• Recenzja (Dark Rael)
• Zajawka
• Oceny/opinie redakcji (4)
• Komentarze (1)

W świecie przyszłości granica między rzeczywistością a wirtualnym złudzeniem zaciera się. Przedmioty stworzone w cyberprzestrzeni mogą być jednak widziane jedynie poprzez specjalne okulary. Niezwykle popularne są tu cyberzwierzęta – przyjaciele, których możesz przytulić i pogłaskać, ale którzy nie wchodzą w „reakcję” z innymi realnymi przedmiotami.

Yasako wraz ze swoją rodziną właśnie przeprowadziła się do miasta Daikoku (jest to również nazwa jednego z siedmiu shintōistycznych bożków szczęścia, odpowiednika zachodnich bożków płodności), gdzie wcześniej mieszkała jej babcia. Miasto Daikoku łączy mistycyzm dawnych czasów z nowoczesną technologią. Na pozór wszystko wygląda zwyczajnie, jednak nad miastem unosi się atmosfera wielkich wydarzeń.

Yasako, mając jeszcze lat niewiele, otrzymała od przedwcześnie zmarłego dziadka właśnie wyżej wymienionego cyberzwierzaka, a wraz z nim także swoje pierwsze okulary. Densuke, bo tak właśnie ów zwierzak się zwie, uciekł jednak podczas spotkania z dziwną, nieokreśloną cybernetyczną substancją. Yasako, poszukując go, staje się świadkiem zniknięcia swojego pupila w… ścianie. W ten sposób Yasako pozna pierwsze sekrety tego nietypowego miasta.

Od pierwszych minut seria roztacza przed nami dość nietypową atmosferę. Głównymi bohaterami są tu dzieci, choć żywię nadzieję, iż w tym przypadku nie jest to wyznacznik grupy docelowej. Na fakt ten mogą niestety również wskazywać elementy humoru skierowanego raczej do młodszego odbiorcy. Abstrahując jednak od targetu, wydaję się, iż tło wydarzeń może być tutaj znakomitym polem do opowiedzenia historii niebanalnej i wciągającej. Przy tym wszystkim jednak wstęp do niej wydaje się raczej prosty i bez komplikowania czegokolwiek na siłę. Dlatego też mam nadzieję, iż twórcy stworzą prostą historię, za którą kryć się będą mnogie, wielopłaszczyznowe interpretacje. Jeśli już mowa o twórcach, studio Madhouse po raz kolejny powierzyło pieczę nad projektem ekipie mniej znanej, licząc prawdopodobnie na wprowadzenie świeżości do kolejnego tytułu. Trzymam więc kciuki, aby studio to miało na swoim koncie kolejną wyjątkową produkcję.

Ciekawe wrażenie robi wykonanie. Tła posiadają bardzo stonowaną kolorystykę. Narysowane są z dużą starannością, bez udziału (z pewnymi wyjątkami) komputerów, ich estetyka pozostawia bardzo miłe wrażenia. Postacie rysowane są w oparciu o uproszczony projekt, jednak sam rysunek przez cały odcinek pozostaje dobrze wykonany. Nieco inaczej sprawa ma się z animacją postaci; ta jest raczej skromna i nie rozpieszcza nas ilością klatek. Elementy komputerowe występują jedynie w przedstawieniu technologicznych nowinek, dlatego też nie spodziewam się, aby ten trend zmienił się w przyszłości.

Ciekawie prezentuje się warstwa muzyczna. Poznamy tu klimatyczny, bardzo łatwo wpadający w ucho opening, oraz delikatny (choć nie specjalnie oryginalny) podkład podczas samego seansu. To wszystko pozwala przypuszczać, iż oglądając następne odcinki, ten element nas nie zawiedzie.

W odniesieniu do „Dennō Coil” znaczenie bardziej niż decydujące będzie miał wydźwięk całości. Dlatego też niemal niemożliwe jest przewidzenie, w którym kierunku pójdą twórcy. Może to być zarówno alegoryczna, spontaniczna historia owiana atmosferą oniryzmu, jak i zwyczajna, a nawet dziecinna przygodówka z interesującym pierwotnym pomysłem. Chcąc choć raz pozostać optymistą, żywię głęboką nadzieję, iż twórcy pójdą w pierwszy z wymienionych kierunków. Dlatego też powyższa ocena jest bardziej wyznacznikiem (realnego bądź jedynie wyimaginowanego) potencjału, aniżeli oceną zawartości samego pierwszego odcinka, który budzić może mieszane uczucia. O całości przekonamy się jednak jedynie po kolejnych dwudziestu pięciu częściach...