Gegege no Kitaro

» ゲゲゲの鬼太郎 (JAP)

 

Produkcja
Serial TV

Premiera
1.04.2007

Zajawka: Dark Rael
Ocena: 5.00

 

Użytkownicy

ocena
fragmentu

ocena
całości

?.??

?.??

Zaloguj się, aby móc oceniać.

 

Demony żyją wśród nas. Nie wszystkie są jednak złe. Kitaro jest półdemonim chłopcem, urodzonym na cmentarzu, który swe życie postanowił poświęcić na utrzymywanie równowagi między światem ludzi i demonów. Kitaro przez lata nabył wiele cennych umiejętności – potrafi m.in. strzelać włosami i generować własnym ciałem elektryczność. Ma też sterczący kosmyk włosów, wykrywający aktywność sił nadprzyrodzonych. W walce z potężnymi demonami byłoby to jednak za mało, ale od czego ma się przyjaciół? Zawsze towarzyszy mu, uwielbiający gorące kąpiele, ojciec, który po śmierci odrodził się w formie gałki ocznej i służy synowi ogromną wiedzą. Pomagają mu inne dobre demony, np.: Neko Musume – cicha na co dzień dziewczynka, mogąca przeistaczać się straszliwą kocicę z ostrymi pazurami; Sunakake Babā – o wyglądzie starszej kobiety, oślepiająca demony piaskiem; Ittan Momen – przypominający wstęgę papieru, na którym zwykł latać Kitaro i jego kompani; Nurikabe – żywa ściana, najczęściej służąca naszym bohaterom za osłonę przed przeciwnikiem.

Problemy z demonami najczęściej wynikają z ludzkiej głupoty i braku szacunku do mistycznego świata duchów i demonów. Tym razem grupka dzieci bawiąc się tam, gdzie nie powinny, obudziła wodnego demona Suiko, który w wyniku przekleństwa zaczął porywać kolejnych uczestników feralnej zabawy. O sprawie szybko dowiedział się Kitaro i postanowił działać. Razem z przyjaciółmi zastawił pułapkę na rozwścieczonego demona...

Gegege no Kitaro nie jest serialem nowym, jego historia ma już niemal pół wieku! Zaczęło się od mangi Shigeru Mizukiego, któremu bliskie były tematy demonów od wieków istniejących w japońskim folklorze. W mandze i serialach pojawiły się więc demony w odpowiednio zmodyfikowanych wersjach, w których istnienie kiedyś wierzono. Na podstawie mangi powstało już pięć seriali oraz wiele filmów, w tym aktorskich. Kolejne seriale animowane produkuje Toei Animation, które początkowo reżyserował znany skądinąd Isao Takahata. Ta odsłona serialu jest przyzwoicie wykonana, w zasadzie nie widziałem żadnych uchybień. Podobała mi się muzyka, funkowy opening jest bardzo miły i wcale nie taki dziecinny jak można by się spodziewać.

Tematyka yōkai jest w anime dość powszechna, Rumiko Takahashi w „Inuyashy” także dość rozlegle z niej korzystała. Opisywany serial przeznaczony jest jednak dla nieco młodszej widowni niż wspomniane anime. Zadowolą się nim raczej uczniowie młodszych klas podstawówki, widać tu bowiem proste moralizatorstwo i małe skomplikowanie fabuły, a zamiast na efektowne pojedynki, postawiono tu na łagodne straszenie młodszych widzów różnymi złośliwymi dziwadłami.