Trudno jest mi się zgodzić z opiniami zarzucającymi Innocence nieczytelność treści (inaczej mówiąc - "bełkot"), gdyż siła tego obrazu opiera się właśnie na bardzo czytelnej myśli przewodniej, konsekwentnie wywiedzionej z Ghost In The Shell. Oczywiście, przy odrobinie złej woli można się czepiać wszechobecnej w Innocence kontekstowości, ale tylko i wyłącznie jako pewnej specyficznej metody budowania fabuły, gdyż na poziomie treści (zresztą, ów patent na "popychanie" fabuły do przodu dzięki cytatom też się broni - filmy o podobnej konstrukcji powstają nie od dziś), wszystko jest na swoim miejscu. W dużym skrócie, odzierając Innocence z wszelkich ozdobników, jest to obraz w którym pada wciąż te same, ontologiczne pytanie o naturę dziwnego bytu o nazwie "człowiek" jak również szukanie zadowalającej definicji tegoż. Robi to zresztą Oshii w arcyciekawy sposób. Reżyser stawia naprzeciw "człowieczeństwa" (symbolizowanego przez Togusę i przeogromną literaturę tematu pod postacią wypisków z poezji, filozofii, religii), wiele "pustych skorup" (albo jak kto woli - tytułowych "niewinności"),tj. dziecko, zwierzę, lalka, cyborg i patrzy co z owej konfrontacji wynika. Jakie nowe sensy mają szansę się narodzić, gdy cyborg spojrzy w lustro? Co zobaczy? Czym tak naprawdę jest lalka, skoro w oczach małej dziewczynki jest człowiekiem, a w świadomości Batou personifikacją Major, jak w końcu nazwać emocjonalną więź łączącą klon psa z cyborgiem?