Druga część, a właściwie rzecz biorąc zakończenie, serialu, którego pierwszy podwójny sezon zadebiutował w Japonii w ubiegłym roku. Tym razem, z niemal zakończoną serializacją mangi w czasopiśmie „Horus”, anime może odpowiedzieć na dręczące wszystkich pytania o to, jak zakończą się losy bohaterów, do których wielu fanów zdążyło się już bardzo przywiązać. Tym razem zdecydowano się na jeden sezon, co zmartwiło sporą część widowni, pragnącej dłużej pozostać w towarzystwie osób, wśród których wielu odnalazło siebie. Niestety, niekorzystnie odbiło się to także na samym serialu, o czym opowiem w dalszej części recenzji.

Pierwsza część „Honey and Clover” pozostawiła problemy i dylematy naszych bohaterów prawie bez żadnych rozwiązań i odpowiedzi. Niezdecydowany Yūta Takemoto zjechał rowerem pół Japonii, aby odnaleźć swoje miejsce w świecie. Częściowo je odnalazł, stał się pewniejszy siebie, ale za to w sprawach sercowych nie powiodło mu się najlepiej. Wyznanie miłości Hagu spowodowało, że dziewczyna zaczęła go unikać. Byli też inni nieszczęśliwie zakochani, ale nie dawali za wygraną, ścigając nieodwzajemnioną miłość i lecząc złamane serca. Wytworzył się łańcuch miłosny. Małomówna Rika Harada niezmiennie kochała tego, który odszedł ze świata żywych. Mający jasno określone cele Takumi Mayama robił wszystko, aby zyskać jej względy, lecz nie był pewien, co z tego wyniknie. Piękna i okrutnie zakochana w nim Ayu Yamada nie godziła się z odrzuceniem i sama odrzucała. Najpierw znanych z dzieciństwa amantów ze swojej dzielnicy, później poważniejszego konkurenta do wyścigu po jej serce, Takumiego Nomiyę – ten będzie musiał pokonać stado niezwykle uprzejmych jednorożców, aby mieć szansę na wyciągnięcie jej z powiększających się stale kałuż łez.

Był także niezwykle uzdolniony artystycznie i wiecznie niewyspany Shinobu Morita, mozolnie ciułający każdy grosz na cel, którego nikt się nie domyślał. To oryginał potrafiący nagle gdzieś zniknąć, aby jakiś czas później powrócić w świetle jupiterów ze statuetką Oscara za efekty specjalne do najnowszego filmu Petera Lucasa... On także czuł coś do Hagu, a ją ciągnął do niego jakiś magnes, ale miała też inne, ważniejsze dylematy. Mała artystka wielkiego formatu, z wielkimi marzeniami artystycznymi i obawą, że życia jej na to nie starczy, szukała stabilnego oparcia w swym nadopiekuńczym strażniku, profesorze Hanamocie, dla którego dziewczyna była oczkiem w głowie.

I tak toczyło się życie w pewnej akademii sztuk pięknych. Mijały lata życia studenckiego, jedni zdawali egzaminy, inni je oblewali, jeszcze inni szukali pracy. Wszystko jednak kiedyś się kończy, przyjaciele rozchodzą się, zachowując wspaniałe wspomnienia. Jedni znajdują szczęście, inni sens życia, a samo życie biegnie swoim stałym tempem obok nas. I właśnie o tym opowiada druga część „Honey and Clover”.

Obie części serialu stanowią nierozerwalną całość i w zasadzie powinno się je oglądać jednym ciągiem, w części drugiej brakuje bowiem specyficznego klimatu obecnego w prequelu. Nie jestem w stanie napisać, jak sprawa miała się w mandze, ale wydaje mi się, że drugą część upchano tak, żeby zmieściła się w jednym sezonie. Widać tu przyspieszenie tempa zdarzeń, prawie zupełne ograniczenie wątków stricte obyczajowych i skupienie się na głównych wątkach tej historii. Spowodowało to znaczne uszczuplenie humoru, który miał stałe miejsce w pierwszej części. Jest to dotkliwie odczuwalne tym bardziej, że serial dość znacznie poważnieje. Zawarto tu nawet pewną dozę dramatyzmu, zahaczającą miejscami o telenowelowe schematy.

Jeśli pierwszy sezon przypominał nam dawne piękne czasy, bawił i napawał optymizmem, to druga część wywoływać będzie odczucia zgoła odmienne, dlatego też oglądanie jej po dłuższej przerwie może mieć ujemny wpływ na jej odbiór. W takim przypadku brakuje tego momentum, które pozostawało zaraz po obejrzeniu części pierwszej, tego oczarowania serialem i postaciami. Bohaterowie i ich problemy niestety powszednieją, a wyraźna zmiana klimatu nie poprawia sytuacji. Mówiąc krótko, pozostawiono samo życie, pokazując nam trochę jakby w skrócie najważniejsze zdarzenia z życia bohaterów. Zrezygnowano prawie całkowicie z szaleństw Mority, pozostawiając nieco uszczuplony humor, który w obliczu powagi sytuacji traci swoją moc. W prequelu było to znacznie lepiej zbalansowane.

Twórcy postawili na szybkie dokończenie tej historii. Zauważyć można pewną gładkość w rozwiązywaniu problemów, wszystko sprawnie posuwa się do przodu, nie tak jak w części pierwszej, gdzie było to przedstawiane w bardziej realnym tempie. Odczuć można było, że bohaterowie swoje problemy przeżywają powoli i nie dochodzą do natychmiastowych konkluzji, tutaj znacznie to przyspieszono. Same wyjaśnienia i rozwiązania spraw także po trosze rozczarowują. Tajemnica Mority okazuje się nieciekawa, w dodatku wygląda jakby wyjęto ją z telenoweli i, prawdę mówiąc, nie bardzo do tego serialu pasuje. Elementy tego typu wykorzystano jednak solidnie przy ukazywaniu rozwoju osobowości postaci głównych, a także drugoplanowych. Morita z roli błazna awansował do realnej postaci, a dzięki jego historii rozwinięto także postać jego brata, Kaoru, ukazując kolejne kompleksy i dylematy. Dużo lepiej poznamy też Hagu, która z bezbronnej istotki stanie się osobą o silnej osobowości.

Wykonanie tej części serialu jest niemal identyczne jak poprzedniej, momentami możemy jednak zauważyć niekonsekwencję graficzną w projekcie postaci, z drugiej strony poprawiono trochę wizerunek Hagu, która w obecnej wersji bardziej przypomina wyglądem studentkę, szczególnie pod koniec serialu. Strona muzyczna jest bardzo podobna, choć nowe piosenki wewnętrzne nie są już tak dobre. Jedynym zgrzytem była wymiana seiyū udzielającego głosu Takemotowi w ostatnim odcinku spowodowana wypadkiem jego odtwórcy Hiroshiego Kamiyi, którego zastąpił Kenji Nojima.

Na koniec chciałbym wyraźnie zaznaczyć, że pomimo mojego szukania dziury w całym, „Honey and Clover” wciąż pozostaje świetnym serialem, wybijającym się poważnie ponad przeciętne produkcje. Przyrównywanie go do telenoweli nadal byłoby nadużyciem. Mamy tu porządny scenariusz, realistyczne, sensownie ewoluujące postacie, z którymi łatwo można się identyfikować i trudno się z nimi rozstawać oraz klimat podbudowany dosyć oryginalną stylistyką graficzną. Tytuł ten jako całość wciąż jest jednym z ciekawszych seriali ostatnich lat. Po raz kolejny więc zachęcam miłośników, bez względu na płeć, prozy życia, niezłego romansu i humoru na dobrym poziomie do zapoznania się z całym serialem. Naprawdę warto, nawet jeśli niespecjalnie przepada się za powyższymi gatunkami.