiliby terminem lazy animation. Nie zmienia to jednak faktu, że serial naprawdę wygląda przez to świeżo.

Cieszy też, stosowana ostatnio przez wielu adaptatorów, tendencja do odbierania znaczenia głównemu bohaterowi, poprzez rozdzielenie jego ról na kilka postaci męskich. Jest to świetny pomysł, który umożliwi wzbogacenie adaptacji o bardziej realistyczny przebieg. Niestety nie skorzystało z niego KyoAni przy „Clannad”, co już na starcie dyskwalifikuje ten tytuł, jako najciekawszej adaptacji tego roku.
W „ef” gorzej jednak z samymi postaciami. Dziewczyny w serialu niczym się nie wyróżniają wśród swoich odpowiedniczek w adaptacjach innych gier. Niestety zapowiada się na to, iż otrzymamy fabryczne zestawy osobowości z obligatoryjnymi cechami moe, sugerującymi także, że serial może się okazać wyciskaczem łez.
Znając jednak upodobania fandomu, lubującego się w adaptacjach gier w stylu Visual Art’s/Kei, sądzę, że „ef” trafi w ich gusta idealnie. Ma pożądany klimat, podlany świetną muzyką Tenmona i ładne, lekko shinkajowskie tła, co jest dosyć ostatnio przez fanów chwalone.
Warto także obejrzeć ten serial chociażby z ciekawości, co też ludziom z Shaft wyjdzie, kiedy w tak niecodzienny sposób adaptują visual novel.