• Zajawka
• Komentarze (1)

Agencja! Znowu agencja! I bynajmniej nie towarzyska. Znów jakaś szemrana, do zwalczania wszelkiej maści potworów. Ale jak pech, to pech – całe życie chyba będę trafiał do takich właśnie agencji, omijając towarzyskie.

Michiru Kita, szara uczennica liceum, posiada pewien dar – na szyjach niektórych ludzi widzi znamię w kształcie obręczy, co oznacza, że osoba je posiadająca niedługo umrze. Pewnego dnia w szkole takową obręcz zauważa na szyjach dwóch innych uczniów, Chiki Akatsukiego i Shita Tachibany, którzy pół roku wcześniej ocaleli z karambolu samochodowego. Sprawa jest dziwna, ponieważ obręcz, którą naznaczeni są chłopacy, jest koloru czarnego, co oznacza, że już powinni nie żyć... Michiru miała pecha (a może szczęście?), bowiem któregoś dnia najpierw na cmentarzu zobaczyła, jak wspomniani wcześniej młodzieńcy wymieniają się dłońmi, a później była świadkiem zamordowania przez nich dziwnego psa. Spowodowało to trochę spięć między całą trójką, ale ostatecznie chłopcy postanowili nie zabijać Michiru. Wbrew jej woli zaciągnęli ją jednak do pomocy w organizacji o ciekawej nazwie Zombie-Loan (loan to w języku angielskim ‘pożyczka’). Obaj chłopacy zginęli podczas wypadku, o którym wcześniej wspominałem, stąd też czarnego koloru znamiona, ale zawarli pakt z siłami nadprzyrodzonymi, na mocy którego mogą żyć jako coś w rodzaju zombie (w dużym uproszczeniu), w zamian za „uprzątanie” świata z tych, którzy powinni już nie żyć, ale jeszcze pałętają się po Ziemi. Michiru, posiadająca oczy shinigamiego, które pozwalają jej widzieć znamiona śmierci, ma pomagać im w pracy. Aby było ciekawiej, dziewczyna pod koniec odcinka zauważa na swojej szyi szare znamię, co oznacza, że niedługo umrze. Jak w takiej sytuacji zareaguje, skoro Chice i Shitowi powiedziała, że sama nie zgodziłaby się na takie przedłużenie życia?

Fabuła nie zachwyca, od razu przychodzi mi na myśl nieszczęsne „Venus Versus Virus”, które jakiś czas temu miałem okazję mocno skrytykować na łamach Azunime. „Zombie-Loan”, przynajmniej po pierwszym odcinku, zdaje się wpisywać w ten sam schemat, co już na samym początku skutecznie zniechęca mnie do oglądania kolejnych odcinków. Fabuła nie zdaje się być zbyt interesująca, toteż prawdopodobnie osobiście odpuszczę sobie całość.

Grafika jest co najwyżej średnia. Przerażają przede wszystkim projekty postaci – są one przesadnie wychudzone, przeważnie tego typu chara design widywałem w komediach bądź shōnen-ai, w tym anime jakoś nie bardzo mi on pasuje. Tła i scenografie są byle jakie, czasami mocno uproszczone, ograniczające się nawet do zwykłego kolorowego tła (przywodzi to trochę na myśl sceny transformacji mahō shōjo w anime dla dziewcząt). Pojawiają się też momenty komediowe, w których rysunek zmienia się diametralnie i wygląda, jakby dana scena rysowana była przez przedszkolaka (widać to na jednym z kadrów poniżej).

Muzyka również nie powala, chociaż grają nienajgorsze zespoły. Background jest prawie niezauważalny. W openingu słyszymy utwór „Ōkami no nodo”, będący wywrotową punka, grunge’u i garażowego rocka, wykonywany przez grupę The Birthday (w skład której wchodzą byli członkowie Thee Michelle Gun Elephant i Rosso), a w endingu „Chain Ring” zespołu MUCC. Piosenki są dobre same w sobie, jednak w anime nie robią większego wrażenia.

Po pierwszym odcinku „Zombie-Loan” mam wrażenie, jakbym oglądał krzyżówkę „Death Note’a”, „Hellsinga”, głupkowatej komedii i jeszcze kilku innych gatunków. Osobiście nie wróżę temu serialowi zbyt długiej żywotności – zapewne niedługo po zakończeniu emisji, albo jeszcze przed jej końcem, utonie wśród setek podobnych i równie byle jakich anime.