• Recenzja (Daldow)
• Zajawka
• Oceny/opinie redakcji (2)

Mówiąc szczerze, po obejrzeniu pierwszego odcinka „Skull Mana” czułem pewien niedosyt. Oczekiwałem mrocznej przygodówki, a tymczasem otrzymałem niepozorną opowieść o dziennikarzu i przypadkowo spotkanej przez niego dziewczynie.

Ale po kolei. Akcja rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości. Z wieczornych wiadomości, od których rozpoczyna się anime, wiemy, że właśnie zakończyła się wojna i osiągnięty został zadowalający obie strony kompromis. O tym wydarzeniu na razie więcej nie wiemy, ponieważ po chwili poznajemy Hayata Minagamiego – dziennikarza pewnej gazety, który namawia swojego wydawcę, aby wysłał go do Ōtomo City, gdzie ma zamiar zająć się pogłoskami o rzekomo żyjącym w tym mieście tajemniczym Skull Manie. W pociągu do Ōtomo spotyka Kikiko Mamiyę – dziewczynę zafascynowaną fotografowaniem. Dość niechętnie pomaga jej dostać się do pilnie strzeżonego miasta, gdzie zacznie się ich przygoda.

Jak już wspomniałem, trochę się po pierwszym odcinku zawiodłem – czytając, o czym opowiada manga, oczekiwałem, że w anime od razu uraczeni zostaniemy mroczną opowieścią, a nie historyjką o facecie i dziewczynie; tytułowy Skull Man pojawia się dopiero pod koniec odcinka. Nie był to jednak zawód, który odstraszyłby mnie od tego anime – wiadomo, że wszystko musi się dopiero rozkręcić. Po jednym odcinku trudno cokolwiek powiedzieć mi o fabule, ponieważ było to jedynie swego rodzaju wprowadzenie do tej historii – niewiele się w nim wydarzyło, poznaliśmy bardzo mało faktów, tak więc cała nadzieja w następnych odcinkach.

Graficznie anime wykonane jest bardzo przyzwoicie, przynajmniej pierwszy odcinek. Projekty postaci są miłe dla oka, kreska bardzo przyjemna, scenografie – mimo iż miejscami skromne i uproszczone – nie rażą i sprawiają przyjemne wrażenie. Jedynym poważnym mankamentem było wykorzystanie komputerów do zanimowania pociągu – wyszło to bardzo brzydko. Mimo wszystko jest to twór studia BONES, więc o stronę graficzną nie trzeba się akurat zbytnio martwić.

Udźwiękowienie także przyzwoite, chociaż muszę przyznać, że niezbyt przypadły mi do gustu opening i ending. Anime otwiera kompozycja stylistycznie kojarząca się z Erosem Ramazottim, a kończy spokojna i radosna piosenka – utwory nijak nie pasowały mi do klimatu tej opowieści. O muzyce w tle na chwilę obecną trudno powiedzieć mi coś konkretnego.