Makoto Shinkai ponownie atakuje osadzoną w realiach science-fiction opowieścią o miłości i trudnych międzyludzkich relacjach. Pod względem fabuły „Kumo no mukō, yakusoku no basho” prezentuje się o niebo lepiej od „Hoshi no koe”, które nieśmiało można by nazwać przymiarką do nakręcenia tego filmu, ale mimo wszystko pewne elementy nadal pozostają niedopracowane, inne z kolei są zupełnie zbędne bądź nie do końca przemyślane. Główny wątek jest niezbyt oryginalny, bohaterowie „żyją” po prostu w świecie, który ktoś mógłby nazwać oryginalnym, świecie, jakiego jeszcze nigdy wcześniej nikt nie stworzył. Gdy połączymy ze sobą te elementy, fabuła wypada dość średnio. Podobnie zresztą jak bohaterowie, którym również brak oryginalności. Ale za to oprawa wizualna jest prześliczna. Nieczęsto mam okazję oglądać anime, w którym tak pieczołowicie dopracowano wszelkie szczegóły, animacje, tła, scenografie, projekty itd. Piękne, wysmakowane scenerie oraz wspaniała gra światła to bez wątpienia jeden z największych atutów tego filmu. Nienajgorzej wypada również klimatyczna, spokojna muzyka, która znakomicie uzupełnia ową produkcję. Podsumowując: od strony fabularnej film wypada średnio, ale oprawa audiowizualna jest naprawdę zachwycająca, dla niej samej warto obejrzeć chociaż fragment „Kumo no mukō, yakusoku no basho”.