• Recenzja (el doctore)
• Zajawka
• Oceny/opinie redakcji (3)
• Komentarze (6)

Wiosna. Kafka Fūra, licealistka kipiąca optymizmem, zmierza radośnie do szkoły przez park pełen kwitnących drzew wiśni. Nagle widzi wieszającego się mężczyznę. Kto mógłby wieszać się w tak pięknych okolicznościach przyrody? Czyż świat nie jest wypełniony miłością, a wiosna to nie pora nadziei? To niemożliwe, mężczyzna na pewno w innym celu zarzucił sobie pętlę na szyje i spokojnie zwisał z gałęzi wielkiego drzewa, z którego sypały się jak opętane płatki kwiatów wiśni...

W przeciwieństwie do Kafki, mającej w sobie cały optymizm wszechświata, zwisający z drzewa Nozomu Itoshiki obciążony był totalną beznadzieją, nieszczęściem i rozpaczą. Jego imię i nazwisko poddane ekspertyzie wróżbity, wykazywało brak szczęścia w pieniądzach, zerowe szanse na rozwój kariery zawodowej i brak sukcesów we wszelkich przedsięwzięciach, jakie podejmie. Na dodatek jego imię i nazwisko zapisane w poziomie czyta się rozpacz... Nic, tylko się wieszać... Ale jak to zrobić, kiedy na drodze zawsze stanie jakaś radosna licealistka, która nadzieję znalazłaby nawet na cmentarzu.

Nie udało się, ale nie to było najgorsze. Tego dnia jeszcze bardziej zwątpił w sens życia, dowiedział się bowiem, że Kafka jest jego wychowanką – zły los od dawna knuł ten spisek, każąc mu zostać nauczycielem. Teraz zapewne tryumfował, chichocząc okrutnie za jego plecami, a nasz nauczyciel mógł spokojnie listę swych nieszczęść wydłużyć o kolejne: brak szczęścia w wieszaniu...

To dość zaskakujące anime. Czarna komedia z elementami groteski, posiadająca specyficzny klimat z cichą nutką nonsensu i szaleństwa. To również parodia, może nawet podwójny pastisz (tytułów z radosnymi, przesadnie optymistycznymi bohaterkami i tytułów traktujących o totalnie zakompleksionych). O ile mogę to ocenić na podstawie pierwszego odcinka, jest na co czekać. To komedia w dosyć oryginalnym stylu. Humor płynie tu prawie wyłącznie z dialogów, a te wypowiadane są momentami z dramatyczną, niemal teatralną manierą, co również wpływa na nietypowość tego serialu. Gagi także nie są typowe dla komedii szkolnych i raczej zadowolą starych wyjadaczy anime, obytych z kulturą japońską. Anime naprawdę śmieszy od pierwszych chwil. Już w tych 25 minutach było sporo sytuacji, w których nawet tym wybrednym widzom trudno byłoby powstrzymać się od śmiechu. Jeżeli „Azumanga”, wprowadziła do komedii szkolnej nową jakość to „Sayonara Zetsubō sensei” może okazać się kolejnym krokiem na drodze ewolucji tego gatunku.

Wisielczemu humorowi wtóruje adekwatna stylistyka, która dość niespotykany klimat serialu pogłębia i ugruntowuje. Nietypowość wykonania widać w niemal każdym elemencie. Przygaszona kolorystyka, kadrowanie, światła, tworzą tak odrealnioną, mroczną salę lekcyjną, że aż ciarki przechodzą. Tu klimat wylewa się wręcz z ekranu. Muzyka w tle nie wyróżnia się niczym, natomiast opening skojarzy się widzom „NHK ni yokosō” – śpiewa w nim Kenji Ohtsuki.