Dorzucę swoje "trzy grosze" do wnikliwej analizy AA. Jeśli w przypadku „Rabirinsu/Rabirintosu” analogie z "Alicją po drugiej stronie lustra" nasuwają się w sposób oczywisty, to by jeszcze bardziej zanurzyć tę miniaturkę w świecie literackim (pomijając fakt, że ona sama jest adaptacją), polecam lekturę "Krainy traw" Mitcha Cullina, książki, sfilmowanej niedawno przez Terry Gilliama. Mamy w niej łudząco podobny do „Rabirinsu/Rabirintosu” opis świata widzianego oczami dziecka. Równie niepokojący i mroczny. A i jakieś analogie z "Kakurenbo" nie będą od rzeczy (w końcu tam też chodziło o przeżycie w labiryntach ulic Starego Miasta).
Jako, że Satie, przez wielu uważany za praojca muzyki ambient, jest patronem całego przedsięwzięcia (jego temat otwiera i zamyka film), zwrócę uwagę na to, w jak udany sposób poprowadzono w „Rabirinsu/Rabirintosu” dialog pomiędzy muzyką a ciszą - albo dokładniej - w duchu stylistyki ambient, "dźwiękami otoczenia", na które składają się kroki dziewczynki, podmuchy wiatru, łopot płótna cyrkowego namiotu, tykanie zegara, itd.