• Recenzja (Dark Rael)
• Zajawka
• Oceny/opinie redakcji (3)
• Komentarze (18)

Tomoya Okazaki rozpoczął właśnie ostatni rok nauki w liceum. Jego życie nie należy jednak do najprzyjemniejszych. Kiedy był mały jego matka zginęła w wypadku samochodowym, a ojciec, aby zapomnieć o cierpieniu, uciekł w hazard i alkohol. Między ojcem i synem dochodziło do kłótni, raz nawet Tomoya oberwał, dzięki czemu nabawił się kontuzji ramienia. Od tamtej pory chłopak omijał przebywanie w domu jak tylko mógł. Stał się trochę niegrzeczny, zyskał w szkole nie najlepszą reputację, ale jego to nie obchodziło, przestało mu bowiem na czymkolwiek zależeć. Nienawidził tego miasta, było pełne wspomnień, o których chciał zapomnieć. Nadzieja, że kiedyś wszystko się odmieni na lepsze, powoli gasła. Czy to kiedykolwiek nastąpi? - pytał siebie w duchu...

Ta wiosna miała jednak przynieść zmiany. Wszystko zaczęło się, kiedy na drodze do szkoły spotkał Nagisę Furukawę, nieśmiałą dziewczynę, której bardzo brakowało pewności siebie. Z powodu choroby była zmuszona powtarzać klasę, a że był to trzeci rok, wszyscy z jej dawnej klasy skończyli już szkołę. Czuła się tu samotna, choć miejsce to uwielbiała. On też był samotny, ale szkoła zupełnie go nie obchodziła. Nie był tu jednak jedynym, który miał problemy. Zastawszy po raz kolejny w domu pijanego ojca, który zwrócił się do niego, jak do obcej osoby, wyszedł spędzić kolejną noc spacerując po mieście. Wtedy dostrzegł w dziwnej poświacie Nagisę, która zaproponowała mu, że zaprowadzi go do miejsca, gdzie życzenia stają się rzeczywistością...

W pierwszym odcinku nie widać tego wyraźnie, ale główny bohater w swych kolejnych snach, będzie obserwował pewien ponury świat, a dziewczynka, którą przez moment w odcinku pierwszym widzimy, posiadać będzie specjalną umiejętność tworzenia różnych rzeczy. Jak wiemy sny są bardzo ważnym motywem w grach Visual Art's/Key, więc zapewne i tu wątek ten będzie integralną częścią anime.

Wyczekiwana przez fanów gier Visual Art's/Key, ale także przez wielbicieli cenionego ostatnio studia Kyoto Animation, wreszcie trafia do japońskiej telewizji. Po nietypowym, jak na grę dla dorosłych, „Kanonie” i doprowadzającym do depresji „Airze”, przychodzi czas na wiosenny „Clannad”, który był już grą zupełnie grzeczną. Od początku zdaje się bardzo przypominać „Kanona”, taki sam główny bohater, podobne otoczenie. Postacie wydają się mieć podobne cechy do bohaterek obu wcześniejszych ekranizacji. Twórcy raczej nie odkryją po raz kolejny Ameryki, ale powinniśmy się spodziewać, że tak jak poprzednie gry, nie będzie to taka zwyczajna haremówka. Autorzy tych gier nie wykorzystują tak do końca typowych archetypów postaci, nie raz ich dzieła stają się w którymś momencie śmiertelnie poważne, a telewizyjne adaptacje tych gier wolne są od fanserwisu. Serial zapewne dostarczy wielu widzom wzruszeń, być może nawet uronią łzę. Ostrzec należy jednak widza, który nie lubi, kiedy twórcy grają na jego emocjach – w poprzednich ekranizacjach było tego sporo. Ale pierwszy odcinek sugeruje, że przynajmniej na początku, będą nam towarzyszyć także różne scenki humorystyczne.

Kyo-ani postarało się oczywiście o solidną realizację, która już tak nie zaskakuje, jak poprzednio. To już po prostu standard, choć scenograficznie nie jest chyba tak dobry, jak poprzedni serial studia. Za to bardzo podoba mi się kolorystyka serialu. Muzyka na razie nie powala, ale bohaterkom głosu udzielają doświadczone i solidne aktorki głosowe. Serial zapowiada się nieźle, oby tylko twórcy nie zaniedbali scenariusza...