• Zajawka

Emily Starr jest inteligentną młodą osóbką, posiadającą dużą wyobraźnię i talent do przelewania jej na papier. Do tej pory mieszkała w małym domku na wsi wraz z ojcem, który nauczył ją optymistycznie patrzyć na życie, powtarzając, że świat wypełniony jest miłością. Niestety jego choroba niedługo pozwoliła Emily cieszyć się beztroskim życiem, w którym jej przyjaciółmi byli wiatr, drzewa i niesforny kot. Pewnego dnia jej ojciec przegrał w końcu walkę z gruźlicą i pozostawił dziewczynkę w głębokiej żałobie. Miała trafić do zamożnej rodziny matki, z którą zmarły nie pozostawał w przyjaznych stosunkach, bowiem rodzina Murray'ów nigdy nie zaakceptowała jego związku z matką Emily.

Teraz Murray'owie przybyli, aby ją zabrać do siebie. Nie wszyscy byli dla niej mili, komentowali złośliwie jej brak dobrego wychowania, obwiniając za ten stan rzeczy zmarłego. Emily nie chciała opuszczać tego pięknego miejsca, nie chciała iść do ludzi, którzy źle mówili o jej ojcu, tym bardziej, że nikt z rodziny nie kwapił się do jej przygarnięcia. Zdecydowano, że przyjmie ją głowa rodziny – Elizabeth, która spoglądała na dziewczynkę surowym okiem. W ten sposób Emily znalazła się na Wyspie Księcia Edwarda, w małej posiadłości, znanej wszystkim jako New Moon. Tu dziewczynka pozna nowych przyjaciół, którzy pomogą jej zaadaptować się do nowych warunków i rygorystycznego wychowania ciotki.

Niektórzy domyślają się zapewne, że serial ten jest ekranizacją pierwszej z serii trzech książek autorstwa Lucy Maud Montgomery o Emilce (polski tytuł to „Emilka ze Srebrnego Nowiu”). Prawdę mówiąc, choć zazwyczaj stronie od książek o dzieciach napisanych w tamtych czasach, ta ekranizacja oczarowała mnie od pierwszego odcinka. Nie przepadam za opowieściami o dzieciach, pokazującymi skrajnie pesymistyczną wizję sierot, nad którymi wszyscy wokół się znęcają. Tu możemy co prawda mówić o nieprzychylnym traktowaniu Emily przez nowych opiekunów, ale klimat tego odcinka wyraźnie wskazuje, że nie będzie to opowieść pesymistyczna, a zamiast tego pokaże nam bardzo sympatycznych i nietuzinkowych, młodych bohaterów oraz dorosłych, którzy, jak sądzę, nie okażą się tacy straszni, jak początkowo może się wydawać. Jeśli ktoś lubi obyczajowe anime o dzieciach w niezbyt infantylnym wydaniu, z dobrą fabułą i miłym klimatem, ten powinien z serialem tym się zapoznać.

Dodatkową zachętą może być to, iż serial jest naprawdę świetnie wykonany (patrząc na producentów nie ma się czemu dziwić). Tła są bardzo szczegółowe, scenografie również. Do projektu postaci musiałem się chwilkę przyzwyczajać, ale nie sądzę, żeby ktokolwiek zaprzątał sobie głowę takim szczegółem, kiedy serial ma tyle innych zalet. Muzyka jest ładna, piosenki w op/ed. są melodyjne i natychmiast wpadają w ucho. Seiyū dobrano wyśmienicie – osobiście ogromnie się cieszę, że w głównej roli obsadzono Tomoko Kawakami – w tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego, jak obejrzenie całego serialu. Do czego szczerze zachęcam innych.