Piraci, przygody i skarby w wydaniu science-fiction to nieczęsty temat w anime. Zwykle piraci przyszłości przenoszą się do kosmicznego oceanu i w niewielkim stopniu przypominają nam tych starych, typowych właścicieli czarnych flag z trupią czaszką. Studio Bones również postanowiło umieścić piratów w przyszłości, ale nie dało im przemierzać czarnej otchłani kosmosu, tylko rzuciło na głęboką wodę marsjańskiego oceanu, dając im do rąk nowoczesną łódź podwodną i pozostawiając w nich ducha tradycyjnych piratów. Drżyjcie więc w trwodze! Oto nadpływa Aurora, a wraz z nią przesympatyczna załoga oraz wspaniałe przygody!

Mars przyszłości. W wyniku procesu terraformingu planetę pokrywa ocean z gdzieniegdzie grubą warstwą lodu na powierzchni. Cały transport odbywa się pod wodą, rzadziej na jej powierzchni. W marsjańskich wodach można więc znaleźć cywilne pojazdy, wojskowe round bucklery i oczywiście różnorakie łodzie pirackie. Z orbity zaś porządku na Marsie pilnują satelity uzbrojone zarówno w precyzyjne oczy kamer, jak i automatyczne samoloty, które przyuważonych wyjętych spod prawa częstują odpowiednią dawką ładunków wybuchowych.

Czerwona Planeta jest nieźle skolonizowana, ale nie dzieje się tu najlepiej. Recesja spowodowała bezrobocie, a proces terraformingu uszczuplił zapasy naturalnego pożywienia w wodach pokrywających planetę. Szary obywatel Marsa musi zadowalać się więc racjami żywnościowymi, a jego ogólnym zajęciem jest poszukiwanie pracy. W takiej właśnie sytuacji znalazł się Gram River, kiedy on i jego młody przyjaciel zostali pozbawieni kolejnego niezbyt dochodowego zajęcia. Gram nie zmartwił się tym jednak zbytnio, ponieważ jest pozytywnie myślącym młodzieńcem, który nie dba o wielkie sprawy świata, ani nie ma specjalnego celu w życiu. Ima się różnych robót i zbiera pieniądze na razie bez konkretnego celu.

Marsjańskie władze mają jednak gorsze problemy niż bezrobocie. Nagminne stały się kradzieże wszelkich dóbr państwowych, w których udział zaczęli brać przyciśnięci do muru zwykli mieszkańcy. Prawdziwą zmorą okazali się jednak zuchwali piraci z niesławnego statku Aurora, wymykający się wszelkim pościgom i zasadzkom, których bezczelność podczas opróżniania kolejnych magazynów doprowadza bezsilne władze do szewskiej pasji.

Aby ukrócić ten proceder, z Ziemi przybywa trójka wyszkolonych pilotów mechopodobnych round bucklerów (RB), którzy mają pomóc w ujęciu załogi znienawidzonej łodzi. Federacji Ziemskiej nie obchodzą jednak zbytnio problemy Marsa, więc do pomocy przysyła żółtodziobów, którzy przy okazji mogliby zdobyć doświadczenie w warunkach bojowych. Wśród nich znajduje się m.in. nieprzystępna i pochmurna Vestemona Lauren, pochodząca z zamożnej ziemskiej rodziny, która powraca na Marsa po latach w nadziei, iż odnajdzie to, co niegdyś tu pozostawiła.

Załoga Aurory nie jest jednak łatwym przeciwnikiem. Jej kapitan, Elizabeth Liati, nie boi się niczego, jest świetnym strategiem i najczęściej z wszelkich potyczek i zasadzek wyprowadza łódź bez większych uszkodzeń. Jeśli trzeba, staranuje wroga (Aurora jest na taką okazję specjalnie przygotowana) i nie przepuści nikomu, kto odważyłby się choć zadrasnąć jej dużą zabawkę. W duszy jest jednak klasyczną piratką z filmów i powieści przygodowych, która najchętniej szukałaby zaginionych skarbów. Piloci wojskowych RB bardziej obawiają się jednak legendarnego Yagamiego Ariana o złowrogim przydomku Shinigami, który opanowawszy do perfekcji pilotaż swego RB, posłał już na dno wielu doświadczonych przeciwników. Nowi piloci federacji z pewnością nie byli dla niego wielkim wyzwaniem, o czym szczerze poinformował świeżych rekrutów ich nowy przełożony – kapitan Dolittle, ale nie zraziło to bynajmniej Vess, której upór w schwytaniu piratów wcale od tego nie osłabł.

Wróćmy jednak do naszego głównego bohatera, Grama Rivera, który dziwnym trafem zaczął mieć wiele wspólnego z piratami i ich nowymi łowcami. Wplątany w potyczkę między złodziejaszkami a policją, którą przerwała kapitan Elizabeth, beztrosko wpływając swoją łodzią wprost do magazynu, Gram utonąłby niechybnie, ale dziwnym trafem stało się inaczej. Obudził się za sterami zupełnie obcego RB, a chwilę później był już członkiem załogi Aurory!

Trzeba przyznać, że pomysł na serial był niezły – wyjąć piratów z klasycznej powieści przygodowej i wrzucić w nowe realia, zachowując sporo starych elementów, takich jak tradycyjne koło sternika, pojedynki szermierskie z nowoprzybyłymi, pieniądze jako monety, które przechowuje się w sakwach i, oczywiście, poszukiwanie skarbu. Znajdziemy też wiele nowego, zapożyczonego głównie z gatunku mecha. Wiem, że wielu fanom anime element ten bardzo przeszkadza, jednak jeśli ktoś lubi przygodowy shōnen, to nie powinien tego serialu odrzucać tylko dla tego, że są tu mechy. Są to dosyć klasyczne modele wielkich robotów, ale przystosowane do pracy pod wodą. Sama nazwa (round buckler znaczy ‘puklerz’) kojarzy się ze średniowiecznymi piratami i, w istocie, mechy są tu czymś w rodzaju osłony dla pirata, zaś ich bronią jest ekwiwalent miecza, czyli wszystko w zasadzie po staremu. Idąc nadal śladem podobieństw, moglibyśmy dojść do wniosku, że miniroboty w kształcie kuli to szczury pokładowe, ale tak dalece nie powinniśmy się dać ponosić wyobraźni...

Jak przystało na scenarzystów studia Bones, zaserwowali nam dosyć rozbudowaną fabułę, która obfituje w bardzo różnorodne przygody. W tego typu anime ma to znaczenie niebagatelne i trzeba przyznać, że wyszło to całkiem do rzeczy i, co ważniejsze, bez popadania w schemat. Piraci jak zwykle grają władzy na nosie, a ta sama ośmiesza się w sposób humorystyczny, jednak i do jej niektórych przedstawicieli można poczuć sympatię. Jednym zdaniem, jest się z czego zdrowo pośmiać i nie będzie to humor na niskim poziomie. Są jednak drobne dziury. Pominę milczeniem te naukowe, bo w takim anime jest to sprawa trzeciorzędna, ale można dopatrzyć się drobnych logicznych uchybień w fabule, np. pojawienie się znikąd tajemniczego mecha, akurat w momencie, kiedy trzeba było uratować życie głównemu bohaterowi. Należy jednak oddać honor twórcom, ponieważ większość potencjalnych dziur zgrabnie załatali zawczasu.

Ciekawszym elementem są jednak postacie. Jest ich tu sporo, a tylko niektóre można podciągnąć pod typowe modele postaci w anime. Większość wydaje się także mieć naturalne osobowości, bez przerysowań, nie ma też patosu i nikt nie usiłuje ratować świata. Załoga Aurory to zbieranina różnego rodzaju osobowości, której nie sposób nie polubić. Być może mówiąca kotka i gadający delfin to zbytnia ekstrawagancja, ale nie znaczy to wcale, że psują oni serial, są ciekawym dodatkiem i, co ważniejsze, oszczędzono nam nyā doczepianego do każdego zdania kotki. Jedyną osobą na statku nie pasującą do reszty była Megumi Higashibara, która w serialu pojawia się nagle i jest postacią niezbyt przekonującą. Poza załogą łodzi również pojawiają się ciekawe osobowości, np. kapitan Dolittle, którego dopadnięcie Aurory obchodzi tyle, co zeszłoroczny śnieg, albo samotnego wilka morskiego Kubernesa, mającego w nosie wszelkie ideologie, dążącego do własnych celów bez oglądania się czy to, co robi jest czarne czy białe.

Serial wykonany jest przyzwoicie. O ile projekt postaci nie do końca do mnie przemawiał, o tyle scenografie i animacja prezentowały się ponadprzeciętnie, zwłaszcza animacja w dalszych odcinkach może zachwycić. Renderingi się zdarzają dość często, głównie przy animacji ruchu Aurory i walkach podwodnych. Są proste i nie zawsze adekwatne realistycznie, natomiast efekty wybuchów podwodnych to, mówiąc delikatnie, fuszerka.
Muzycznie jest nieźle. Rockowy opening, mimo iż nie przepadam za takim stylem rocka, wydał mi się całkiem udany. W podkładzie natomiast usłyszymy natychmiast rozpoznawalny styl Kaoru Wady („Inuyasha”, „Gilgamesh”), czyli muzykę symfoniczną na niezłym poziomie, z tym tylko, że kompozytor ten w każdym serialu robi wyjątkowo podobną muzykę, która zaczyna potwornie nudzić po obejrzeniu kilku z nią seriali.

„Kenran Butoh Sai: The Mars Daybreak” to niezłe anime. W kategorii shōnen na pewno jeden z ciekawszych seriali przygodowych o rozsądnej i niezbyt schematycznej fabule oraz z ciekawymi postaciami i humorem na poziomie. Może zadowolić wybredniejszych fanów dobrej przygody, nie należy się jednak spodziewać po nim dzieła wyjątkowego, jednak jak na shōnen prezentuje się bardziej niż przyzwoicie.