• Recenzja (Daldow)
• Zajawka
• Oceny/opinie redakcji (7)
• Komentarze (4)

Przenosimy się do roku 1931... A może powinniśmy cofnąć się jeszcze o dwieście lat? W którym roku naprawdę zaczyna się ta historia? Kto jest głównym bohaterem i o czym opowiada? Załóżmy, że jednak rozpoczniemy w roku 1931, a głównego bohatera nie ma, lub raczej jest ich wielu, choć niekoniecznie mają oni coś ze sobą wspólnego. Czy już wystarczająco namotałem? Nic na to nie poradzę, że twórcy postanowili namieszać już na samym początku serialu...

Rzecz dzieje się w Stanach Zjednoczonych, w dosyć ciekawych, aczkolwiek niebezpiecznych czasach. W pewnym mieście trwa w najlepsze wojna gangów. W znany nam sposób gangsterzy niszczą nawzajem swe meliny, kolejne głowy rodzin mafijnych lecą, a torturowane płotki wyśpiewują kolejne tajemnice swych szefów. Nie wszystko jednak jest takie normalne. Niektórzy gangsterzy, mimo iż podziurawieni seriami z thompsonów, cudownie wychodzą z opresji bez zadraśnięcia! Kim są?
W tym samym czasie, wzdłuż torów kolejowych, policja odkrywa kolejne zmasakrowane ciała, które wyrzucono z ekspresu „Flying Pussyfoot”. Dwójka detektywów badających zdarzenie wie, że to część większej sprawy, od dawna utrzymywanej w tajemnicy i wykraczającej poza zdolności rozumowania szeregowego policjanta, któremu odpowiadają, że lepiej dla niego jeśli nie wie o co tu chodzi...

Pojawiają się kolejni bohaterowie – jest ich bardzo wielu. Czy coś ich łączy – zapyta dociekliwy widz? Ja nie udzielę odpowiedzi na to pytanie, które przyznam i mnie mocno nurtuje. Ta historia wydaje się nie mieć początku. Czy ma swój koniec? Istnieje tylko jeden sposób, aby się tego dowiedzieć...

Serial powstał na podstawie serii nowel pod tym samym tytułem, autorstwa Ryōga Narity, który wydał już kilka różnych serii. „Baccano!” jest podzielone na kilka niezależnych wątków, w różnych momentach przecinających się z pozostałymi. Wspólnym elementem wydaje się być motyw nadprzyrodzony, natomiast tematyka całości to jakby mieszanka wielu gatunków. Mamy kino gangsterskie, policyjne, sensację, horror, a może nawet fantastykę? Wymieszanie wątków następuje w sposób podobny do „Pulp Fiction” (choć „Baccano!” raczej pastiszem nie będzie). Anime jest skierowane do starszej widowni. Jest poważne i miejscami dość brutalne. Twórcy nie obawiają się pokazać zakrwawionej twarzy człowieka katowanego przez gangsterów, odcinanych palców, czy wreszcie odstrzelenia głowy. To z pewnością nie jest anime dla dwunastolatka.
Występuje tu mnóstwo postaci i po pierwszym odcinku trudno zapamiętać kto jest kim oraz jaka jest rola każdego z nich. Ogarnięcie tego będzie wymagało od twórców serialu solidnych umiejętności, a od widza skupienia, ale jeśli uda się im ta sztuka, możemy otrzymać w tym sezonie kolejne ciekawe anime.